வட மதுரை

எந்நாள்‌ எம்பெருமான்‌ உன்தனுக்கு அடியோமென்று எழுத்துப்பட்ட அந்நாளே அடியோங்கள்‌ அடிக்குடில்‌ வீடு பெற்றுய்ந்தது காண்‌ செந்நாள்‌ தோற்றித்‌ திருமதுரையுள்‌ சிலை குனித்து ஐந்தலைய பைந்நாகத்தலைப்‌ பாய்ந்தவனே உன்னைப்‌ பல்லாண்டு கூறுதுமே

வானிளவரசு வைகுந்தக்‌ குட்டன்‌ வாசுதேவன்‌ மதுரை மன்னன்‌ நந்த கோன்‌ இளவரசு கோவலர்‌ குட்டன்‌ கோவிந்தன்‌ குழல்கொடு ஊதின போது வானிளம்படியர்‌ வந்து வந்தீண்டி மனமுருகி மலர்க்கண்கள்‌ பனிப்ப தேனளவு செறிகூந்தல்‌ அவிழச்‌ சென்னி வேர்ப்பச்‌ செவி சேர்த்து நின்றனரே

நல்லதோர்‌ தாமரைப்‌ பொய்கை நாண்மலர்‌ மேல்‌ பனி சோர அல்லியும்‌ தாதும்‌ உதிர்ந்திட்டு அழகழிந்தால்‌ ஒத்ததாலோ இல்லம்‌ வெறியோடிற்றாலோ என்‌ மகளை எங்கும்‌ காணேன்‌ மல்லரை அட்டவன்‌ பின்‌ போய்‌ மதுரைப்‌ புறம்‌ புக்காள்‌ கொலோ

தலைப்பெய்து குமுறிச்சலம்பொதி மேகம்‌ சலசல பொழிந்திடக்‌ கண்டு மலைப்பெரும்‌ குடையால்‌ மறுத்தவன்‌ மதுரை மால்‌ புருடோத்தமன்‌ வாழ்வு அலைப்புடைத்‌ திரை வாய்‌ அருந்தவ முனிவர்‌ அவபிரதம்‌ குடைந்தாட கலப்பைகள்‌ கொழிக்கும்‌ கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ கண்டமென்னும்‌ கடிநகரே

வடதிசை மதுரை சாளக்கிராமம்‌ வைகுந்தம்‌ துவரை அயோத்தி இடமுடை வதரி இடவகை உடைய எம்‌ புருடோத்தமன்‌ இருக்கை தடவரை அதிரத்‌ தரணி விண்டிடியத்‌ தலைப்‌ பற்றிக்‌ கரை மரம்‌ சாடி கடலினைக்‌ கலங்கக்‌ கடுத்திழி கங்கைக்‌ கண்டமென்னும்‌ கடிநகரே

நான்‌ ஏதும்‌ உன்‌ மாயம்‌ ஒன்றறியேன்‌ நமன்‌ தமர்‌ பற்றி நலிந்திட்டு இந்த ஊனே புகேயென்று மோதும்போது அங்கேதும்‌ நான்‌ உன்னை நினைக்க மாட்டேன்‌ வானேய்‌ வானவர்‌ தங்கள்‌ ஈசா மதுரைப்‌ பிறந்த மாமாயனே என்‌ ஆனாய்‌ நீ என்னைக்‌ காக்க வேண்டும்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே

மாயனை, மன்னு வட மதுரை மைந்தனைத்‌ தூய பெரு நீர்‌ யமுனைத்‌ துறைவனை ஆயர்‌ குலத்தினில்‌ தோன்றும்‌ அணிவிளக்கைத்‌ தாயைக்‌ குடல்‌ விளக்கம்‌ செய்த தாமோதரனைத்‌ தூயோமாய்‌ வந்து நாம்‌, தூமலர்‌ தூவித்‌ தொழுது வாயினால்‌ பாடி மனத்தினால்‌ சிந்திக்கப்‌ போய பிழையும்‌ புகுதருவான்‌ நின்றனவும்‌ தீயினில்‌ தூசாகும்‌ செப்பேலோர்‌ எம்பாவாய்‌

மாட மாளிகை சூழ்‌ மதுரைப்‌ பதி நாடி நந்தெருவின்‌ நடூவே வந்திட்டு ஓடைமா மதயானை உதைத்தவன்‌ கூடுமாகில்‌ நீ கூடிடு கூடலே

அற்றவன்‌ மருதம்‌ முறிய நடை கற்றவன்‌ கஞ்சனை வஞ்சனையினால்‌ செற்றவன்‌ திகழும்‌ மதுரைப்‌ பதி கொற்றவன்‌ வரில்‌ கூடிடு கூடலே

கதிரொளி தீபம்‌ கலசம்‌ உடனேந்தி சதிரிள மங்கையர்‌ தாம்‌ வந்து எதிர்‌ கொள்ள மதுரையார்‌ மன்னன்‌ அடிநிலை தொட்டு எங்கும்‌ அதிரப்‌ புகுதக்‌ கனாக்‌ கண்டேன்‌ தோழீ நான்‌

தடவரையின்‌ மீதே சரற்கால சந்திரன்‌ இஇடையுவாவில்‌ வந்து எழுந்தாலே போல்‌ நீயும்‌ வடமதுரையார்‌ மன்னன்‌ வாசுதேவன்‌ கையில்‌ குடியேறி விற்றிருந்தாய்‌ கோலப்‌ பெரும்‌ சங்கே

மற்றிருந்தீர்கட்கு அறியலாகா மாதவன்‌ என்பதோர்‌ அன்பு தன்னை உற்றிருந்தேனுக்கு உரைப்பதெல்லாம்‌ ஊமையரோடு செவிடர்‌ வார்த்தை பெற்றிருந்தாளை ஒழியவே போய்ப்‌ பேர்த்தொரு தாயில்‌ வளர்ந்த நம்பி மற்பொருந்தாமற்களம்‌ அடைந்த மதுரைப்‌ புறத்து என்னை உய்த்திடூமின்‌

மன்னு மதுரை தொடக்கமாக வண்துவராபதி தன்னளவும்‌ தன்னைத்‌ தமருய்த்துப்‌ பெய்ய வேண்டித்‌ தாழ்‌ குழலாள்‌ துணிந்த துணிவை பொன்னியல்‌ மாடம்‌ பொலிந்து தோன்றும்‌ புதுவையர்‌ கோன்‌ விட்டுசித்தன்‌ கோதை இன்னிசையால்‌ சொன்ன செஞ்சொல்‌ மாலை ஏத்த வல்லார்க்கிடம்‌ வைகுந்தமே

வளவெழும்‌ தவள மாட மதுரைமா நகரம்‌ தன்னுள்‌ கவளமால்‌ யானை கொன்ற கண்ணனை அரங்க மாலை துளவத்‌ தொண்டாய தொல்சீர்த்‌ தொண்டரடிப்பொடி சொல்‌ இளைய புன்கவிதையேலும்‌ எம்பிராற்கு இனியவாறே தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்‌ திருவடிகளே சரணம்‌

வில்லார்‌ விழவில்‌ வடமதுரை விரும்பி விரும்பா மல்லடர்த்து கல்லார்‌ திரள்‌ தோள்‌ கஞ்சனைக்‌ காய்ந்தான்‌ பாய்ந்தான்‌ காளியன்‌ மேல்‌ சொல்லார்‌ சுருதி முறையோதிச்‌ சோமுச்‌ செய்யும்‌ தொழிலினோர்‌ நல்லார்‌ மறையோர்‌ பலர்‌ வாழும்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பியே

மன்னு மதுரை வசுதேவர்‌ வாழ்‌ முதலை நன்னறையூர்‌ நின்ற நம்பியை வம்பவிழ்தார்க்‌ கன்னவிலும்‌ தோளான்‌ கலியன்‌ ஒலி வல்லார்‌ பொன்னுலகில்‌ வானவர்க்குப்‌ புத்தேளிர்‌ ஆகுவரே

நேசம்‌ இலாதவர்க்கும்‌ நினையாதவர்க்கும்‌ அரியான்‌ வாசமலர்ப்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ வட மாமதுரைப்‌ பிறந்தான்‌ தேசம்‌ எல்லாம்‌ வணங்கும்‌ திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற கேசவ நம்பி தன்னைக்‌ கெண்டை ஒண்‌ கண்ணி காணுங்கொலோ?

வாய்க்குங்கொல்‌? நிச்சலும்‌ எப்பொழுதும்‌ மனத்து ஈங்கு நினைக்கப்‌ பெற வாய்க்கும்‌ கரும்பும்‌ பெருஞ்செந்நெலும்‌ வயல்‌ சூழ்‌ திருவாறன்விளை வாய்க்கும்‌ பெரும்‌ புகழ்‌ மூவுலகீசன்‌ வடமதுரைப்‌ பிறந்த வாய்க்கும்‌ மணி நிறக்‌ கண்ண பிரான்‌ தன்‌ மலரடிப்‌ போதுகளே

இதுவோ பொருத்தம்‌? மின்னாழிப்‌ படையாய்‌! ஏறும்‌ இருஞ்சிறைப்புள்‌ அதுவே கொடுயா உயர்த்தானே! என்றென்று ஏங்கி அழுதக்கால்‌ ர எதுவேயாகக்‌ கருதுங்கொல்‌? இம்மாஞாலம்‌ பொறை தீர்ப்பான்‌ மதுவார்‌ சோலை உத்தர மதுரைப்‌ பிறந்த மாயனே

கொண்ட பெண்டிர்‌ மக்கள்‌ உற்றார்‌ சுற்றத்தவர்‌ பிறரும்‌ கண்டதோடு பட்டதல்லால்‌ காதல்‌ மற்று யாதும்‌ இல்லை எண்திசையும்‌ கீழும்‌ மேலும்‌ முற்றவும்‌ உண்ட பிரான்‌ தொண்டரோமாய்‌ உய்யல்‌!! அல்லால்‌ இல்லை கண்டீர்‌ துணையே

துணையும்‌ சார்வும்‌ ஆகுவார்‌ போல்‌ சுற்றத்தவர்‌ பிறரும்‌ அணைய வந்த ஆக்கம்‌ உண்டேல்‌ அட்டைகள்‌ போல்‌ சுவைப்பர்‌ கணை ஒன்றாலே ஏழ்மரமும்‌ எய்த எம்‌ கார்முகிலை புணை என்று உய்யப்‌ போகல்‌ அல்லால்‌ இல்லை கண்டீர்‌ பொருளே

பொருள்‌ கையுண்டாய்ச்‌ செல்லக்‌ காணில்‌ போற்றி என்று ஏற்றெழுவர்‌ இருள்கொள்‌ துன்பத்தின்மை காணில்‌ என்னே! என்பாருமில்லை மருள்கொள்‌ செய்கை அசுரர்‌ மங்க வடமதுரைப்‌ பிறந்தாற்கு அருள்கொள்‌ ஆளாய்‌ உய்யல்‌!! அல்லால்‌ இல்லை கண்டீர்‌ அரணே

அரணம்‌ ஆவர்‌ அற்றகாலைக்கு என்றென்று அமைக்கப்பட்டார்‌ இரணம்‌ கொண்டதெப்பர்‌ ஆவர்‌ இன்றி இட்டாலும்‌ அஃதே வருணித்தென்னே? வடமதுரைப்‌ பிறந்தவன்‌ வண்புகழே சரணென்று உய்யப்‌ போகல்‌! அல்லால்‌ இல்லை கண்டீர்‌ சதிரே

சதுரம்‌ என்று தம்மைத்‌ தாமே சம்மதித்து இன்மொழியார்‌ மதுர போகமது உற்றவரே வைகி மற்றொன்று உறுவர்‌ அதிர்கொள்‌ செய்கை அசுரர்‌ மங்க வடமதுரைப்‌ பிறந்தாற்கு எதிர்கொள்‌ ஆளாய்‌ உய்யல்‌! அல்லால்‌ இல்லை கண்டீர்‌ இன்பமே

இல்லை கண்டீர்‌ இன்பம்‌ அந்தோ! உள்ளது நினையாதே தொல்லையார்கள்‌ எத்தனைவர்‌ தோன்றிக்‌ கழிந்தொழிந்தார்‌? மல்லை மூதூர்‌ வடமதுரைப்‌ பிறந்தவன்‌ வண்புகழே சொல்லி உய்யப்‌ போகல்‌ அல்லால்‌! மற்றொன்று இல்லை சுருக்கே

மற்றொன்றில்லை சுருங்கச்‌ சொன்னோம்‌ மாநிலத்து எவ்வுயிர்க்கும்‌ சிற்ற வேண்டா சிந்திப்பே அமையும்‌ கண்டீர்கள்‌ அந்தோ! குற்றமன்று எங்கள்‌ பெற்றத்‌ தாயன்‌ வடமதுரைப்‌ பிறந்தான்‌ குற்றமில்‌ சீர்கற்று வைகல்‌ வாழ்தல்‌ கண்டீர்‌ குணமே

வாழ்தல்‌ கண்டீர்‌ குணம்‌ இதந்தோ? மாயவன்‌ அடிபரவி போழ்து போக உள்ளகிற்கும்‌ புன்மை இலாதவர்க்கு வாழ்துணையா வடமதுரைப்‌ பிறந்தவன்‌ வண்புகழே வீழ்துணையாப்‌ போமிதனில்‌ யாதுமில்லை மிக்கதே

யாதுமில்லை மிக்கதனில்‌ என்றென்று அது கருதி காது செய்வான்‌ கூதை செய்து கடைமுறை வாழ்க்கையும்‌ போம்‌ ர மாதுகிலின்‌ கொடிக்கொள்‌ மாட வடமதுரைப்‌ பிறந்த தாது சேர்தாள்‌ கண்ணன்‌ அல்லால்‌ இல்லை கண்டீர்‌ சரணே

கண்ணன்‌ அல்லால்‌ இல்லை கண்டீர்‌ சரண்‌ அது நிற்க வந்து மண்ணின்‌ பாரம்‌ நீக்குதற்கே வடமதுரைப்‌ பிறந்தான்‌ திண்ணமா நும்முடைமை உண்டேல்‌ அவனடி சேர்ந்து உய்ம்மினோ எண்ண வேண்டா நும்மதாதும்‌ அவனன்றி மற்றில்லையே

ஆதுமில்லை மற்றவனில்‌ என்றதுவே துணிந்து தாதுசேர்‌ தோள்‌ கண்ணனைக்‌ குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌ சொன்ன தீதிலாத ஒண்தமிழ்கள்‌ இவை ஆயிரத்துள்‌ இப்பத்தும்‌ ஓத வல்ல பிராக்கள்‌ நம்மை ஆளுடையார்கள்‌ பண்டே

பாரோர்‌ புகழும்‌ வதரி வட மதுரை ஊராயவெல்லாம்‌ ஒழியாமே நான்‌ அவனை ஓரானை கொம்பொசித்து ஓரானை கோள்‌ விடூத்த சீரானை - செங்கண்‌ நெடியானைத்‌ தேன்‌ துழாய்த்‌ தாரானை - தாமரை போல்‌ கண்ணானை