திருவழுந்தூர்

தந்தை காலில்‌ பெருவிலங்கு தாள்‌ அவிழ நள்ளிருட்கண்‌ வந்த எந்தை பெருமானார்‌ மருவி நின்ற ஊர்‌ போலும்‌ முந்தி வானம்‌ மழை பொழிய! மூவாவுருவின்‌ மறையாளர்‌ அந்தி மூன்றும்‌ அனல்‌ ஓம்பும்‌ அணியார்‌ வீதி அழுந்தூரே

பாரித்தெழுந்த படை மன்னர்‌ தம்மை மாள பாரதத்துத்‌ தேரில்‌ பாகனாய்‌ ஊர்ந்த தேவ தேவன்‌ ஊர்‌ போலும்‌ நீரில்‌ பணைத்த நெடூுவாளைக்கு அஞ்சிப்‌ போன குருகினங்கள்‌ ஆரல்‌ கவுளோடு அருகணையும்‌ அணியார்‌ வயல்‌ சூழ்‌ அழுந்தூரே

செம்பொன்‌ மதிள்‌ சூழ்‌ தென்னிலங்கைக்கு இறைவன்‌ சிரங்கள்‌ ஐயிரண்டூும்‌ உம்பர்‌ வாலிக்கு இலக்காக உதிர்த்த உரவோன்‌ ஊர்‌ போலும்‌ கொம்பில்‌ ஆர்ந்த மாதவி மேல்‌ கோதி மேய்ந்த வண்டினங்கள்‌ அம்பராவும்‌ கண்மடவார்‌ ஐம்பாலணையும்‌ அழுந்தூரே

வெள்ளத்துள்‌ ஓர்‌ ஆலிலை மேல்‌ மேவி அடியேன்‌ மனம்‌ புகுந்து என்‌ உள்ளத்துள்ளும்‌ கண்ணுள்ளும்‌ நின்றார்‌ நின்ற ஊர்‌ போலும்‌ புள்ளுப்‌ பிள்ளைக்கு இரை தேயுப்‌ போன காதல்‌ பெடையோடும்‌ அள்ளல்‌ செறுவில்‌ கயல்‌ நாடும்‌ அணியார்‌ வயல்‌ சூழ்‌ அழுந்தூரே

பகலும்‌ இரவும்‌ தானேயாய்ப்‌ பாரும்‌ விண்ணும்‌ தானேயாய்‌ நிகரில்‌ சுடராய்‌ இருளாகி நின்றார்‌ நின்ற ஊர்‌ போலும்‌ துகிலின்‌ கொடியும்‌ தேர்த்துகளும்‌ துன்னி மாதர்‌ கூந்தல்‌ வாய்‌ அகிலின்‌ புகையால்‌ முகில்‌ ஏய்க்கும்‌ அணியார்‌ வீதி அழுந்தூரே

ஏடிலங்கு தாமரை போல்‌ செவ்வாய்‌ முறுவல்‌ செய்தருளி மாடு வந்து என்‌ மனம்‌ புகுந்து நின்றார்‌ நின்ற ஊர்‌ போலும்‌ நீடு மாடத்‌ தனிச்‌ சூலம்‌ போழக்‌ கொண்டல்‌ துளி தூவ ஆடலரவத்து ஆர்ப்பு ஓவா அணியார்‌ வீதி அழுந்தூரே

மாலைப்‌ புகுந்து மலரணை மேல்‌ வைகி அடியேன்‌ மனம்‌ புகுந்து என்‌ நீலக்‌ கண்கள்‌ பனி மல்க நின்றார்‌ நின்ற ஊர்‌ போலும்‌ வேலைக்‌ கடல்‌ போல்‌ நெடு வீதி விண்‌ தோய்‌ சுதை வெண்மணி மாடத்து ஆலைப்‌ புகையால்‌ அழல்‌ கதிரை மறைக்கும்‌ வீதி அழுந்தூரே

வஞ்சி மருங்குலிடை நோவ மணந்து நின்ற கனவகத்து என்‌ நெஞ்சு நிறையக்‌ கை கூப்பி நின்றார்‌ நின்ற ஊர்‌ போலும்‌ பஞ்சி அன்ன மெல்லடி நற்பாவைமார்கள்‌ ஆடகத்தின்‌ அஞ்சிலம்பின்‌ ஆர்ப்பு ஓவா அணியார்‌ வீதி அழுந்தூரே

என்‌ ஐம்புலனும்‌ எழிலும்‌ கொண்டு இங்கே நெருநல்‌ எழுந்தருளி பொன்னங்கலைகள்‌ மெலிவெய்தப்‌ போன புனிதர்‌ ஊர்‌ போலும்‌ மன்னு முதுநீர்‌ அரவிந்த மலர்‌ மேல்‌ வரிவண்டு இசை பாட அன்னம்‌ பெடையோடு உடனாடும்‌ அணியார்‌ வயல்‌ சூழ்‌ அழுந்தூரே

நெல்லில்‌ குவளை கண்‌ காட்ட நீரில்‌ குமுதம்‌ வாய்‌ காட்ட அல்லிக்‌ கமலம்‌ முகம்‌ காட்டும்‌ கழனி அழுந்தூர்‌ நின்றானை வல்லிப்‌ பொதும்பில்‌ குயில்‌ கூவும்‌ மங்கை வேந்தன்‌ பரகாலன்‌ சொல்லில்‌ பொலிந்த தமிழ்‌ மாலை சொல்லப்‌ பாவம்‌ நில்லாவே

சிங்கமதாய்‌ அவுணன்‌ திறலாகம்‌ முன்‌ கீண்டு உகந்த சங்கம்‌ இடத்தானைத்‌ தழல்‌ ஆழி வலத்தானை செங்கமலத்து அயன்‌ அனையார்‌ தென்னமுந்தையில்‌ மன்னி நின்ற அங்கமலக்‌ கண்ணனை அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

கோவானார்‌ மடியக்‌ கொலையார்‌ மழுக்‌ கொண்டருளும்‌ மூவா வானவனை முழுநீர்‌ வண்ணனை அடியார்க்கு ஆஆ! என்றிரங்கித்‌ தென்னழுந்தையில்‌ மன்னி நின்ற தேவாதி தேவனை யான்‌ கண்டு கொண்டு திளைத்தேனே

உடையானை ஒலிநீர்‌ உலகங்கள்‌ படைத்தானை விடையானோட அன்று விறலாழி விசைத்தானை அடையார்‌ தென்னிலங்கை அழித்தானை அணியழுந்தூர்‌ உடையானை அடியேன்‌ அடைந்து உய்ந்து போனேனே

குன்றால்‌ மாரி தடுத்தவனைக்‌ குல வேழம்‌ அன்று பொன்றாமை அதனுக்கு அருள்‌ செய்த போரேற்றை அன்று ஆவின்‌ நறுநெய்‌ அமர்ந்துண்ண அணியழுந்தூர்‌ நின்றானை அடியேன்‌ கண்டு கொண்டு நிறைந்தேனே

கஞ்சனைக்‌ காய்ந்தானைக்‌ கண்ணமங்கையுள்‌ நின்றானை வஞ்சனப்‌ பேய்‌ முலையூடு உயிர்‌ வாய்‌ மடூத்து உண்டானை செஞ்சொல்‌ நான்மறையோர்‌ தென்னமழுந்தையில்‌ மன்னி நின்ற அஞ்சனக்‌ குன்றம்‌ தன்னை அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

பெரியானை அமரர்‌ தலைவற்கும்‌ பிரமனுக்கும்‌ உரியானை உகந்தான்‌ அவனுக்கும்‌ உணர்வதனுக்கு அரியானை அழுந்தூர்‌ மறையோர்கள்‌ அடிபணியும்‌ கரியானை அடியேன்‌ கண்டு கொண்டு களித்தேனே

திருவாழ்‌ மார்வன்‌ தன்னைத்‌ திசை மண்‌ நீர்‌ எரி முதலா உருவாய்‌ நின்றவனை ஒலி சேரும்‌ மாருதத்தை அருவாய்‌ நின்றவனைத்‌ தென்னமுந்தையில்‌ மன்னி நின்ற கருவார்‌ கற்பகத்தைக்‌ கண்டு கொண்டு களித்தேனே

நிலையாளாக என்னை உகந்தானை நிலமகள்‌ தன்‌ முலையாள்‌ வித்தகனை முது நான்மறை வீதி தொறும்‌ அலையாரும்‌! கடல்‌ போல்‌ முழங்கும்‌ தென்னழுந்தையில்‌! மன்னி நின்ற கலையார்‌ சொற்பொருளைக்‌ கண்டு கொண்டு களித்தேனே

பேரானைக்‌ குடந்தைப்‌ பெருமானை இலங்கொளி சேர்‌ !37 அலையார்‌ வாரார்‌ வனமுலையாள்‌ மலர்‌ மங்கை நாயகனை ஆரா இன்னமுதைத்‌ தென்னமுந்தையில்‌ மன்னி நின்ற காரார்‌ கருமுகிலைக்‌ கண்டு கொண்டு களித்தேனே

திறல்‌ முருகனனையார்‌ தென்னமுந்தையில்‌ மன்னி நின்ற அறமுதல்வன்‌ அவனை அணி ஆலியர்‌ கோன்‌ மருவார்‌ கறை நெடுவேல்‌ வலவன்‌ கலிகன்றி சொல்‌ ஐயிரண்டும்‌ முறை வழுவாமை வல்லார்‌ முழுதாள்வர்‌ வானுலகே

திருவுக்கும்‌ திருவாகிய செல்வா! தெய்வத்துக்கு அரசே! செய்ய கண்ணா! உருவச்‌ செஞ்சுடர்‌ ஆழி வல்லானே! உலகுண்ட ஒருவா! திருமார்பா ஒருவற்காற்றி உய்யும்‌ வகை என்றால்‌! உடன்‌ நின்று ஐவர்‌ என்னுள்‌ புகுந்து ஒழியாது அருவித்‌ தின்றிட அஞ்சி நின்னடைந்தேன்‌ அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானே!

பந்தார்‌ மெல்விரல்‌ நல்வளைத்‌ தோளி பாவை பூமகள்‌ தன்னொடும்‌ உடனே வந்தாய்‌ என்‌ மனத்தே மன்னி நின்றாய்‌ மால்வண்ணா! மழை போல்‌ ஒளிவண்ணா! சந்தோகா! பெளழியா! தைத்திரியா! சாம வேதியனே! நெடுமாலே! அந்தோ! நின்னடி அன்றி மற்றறியேன்‌ அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானே!

நெய்யார்‌ ஆழியும்‌ சங்கமும்‌ ஏந்தும்‌ நீண்ட தோளுடையாய்‌! அடியேனைச்‌ செய்யாத உலகத்திடைச்‌ செய்தாய்‌ சிறுமைக்கும்‌ பெருமைக்கும்‌ உள்புகுந்து பொய்யால்‌ ஐவர்‌ என்‌ மெய்குடி ஏறிப்‌ இன்றால்‌ போற்றி வாழ்வதற்கு அஞ்சி நின்னடைந்தேன்‌ ஐயா! நின்னடி அன்றி மற்றறியேன்‌ அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானே!

பரனே! பஞ்சவன்‌ பெளழியன்‌ சோழன்‌ பார்‌ மன்னர்‌ மன்னர்‌ தாம்‌ பணிந்து ஏத்தும்‌ வரனே! மாதவனே! மதுசூதா! மற்றோர்‌ நல்துணை நின்னலால்‌ இலேன்‌ காண்‌ நரனே! நாரணனே! திருநறையூர்‌ நம்பீ! எம்பெருமான்‌! உம்பராளும்‌ அரனே! ஆதிவராகம்‌ முன்‌ ஆனாய்‌! அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானே!

விண்டான்‌ விண்‌ புக வெஞ்சமத்து அரியாய்ப்‌ பரியோன்‌ மார்வகம்‌ பற்றிப்‌ பிளந்து பண்டு ஆனுய்ய ஓர்‌ மால்வரை ஏந்தும்‌ பண்பாளா! பரனே! பவித்திரனே! கண்டேன்‌ நான்‌ கலி யுகத்ததன்‌ தன்மை கருமம்‌ ஆவதும்‌ என்தனக்கு அறிந்தேன்‌ அண்டா! நின்னடி அன்றி மற்றறியேன்‌ அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானே!

தோயா இன்தயிர்‌ நெய்‌ அமுதுண்ணச்‌ சொன்னார்‌ சொல்லி நகும்‌ பரிசே பெற்ற தாயால்‌ ஆப்புண்டிருந்து அழுதேங்கும்‌ தாடாளா! தரையோர்க்கும்‌ விண்ணோர்க்கும்‌ சேயாய்‌! கிரேத திரேத துவாபர கலி யுகம்‌ இவை நான்கும்‌ முன்‌ ஆனாய்‌! ஆயா! நின்னடி அன்றி மற்றறியேன்‌ அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானே!

கறுத்துக்‌ கஞ்சனை அஞ்ச முனிந்தாய்‌! கார்வண்ணா! கடல்‌ போல்‌ ஒளிவண்ணா! இறுத்திட்டான்‌ விடை ஏழும்‌ முன்‌ வென்றாய்‌! எந்தாய்‌! அந்தரம்‌ ஏழும்‌ முன்‌ ஆனாய்‌! பொறுத்துக்‌ கொண்டிருந்தால்‌ பொறுக்கொண்ணாப்‌ போகமே நுகர்வான்‌ புகுந்து ஐவர்‌ அறுத்துத்‌ தின்றிட அஞ்சி நின்னடைந்தேன்‌ அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானே!

நெடியானே! கடியார்‌ கலி நம்பீ! நின்னையே நினைந்து இங்கு இருப்பேனை கடியார்‌ காளையர்‌ ஐவர்‌ புகுந்து காவல்‌ செய்த அக்காவலைப்‌ பிழைத்து குடிபோந்து உன்னடுக்‌ கீழ்‌ வந்து புகுந்தேன்‌ கூறை சோறு இவை தந்து எனக்கருளி அடியேனைப்‌ பணி ஆண்டுகொள்‌ எந்தாய்‌! அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானே!

கோவாய்‌ ஐவர்‌ என்‌ மெய்குடி ஏறிக்‌ கூறை சோறு இவை தா என்று குமைத்துப்‌ போகார்‌ நான்‌ அவரைப்‌ பொறுக்ககிலேன்‌ புனிதா! புட்கொடுயாய்‌! நெடுமாலே! ர்‌ தீவாய்‌ நாகணையில்‌ துயில்வானே! திருமாலே! இனிச்‌ செய்வதொன்று அறியேன்‌ ஆஆ! என்று அடியேற்கு இறை இரங்காய்‌ அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானே!

அன்ன மன்னு பைம்பூம்பொழில்‌ சூழ்ந்த அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானை கன்னி மன்னு திண்தோள்‌ கலி கன்றி ஆலி நாடன்‌ மங்கைக்‌ குல வேந்தன்‌ சொன்ன இன்தமிழ்‌ நன்மணிக்கோவை தூய மாலை இவை பத்தும்‌ வல்லார்‌ மன்னி மன்னவராய்‌ உலகாண்டு மான வெண்குடைக்‌ கீழ்‌ மகிழ்வாரே

செங்கமலத்‌ திருமகளும்‌ புவியும்‌ செம்பொன்‌ திருவடியின்‌ இணை வருட முனிவர்‌ ஏத்த வங்கமலி தடங்கடலுள்‌ அனந்தன்‌ என்னும்‌ வரியரவின்‌ அணைத்‌ துயின்ற மாயோன்‌ காண்மின்‌ எங்குமலி நிறை புகழ்‌ நால்‌ வேதம்‌ ஐந்து வேள்விகளும்‌ கேள்விகளும்‌ இயன்ற தன்மை அங்கமலத்து அயன்‌ அனையார்‌ பயிலும்‌ செல்வத்து அணியழுந்தூர்‌ நின்றுகந்த அமரர்‌ கோவே

முன்‌ இவ்வுலகேழும்‌ இருள்‌ மண்டி உண்ண முனிவரொடு தானவர்கள்‌ திசைப்ப வந்து பன்னுகலை நால்‌ வேதப்‌ பொருளை எல்லாம்‌ பரிமுகமாய்‌ அருளிய எம்‌ பரமன்‌ காண்மின்‌ செந்நெல்மலி கதிர்க்‌ கவரி வீசச்‌ சங்கம்‌ அவை முரலச்‌ செங்கமல மலரை ஏறி அன்னம்‌ மலி பெடையோடும்‌ அமரும்‌ செல்வத்து அணியழுந்தூர்‌ நின்றுகந்த அமரர்‌ கோவே

குலத்தலைய மத வேழம்‌ பொய்கை புக்குக்‌ கோள்‌ முதலை பிடிக்க அதற்கு அனுங்கி நின்று நிலத்திகழும்‌ மலர்ச்‌ சுடரேய்‌ சோதீ! என்ன நெஞ்சிடர்‌ தீர்த்தருளிய என்‌ நிமலன்‌ காண்மின்‌ மலைத்திகழ்‌ சந்தகில்‌ கனகமணியும்‌ கொண்டு வந்துந்தி வயல்கள்‌ தொறும்‌ மடைகள்‌ பாய அலைத்து வரும்‌ பொன்னி வளம்‌ பெருகும்‌ செல்வத்து அணியழுந்தூர்‌ நின்றுகந்த அமரர்‌ கோவே

சிலம்பு முதல்‌ கலன்‌ அணிந்தோர்‌ செங்கண்‌! குன்றம்‌ திகழ்ந்ததெனத்‌ திருவுருவம்‌ பன்றி ஆகி இலங்கு புவி மடந்தை தனை இடந்து புல்கி எயிற்றிடை வைத்தருளிய எம்‌ ஈசன்‌ காண்மின்‌ புலம்பு சிறை வண்டொலிப்பப்‌ பூகம்‌ தொக்க பொழில்கள்‌ தொறும்‌ குயில்‌ கூவ மயில்கள்‌ ஆல அலம்பு திரைப்‌ புனல்‌ புடை சூழ்ந்து அழகார்‌ செல்வத்து அணியழுந்தூர்‌ நின்றுகந்த அமரர்‌ கோவே

சினமேவும்‌ அடல்‌ அரியின்‌ உருவமாகித்‌ திறல்‌ மேவும்‌ இரணியனது ஆகம்‌ கீண்டு மனமேவு வஞ்சனையால்‌ வந்த பேய்ச்சி மாள உயிர்‌ வவ்விய எம்‌ மாயோன்‌ காண்மின்‌ ர இனமேவு வரிவளைக்கை ஏந்தும்‌ கோவை யேய்வாய!! மரகதம்‌ போல்‌ கிளியின்‌ இன்சொல்‌ அனமேவு நடை மடவார்‌ பயிலும்‌ செல்வத்து அணியழுந்தூர்‌ நின்றுகந்த அமரர்‌ கோவே

வானவர்‌ தம்‌ துயர்‌ தீர வந்து தோன்றி மாணுருவாய்‌ மூவடி மாவலியை வேண்டி தானமர ஏழுலகும்‌ அளந்த வென்றித்‌ தனி முதல்‌ சக்கரப்‌ படை என்‌ தலைவன்‌ காண்மின்‌ தேனமரும்‌ பொழில்‌ தழுவும்‌ எழில்‌ கொள்‌ வீதிச்‌ 14! ஏய்வாய்‌ செழுமாட மாளிகைகள்‌ கூடந்தோறும்‌ ஆனதொல்சீர்‌ மறையாளர்‌ பயிலும்‌ செல்வத்து அணியழுந்தூர்‌ நின்றுகந்த அமரர்‌ கோவே

பந்தணைந்த மெல்விரலாள்‌ சீதைக்காகிப்‌ பகலவன்‌ மீதியங்காத இலங்கை வேந்தன்‌ அந்தமில்‌ திண்கரம்‌ சிரங்கள்‌ புரண்டு வீழ அடுகணையால்‌ எய்துகந்த அம்மான்‌ காண்மின்‌ செந்தமிழும்‌ வடகலையும்‌ திகழ்ந்த நாவர்‌ திசைமுகனை! அனையவர்கள்‌ செம்மை மிக்க அந்தணர்‌ தம்‌ ஆகுதியின்‌ புகையார்‌ செல்வத்து அணியழுந்தூர்‌ நின்றுகந்த அமரர்‌ கோவே

கும்பமிகு மத வேழம்‌ குலையக்‌ கொம்பு பறித்து மழ விடை அடர்த்துக்‌ குரவை கோத்து வம்பவிழும்‌ மலர்க்‌ குழலாள்‌ ஆய்ச்சி வைத்த தயிர்‌ வெண்ணெய்‌ உண்டுகந்த மாயோன்‌ காண்மின்‌ செம்பவள மரதகம்‌ நன்முத்தம்‌ காட்டத்‌ திகழ்‌ பூகம்‌ கதலி பல வளம்‌ மிக்கு எங்கும்‌ அம்பொன்‌ மதிள்‌ பொழில்‌ புடை சூழ்ந்து அழகார்‌ செல்வத்து அணியழுந்தூர்‌ நின்றுகந்த அமரர்‌ கோவே

ஊடேறு கஞ்சனொடு மல்லும்‌ வில்லும்‌ ஒண்கரியும்‌ உருள்சகடும்‌ உடையச்‌ செற்ற நீடேறு பெருவலித்‌ தோளுடைய வென்றி நிலவு புகழ்‌ நேமி அங்கை நெடியோன்‌ காண்மின்‌ சேடேறு பொழில்‌ தழுவும்‌ எழில்‌ கொள்‌ வீதித்‌ திருவிழவில்‌ மணி அணிந்த திண்ணை தோறும்‌ ஆடேறு மலர்க்‌ குழலார்‌ பயிலும்‌ செல்வத்து அணியழுந்தூர்‌ நின்றுகந்த அமரர்‌ கோவே

பன்றியாய்‌ மீனாகி அரியாய்ப்‌ பாரைப்‌ படைத்துக்‌ காத்து உண்டு உமிழ்ந்த பரமன்‌ தன்னை அன்று அமரர்க்கு அதிபதியும்‌ அயனும்‌ சேயும்‌ அடி பணிய அணியழுந்தூர்‌ நின்ற கோவை கன்றி நெடுவேல்‌ வலவன்‌ ஆலி நாடன்‌ கலிகன்றி ஒலி செய்த இன்பப்‌ பாடல்‌ ஒன்றினொடு நான்கும்‌ ஓரைந்தும்‌ வல்லார்‌ ஒலிகடல்‌ சூழ்‌ உலகாளும்‌ உம்பர்‌ தாமே

கல்‌ உயர்ந்த நெடுமதிள்‌ சூழ்‌ கச்சி மேய களிறு என்றும்‌ கடல்‌ கிடந்த கனியே! என்றும்‌ அல்லியம்‌ பூமலர்ப்‌ பொய்கைப்‌ பழனவேலி அணியழுந்தூர்‌ நின்று உகந்த அம்மான்‌! என்றும்‌ சொல்‌ உயர்ந்த நெடூுவீணை முலை மேல்‌ தாங்கித்‌ தூமுறுவல்‌ நகை இறையே தோன்றநக்கு மெல்விரல்கள்‌ சிவப்பு எய்தத்‌ தடவி ஆங்கே மென்கிளி போல்‌ மிக மிழற்றும்‌ என்‌ பேதையே

தேமருவு பொழில்‌ இடத்து மலர்ந்த போதைத்‌ தேனதனை வாய்‌ மடுத்து உன்‌ பெடையும்‌ நீயும்‌ பூ மருவி இனிதமர்ந்து பொறியிலார்ந்த அறுகால சிறு வண்டே! தொழுதேன்‌ உன்னை ஆமருவி நிரை மேய்த்த அமரர்‌ கோமான்‌ அணியழுந்தூர்‌ நின்றானுக்கு இன்றே சென்று நீ மருவி அஞ்சாதே நின்று ஓர்‌ மாது நின்‌ நயந்தாள்‌ என்று இறையே இயம்பிக்‌ காணே 26 (நாரை விடு தூது)

கணமங்கை காரார்‌ மணி நிறக்‌ கண்ணனூர்‌ விண்ணகரம்‌ சீரார்‌ கணபுரம்‌ சேறை திருவழுந்தூர்‌ காரார்‌ குடந்தை கடிகை கடல்‌ மல்லை ஏரார்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ இடவெந்தை நீர்மலை சீராரும்‌ மாலிருஞ்சோலை திருமோகூர்‌

அள்ளல்வாய்‌ அன்னம்‌ இரை தேதர்‌ அழுந்தூர்‌ எழும்‌ சுடரை தென்தில்லைச்‌ சித்திர கூடத்து என்‌ செல்வனை -