திருவிண்ணகர்

வண்டுணு நறுமலர்‌ இண்டை கொண்டு பண்டை நம்‌ வினை கெட என்று அடி மேல்‌ தொண்டரும்‌ அமரரும்‌ பணிய நின்று அங்கு அண்டமொடு அகலிடம்‌ அளந்தவனே! ஆண்டாய்‌! உனைக்‌ காண்பதோர்‌ அருள்‌ எனக்கு அருளுதியேல்‌ வேண்டேன்‌ மனை வாழ்க்கையை விண்ணகர்‌ மேயவனே!

அண்ணல்‌ செய்து அலை கடல்‌ கடைந்து அதனுள்‌ கண்ணுதல்‌ நஞ்சுண்ணக்‌ கண்டவனே! விண்ணவர்‌ அமுதுண அமுதில்‌ வரும்‌ பெண்ணமுது உண்ட எம்பெருமானே! ஆண்டாய்‌! உனைக்‌ காண்பதோர்‌ அருள்‌ எனக்கு அருளுதியேல்‌ வேண்டேன்‌ மனை வாழ்க்கையை விண்ணகர்‌ மேயவனே!

குழல்‌ நிற வண்ண! நின்‌ கூறு கொண்ட தழல்‌ நிற வண்ணன்‌ நண்ணார்‌ நகரம்‌ விழ நனி மலை சிலை வளைவு செய்து அங்கு அழல்‌ நிற அம்பதுவானவனே! ஆண்டாய்‌! உனைக்‌ காண்பதோர்‌ அருள்‌ எனக்கு அருளுதியேல்‌ வேண்டேன்‌ மனை வாழ்க்கையை விண்ணகர்‌ மேயவனே!

நிலவொடு வெயில்‌ நில இரு சுடரும்‌ உலகமும்‌ உயிர்களும்‌! உண்டு ஒரு கால்‌ கலை தரு குழவியின்‌ உர வினையாய்‌ அலைகடல்‌ ஆலிலை வளர்ந்தவனே! ஆண்டாய்‌! உனைக்‌ காண்பதோர்‌ அருள்‌ எனக்கு அருளுதியேல்‌ வேண்டேன்‌ மனை வாழ்க்கையை விண்ணகர்‌ மேயவனே!

பாரெழு கடலெழு மலையெழுமாய்ச்‌ சீர்கெழும்‌ இவ்வுலகேழும்‌ எல்லாம்‌ ஆர்கெழு வயிற்றினில்‌ அடக்கி நின்று அங்கு ஓரெழுத்து ஓஒருருவானவனே! ஆண்டாய்‌! உனைக்‌ காண்பதோர்‌ அருள்‌ எனக்கு அருளுதியேல்‌ வேண்டேன்‌ மனை வாழ்க்கையை விண்ணகர்‌ மேயவனே!

கார்கெழு கடல்களும்‌ மலைகளுமாய்‌ ஏர்கெழும்‌ உலகமுமாகி முத லார்களும்‌ அறிவரு நிலையினையாய்ச்‌ சீர்கெழு நான்மறை ஆனவனே! ர ஆண்டாய்‌! உனைக்‌ காண்பதோர்‌ அருள்‌ எனக்கு அருளுதியேல்‌ வேண்டேன்‌ மனை வாழ்க்கையை விண்ணகர்‌ மேயவனே!

உருக்குறு நறுநெய்‌ கொண்டு ஆரழலில்‌ இருக்குறும்‌ அந்தணர்‌ சந்தியின்‌ வாய்‌ பெருக்கமொடு அமரர்கள்‌ அமர நல்கும்‌ இருக்கினில்‌ இன்னிசை ஆனவனே! ஆண்டாய்‌! உனைக்‌ காண்பதோர்‌ அருள்‌ எனக்கு அருளுதியேல்‌ வேண்டேன்‌ மனை வாழ்க்கையை விண்ணகர்‌ மேயவனே!

காதல்‌ செய்து இளையவர்‌ கலவி தரும்‌ வேதனை வினையது வெருவுதலாம்‌ ஆதலின்‌ உனதடு அணுகுவன்‌ நான்‌ போதலார்‌ நெடு முடிப்‌ புண்ணியனே! ஆண்டாய்‌! உனைக்‌ காண்பதோர்‌ அருள்‌ எனக்கு அருளுதியேல்‌ வேண்டேன்‌ மனை வாழ்க்கையை விண்ணகர்‌ மேயவனே!

சாதலும்‌ பிறத்தலும்‌ என்று இவற்றைக்‌ காதல்‌ செய்யாது உன கழல்‌ அடைந்தேன்‌ ஓதல்‌ செய்‌ நான்மறையாகி உம்பர்‌ ஆதல்‌ செய்‌ மூவுருவானவனே! ஆண்டாய்‌! உனைக்‌ காண்பதோர்‌ அருள்‌ எனக்கு அருளுதியேல்‌ வேண்டேன்‌ மனை வாழ்க்கையை விண்ணகர்‌ மேயவனே! 9 !16 உமிரும்‌

பூமரு பொழில்‌ அணி விண்ணகர்‌ மேல்‌ காமரு சீர்க்‌ கலி கன்றி சொன்ன பாமரு தமிழ்‌ இவை பாட வல்லார்‌ வாமனன்‌ அடி இணை மருவுவரே

பொறுத்தேன்‌ புன்சொல்‌ நெஞ்சில்‌ பொருள்‌ இன்பம்‌ என இரண்டும்‌ இறுத்தேன்‌ ஐம்புலன்கட்கிடனாயின வாயிலொட்டி அறுத்தேன்‌ ஆர்வச்‌ செற்றம்‌ அவை தன்னை! மனத்தகற்றி வெறுத்தேன்‌ நின்னடைந்தேன்‌ திருவிண்ணகர்‌ மேயவனே!

மறந்தேன்‌ உன்னை முன்னம்‌ மறந்த மதியில்‌ மனத்தால்‌ இறந்தேன்‌ எத்தனையும்‌ அதனால்‌ இடூம்பைக்‌ குழியில்‌ ர்‌ பிறந்தே எய்த்து ஒழிந்தேன்‌ பெருமான்‌! திருமார்பா! சிறந்தேன்‌ நின்னடிக்கே திருவிண்ணகர்‌ மேயவனே!

மானேய்‌ நோக்கியர்‌ தம்‌ வயிற்றுக்‌ குழியில்‌ உழைக்கும்‌ ஊனேர்‌'' ஆக்கை தன்னை உதவாமை உணர்ந்து உணர்ந்து வானே! மாநிலமே! வந்து வந்து என்‌ மனத்து இருந்த தேனே! நின்னடைந்தேன்‌ திருவிண்ணகர்‌ மேயவனே!

பிறிந்தேன்‌ பெற்ற மக்கள்‌ பெண்டிர்‌ என்றிவர்‌ பின்‌ உதவாது அறிந்தேன்‌ நீ பணித்த அருள்‌ என்னும்‌ ஒள்‌ வாள்‌ உருவி எறிந்தேன்‌ ஐம்புலன்கள்‌ இடர்‌ தீர எறிந்து வந்து செறிந்தேன்‌ நின்னடிக்கே!! திருவிண்ணகர்‌ மேயவனே!

பாண்‌ தேன்‌ வண்டறையும்‌ குழலார்கள்‌ பல்லாண்டு இசைப்ப ஆண்டார்‌ வையம்‌ எல்லாம்‌ அரசாகி முன்‌ ஆண்டவரே மாண்டார்‌ என்று வந்தார்‌ அந்தோ! மனை வாழ்க்கை தன்னை வேண்டேன்‌ நின்னடைந்தேன்‌ திருவிண்ணகர்‌ மேயவனே! 5 !! தம்மை !! ஊனேய்‌

கல்லா ஐம்புலன்கள்‌ அவை கண்டவாறு செய்யகில்லேன்‌ மல்லா! மல்லமருள்‌ மல்லர்‌ மாள மல்லடர்த்த மல்லா! மல்லலம்‌ சீர்‌ மதிள்‌ நீர்‌ இலங்கை அழித்த வில்லா! நின்னடைந்தேன்‌ திருவிண்ணகர்‌ மேயவனே!

வேறா யான்‌ இரந்தேன்‌ வெகுளாது மனக்கொள்‌ எந்தாய்‌! ஆறா வெந்நரகத்து அடியேனை இடக்‌ கருதி கூறா ஐவர்‌ வந்து குமைக்கக்‌ குடி விட்டவரை தேறாது உன்னடைந்தேன்‌ திருவிண்ணகர்‌ மேயவனே!

தீவாய்‌ வல்வினையார்‌ உடன்‌ நின்று சிறந்தவர்‌ போல்‌ மேவா வெந்நரகத்து இடவுற்று! விரைந்து வந்தார்‌ மூவா வானவர்‌ தம்‌ முதல்வா! மதி கோள்‌ விடுத்த தேவா! நின்னடைந்தேன்‌ திருவிண்ணகர்‌ மேயவனே!

போதார்‌ தாமரையாள்‌ புலவிக்‌ குலவானவர்‌ தம்‌ கோதா! கோதில்‌ செங்கோல்‌ குடை மன்னர்‌ இடை நடந்த தூதா! தூமொழியாய்‌! சுடர்‌ போல்‌ என்‌ மனத்திருந்த வேதா! நின்னடைந்தேன்‌ திருவிண்ணகர்‌ மேயவனே!

தேனார்‌ பூம்‌ புறவில்‌ திருவிண்ணகர்‌ மேயவனை வானாரும்‌ மதிள்‌ சூழ்‌ வயல்‌ மங்கையர்‌ கோன்‌ மருவார்‌ ர ஊனார்‌ வேல்‌ கலியன்‌ ஒலி செய்‌ தமிழ்‌ மாலை வல்லார்‌ கோனாய்‌ வானவர்‌ தம்‌ கொடு மாநகர்‌ கூடூவரே

துறப்பேன்‌ அல்லேன்‌ இன்பம்‌ துறவாது நின்‌ உருவம்‌ மறப்பேன்‌ அல்லேன்‌ என்றும்‌ மறவாது யான்‌ உலகில்‌ பிறப்பேனாக எண்ணேன்‌ பிறவாமை பெற்றது நின்‌ திறத்தேனா தன்மையால்‌ திருவிண்ணகரானே!

துறந்தேன்‌ ஆர்வச்‌ செற்றச்‌ சுற்றம்‌ துறந்தமையால்‌ சிறந்தேன்‌ நின்னடிக்கே அடிமை திருமாலே! '' இடருற்று அறந்தானாய்த்‌ திரிவாய்‌! உன்னை என்‌ மனத்தகத்தே திறம்பாமல்‌ கொண்டேன்‌ திருவிண்ணகரானே!

மானேய்‌ நோக்கு நல்லார்‌ மதி போல்‌ முகத்து உலவும்‌ ஊனேய்‌ கண்‌ வாளிக்கு உடைந்தோட்டத்து உன்னடைந்தேன்‌ கோனே! குறுங்குடியுள்‌ குழகா! திருநறையூர்த்‌ தேனே! வருபுனல்‌ சூழ்‌ திருவிண்ணகரானே!

சாந்தேந்து மென்‌ முலையார்‌ தடந்தோள்‌ புணர்‌ இன்ப வெள்ளத்து ஆழ்ந்தேன்‌ அருநரகத்து அழுந்தும்‌ பயன்‌ படைத்தேன்‌ போந்தேன்‌ புண்ணியனே! உன்னை எய்தி என்‌ தீவினைகள்‌ தீர்ந்தேன்‌ நின்னடைந்தேன்‌ திருவிண்ணகரானே!

மற்றோர்‌ தெய்வம்‌ எண்ணேன்‌ உன்னை என்‌ மனத்து வைத்துப்‌ பெற்றேன்‌ பெற்றதுவும்‌ பிறவாமை எம்பெருமான்‌! வற்றா நீள்‌ கடல்‌ சூழ்‌ இலங்கை இராவணனைச்‌ செற்றாய்‌! கொற்றவனே! திருவிண்ணகரானே!

மையொண்‌ கருங்கடலும்‌ நிலனும்‌ மணிவரையும்‌ செய்ய சுடர்‌ இரண்டும்‌ இவையாய நின்னை நெஞ்சில்‌ உய்யும்‌ வகை உணர்ந்தேன்‌ உண்மையால்‌ இனி யாதும்‌ மற்றோர்‌ தெய்வம்‌ பிறிதறியேன்‌ திருவிண்ணகரானே!

வேறே கூறுவதுண்டு அடியேன்‌ விரித்துரைக்கு மாறே நீ பணியாது அடை நின்‌ திருமனத்து கூறேன்‌ நெஞ்சு தன்னால்‌ குணம்‌ கொண்டு மற்றோர்‌ தெய்வம்‌ தேறேன்‌ உன்னை அல்லால்‌ திருவிண்ணகரானே!

முளிந்தீந்த வெங்கடத்து மூரிப்‌ பெருங்களிற்றால்‌ விளிந்தீந்த மாமரம்‌ போல்‌ வீழ்ந்தாரை நினையாதே அளிந்தோர்ந்த சிந்தை நின்‌ பால்‌ அடியேற்க்கு வானுலகம்‌ தெளிந்தே என்று எய்துவது? திருவிண்ணகரானே!

சொல்லாய்‌ திருமார்வா! உனக்காகித்‌ தொண்டு பட்ட நல்லேனை வினைகள்‌ நலியாமை நம்பு நம்பீ மல்லா!!! குடமாடீ! மதுசூதனே! உலகில்‌ செல்லா நல்லிசையாய்‌! திருவிண்ணகரானே!

தாரார்‌ மலர்க்‌ கமலத்‌ தடம்‌ சூழ்ந்த தண்‌ புறவில்‌ சீரார்‌ நெடூமறுகில்‌ திருவிண்ணகரானை காரார்‌ புயல்‌ தடக்கைக்‌ கலியன்‌ ஒலி மாலை மல்லார்‌ ஆரார்‌ இவை வல்லார்‌ அவர்க்கு அல்லல்‌ நில்லாவே

பத்தராவியைப்‌ பால்மதியை அணித்‌ தொத்தை மாலிருஞ்சோலைத்‌ தொழுது போய்‌ ர்‌ முத்தினை மணியை மணிமாணிக்க வித்தினை சென்று விண்ணகர்க்‌ காண்டூுமே

அன்றாயர்‌ குலமகளுக்கு அரையன்‌ தன்னை அலை கடலைக்‌ கடைந்தடைத்த அம்மான்‌ தன்னை குன்றாத வலி அரக்கர்‌ கோனை மாளக்‌ கொடுஞ்சிலை வாய்ச்‌ சரம்‌ துரந்து குலம்‌ களைந்து வென்றானை குன்றெடுத்த தோளினானை விரிதிரை நீர்‌ விண்ணகரம்‌ மருவி நாளும்‌ நின்றானை தண்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்த மாலை நெடியானை அடிநாயேன்‌ நினைந்திட்டேனே

பண்டெல்லாம்‌ வேங்கடம்‌ பாற்கடல்‌ வைகுந்தம்‌ கொன்டங்கு உறைவார்க்குக்‌ கோயில்‌ போல்‌ - வண்டு வளங்கிளரும்‌ நீள்சோலை வண்பூங்கடிகை இளங்குமரன்‌ தன்‌ விண்ணகர்‌

விண்ணகரம்‌ வெஃகா விரிதிரைநீர்‌ வேங்கடம்‌ மண்ணகரம்‌ மாமாட வேளுக்கை - மண்ணகத்த தென்‌ குடந்தை தேனார்‌ திருவரங்கம்‌ தென்கோட்டி தன்‌ குடங்கை நீர்‌ ஏற்றான்‌ தாழ்வு

நல்குரவும்‌ செல்வும்‌ நரகும்‌ சுவர்க்கமுமாய்‌ வெல்பகையும்‌ நட்பும்‌ விடமும்‌ அமுதமுமாய்‌ பல்வகையும்‌ பரந்த பெருமான்‌ என்னை ஆள்வானை செல்வம்‌ மல்கு குடித்‌ திருவிண்ணகர்க்‌ கண்டேனே

கண்ட இன்பம்‌ துன்பம்‌ கலக்கங்களும்‌ தேற்றமுமாய்‌ தண்டமும்‌ தண்மையும்‌ தழலும்‌ நிழலுமாய்‌ கண்டு கோடற்கரிய பெருமான்‌ என்னை ஆள்வானூர்‌ தெண்திரைப்‌ புனல்‌ சூழ்‌ திருவிண்ணகர்‌ நன்னகரே

நகரமும்‌ நாடுகளும்‌ ஞானமும்‌ மூடமுமாய்‌ நிகரில்‌ சூழ்‌ சுடராய்‌ இருளாய்‌ நிலனாய்‌ விசும்பாய்‌ சிகர மாடங்கள்‌ சூழ்‌ திருவிண்ணகர்‌ சேர்ந்த பிரான்‌ புகர்கொள்‌ கீர்த்தி அல்லால்‌ இல்லை யாவர்க்கும்‌ புண்ணியமே

புண்ணியம்‌ பாவம்‌ புணர்ச்சி பிரிவென்று இவையாய்‌ எண்ணமாய்‌ மறப்பாய்‌ உண்மையாய்‌ இன்மையாய்‌ அல்லனாய்‌ திண்ண மாடங்கள்‌ சூழ்‌ திருவிண்ணகர்‌ சேர்ந்த பிரான்‌ கண்ணன்‌ இன்னருளே கண்டு கொண்மின்கள்‌ கைதவமே

கைதவம்‌ செம்மை கருமை வெளுமையுமாய்‌ மெய்‌ பொய்‌ இளமை முதுமை புதுமை பழமையுமாய்‌ செய்ய திண்மதிள்‌ சூழ்‌ திருவிண்ணகர்‌ சேர்ந்த பிரான்‌ பெய்த காவு கண்டீர்‌ பெருந்தேவுடை மூவுலகே

மூவுலகங்களுமாய்‌ அல்லனாய்‌ உகப்பாய்‌ முனிவாய்‌ பூவில்‌ வாழ்‌ மகளாய்த்‌ தவ்வையாய்ப்‌ புகழாய்ப்‌ பழியாய்‌ தேவர்‌ மேவித்‌ தொழும்‌ திருவிண்ணகர்‌ சேர்ந்த பிரான்‌ பாவியேன்‌ மனத்தே உறைகின்ற பரஞ்சுடரே

பரஞ்சுடர்‌ உடம்பாய்‌ அழுக்கு பதித்த உடம்பாய்‌ கரந்தும்‌ தோன்றியும்‌ நின்றும்‌ கைதவங்கள்‌ செய்தும்‌ விண்ணோர்‌ சிரங்களால்‌ வணங்கும்‌ திருவிண்ணகர்‌ சேர்ந்த பிரான்‌ வரங்கொள்‌ பாதமல்லால்‌ இல்லை யாவர்க்கும்‌ வன்சரணே

வன்சரண்‌ சுரர்க்காய்‌ அசுரர்க்கு வெங்கூற்றழுமாய்‌ தன்சரண்‌ நிழற்‌ கீழ்‌ உலகம்‌ வைத்தும்‌ வையாதும்‌ தென்சரண்‌ திசைக்குத்‌ திருவிண்ணகர்‌ சேர்ந்த பிரான்‌ என்‌ சரண்‌ என்‌ கண்ணன்‌ என்னை ஆளுடை என்னப்பனே

என்னப்பன்‌ எனக்காய்‌ இகுளாய்‌ என்னைப்‌ பெற்றவளாய்‌ பொன்னப்பன்‌ மணியப்பன்‌ முத்தப்பன்‌ என்னப்பனுமாய்‌ மின்னப்பொன்‌ மதிள்‌ சூழ்‌ திருவிண்ணகர்‌ சேர்ந்த அப்பன்‌ தன்னொப்பாரில்‌ அப்பன்‌ தந்தனன்‌ தன தாள்‌ நிழலே

நிழல்‌ வெய்யில்‌ சிறுமை பெருமை குறுமை நெடூமையுமாய்‌ சுழல்வன நிற்பன மற்றுமாய்‌ அவை அல்லனுமாய்‌ மழலை வாய்‌ வண்டு வாழ்‌ திருவிண்ணகர்‌ மன்னு பிரான்‌ கழல்கள்‌ அன்றி மற்றோர்‌ களைகண்‌ இலம்‌ காண்மின்களே

காண்மின்கள்‌ உலகீர்‌! என்று கண்முகப்பே நிமிர்ந்த தாளிணையன்‌ தன்னைக்‌ குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌ சொன்ன ஆணை ஆயிரத்துத்‌ திருவிண்ணகர்ப்‌ பத்தும்‌ வல்லார்‌ கோணை இன்றி விண்ணோர்க்கு என்றும்‌ ஆவர்‌ குரவர்களே

தாமரை மேல்‌ மின்னிடையாள்‌ நாயகனை விண்ணகருள்‌ பொன்மலையை பொன்னி மணி கொழிக்கும்‌ பூங்குடந்தைப்‌ போர்‌ விடையை தென்னன்‌ குறுங்குடியுள்‌ செம்பவளக்‌ குன்றினை மன்னிய தண்‌ சேறை வள்ளலை -