திருவல்லா

தந்தை தாய்‌ மக்களே சுற்றம்‌ என்று உற்றவர்‌ பற்றி நின்ற பந்தமார்‌ வாழ்க்கையை நொந்து நீ பழி எனக்‌ கருதினாயேல்‌ அந்தமாய்‌ ஆதியாய்‌ ஆதிக்கும்‌ ஆதியாய்‌ ஆயனாய மைந்தனார்‌ வல்லவாழ்‌ சொல்லுமா வல்லையாய்‌ மருவு நெஞ்சே!

மின்னுமா வல்லியும்‌ வஞ்சியும்‌ வென்ற நுண்ணிடை நுடங்கும்‌ அன்னமென்‌ நடையினார்‌ கலவியை அருவருத்து அஞ்சினாயேல்‌ துன்னுமாமணி முடிப்‌ பஞ்சவர்க்காகி முன்‌ தூது சென்ற மன்னனார்‌ வல்லவாழ்‌ சொல்லுமா வல்லையாய்‌ மருவு நெஞ்சே!

பூணுலா மென்முலைப்‌ பாவைமார்‌ பொய்யினை மெய்யிதென்று பேணுவார்‌ பேசும்‌ அப்பேச்சை நீ பிழை எனக்‌ கருதினாயேல்‌ நீணிலா வெண்குடை வாணனார்‌ வேள்வியில்‌ மண்‌ இரந்த மாணியார்‌ வல்லவாழ்‌ சொல்லுமா வல்லையாய்‌ மருவு நெஞ்சே!

பண்ணுலா மென்மொழிப்‌ பாவைமார்‌ பணைமுலை அணைதும்‌ நாம்‌ என்று எண்ணுவார்‌ எண்ணம்‌ அதொழித்து நீ பிழைத்துய்யக்‌ கருதினாயேல்‌ விண்ணுளார்‌ விண்ணின்‌ மீதியன்ற வேங்கடத்துளார்‌ வளங்கொள்‌ முந்நீர்‌ வண்ணனார்‌ வல்லவாழ்‌ சொல்லுமா வல்லையாய்‌ மருவு நெஞ்சே!

மஞ்சு தோய்‌ வெண்குடை மன்னராய்‌ வாரணம்‌ சூழ வாழ்ந்தார்‌ துஞ்சினார்‌ என்பதோர்‌ சொல்லை நீ துயர்‌ எனக்‌ கருதினாயேல்‌ நஞ்சு தோய்‌ கொங்கை மேல்‌ அங்கை வாய்‌ வைத்து அவள்‌ நாளை உண்ட மைந்தனார்‌!' வல்லவாழ்‌ சொல்லுமா வல்லையாய்‌ மருவு நெஞ்சே!

உருவினார்‌ பிறவி சேர்‌ ஊன்‌ பொதி நரம்பு தோல்‌ குரம்பையுள்‌ புக்கு அருவி நோய்‌ செய்து நின்று ஐவர்‌ தாம்‌ வாழ்வதற்கு அஞ்சினாயேல்‌ ர்‌ திருவினார்‌ வேதம்‌ நான்கு ஐந்து தீ வேள்வியோடு அங்கம்‌ ஆறும்‌ மருவினார்‌ வல்லவாழ்‌ சொல்லுமா வல்லையாய்‌ மருவு நெஞ்சே!

நோய்‌ எலாம்‌ பெய்ததோர்‌ ஆக்கையை மெய்யெனக்‌ கொண்டு வாளா பேயர்‌ தாம்‌ பேசும்‌ அப்பேச்சை நீ பிழை எனக்‌ கருதினாயேல்‌ தீயுலா வெங்கதிர்த்‌ திங்களாய்‌ மங்குல்‌ வானாகி நின்ற மாயனார்‌ வல்லவாழ்‌ சொல்லுமா வல்லையாய்‌ மருவு நெஞ்சே!

மஞ்சு சேர்‌ வான்‌ எரி நீர்‌ நிலம்‌ கால்‌ இவை மயங்கி நின்ற அஞ்சு சேர்‌ ஆக்கையை அரணமன்று என்றுய்யக்‌ கருதினாயேல்‌ சந்து சேர்‌ மென்முலைப்‌ பொன்மலர்ப்‌ பாவையும்‌ தாமும்‌ நாளும்‌ வந்து சேர்‌ வல்லவாழ்‌ சொல்லுமா வல்லையாய்‌ மருவு நெஞ்சே!

வெள்ளியார்‌ பிண்டியார்‌ போதியார்‌ என்றிவர்‌ ஓதுகின்ற கள்ள நூல்‌ தன்னையும்‌ கருமமன்று (8 மஞ்சனார்‌ என்றுய்யக்‌ கருதினாயேல்‌ தெள்ளியார்‌ கைதொழும்‌ தேவனார்‌ மாமுநீர்‌ அமுது தந்த வள்ளலார்‌ வல்லவாழ்‌ சொல்லுமா வல்லையாய்‌ மருவு நெஞ்சே!

மறைவலார்‌ குறைவிலார்‌ உறையுமூர்‌ வல்லவாழ்‌ அடிகள்‌ தம்மை சிறைகுலா வண்டறை சோலை சூழ்‌ கோலநீள்‌ ஆலி நாடன்‌ கறையுலா வேல்‌ வல்ல கலியன்‌ வாயொலி இவை கற்று வல்லார்‌ இறைவராய்‌ இருநிலம்‌ காவல்‌ பூண்டு இன்பம்‌ நன்கெய்துவாரே

மானேய்‌ நோக்கு நல்லீர்‌! வைகலும்‌ வினையேன்‌ மெலிய வானார்‌ வண்கமுகும்‌ மதுமல்லிகை கமழும்‌ தேனார்‌ சோலைகள்‌ சூழ்‌ திருவல்லவாழ்‌ உறையும்‌ கோனாரை அடியேன்‌ அடிகூடுவது என்று கொலோ?

என்று கொல்‌? தோழிமீர்காள்‌! எம்மை நீர்‌ நலிந்து என்‌ செய்தீரோ? பொன்‌ திகழ்‌ புன்னை மகிழ்‌ புதுமாதவி மீதணவி ர தென்றல்‌ மணம்‌ கமழும்‌ திருவல்லவாழ்‌ நகருள்‌ நின்ற பிரான்‌ அடிநீறு அடியோம்‌ கொண்டு சூடூவதே

சூடுமலர்க்‌ குழலீர்‌! துயராட்டுயேனை மெலிய பாடு நல்வேத ஒலி பரவைத்‌ திரை போல்‌ முழங்க ர மாடுயர்ந்து ஹப்புகை கமழும்‌ தண்திருவல்லவாழ்‌ நீடுறைகின்ற பிரான்‌ கழல்‌ கண்டூங்கொல்‌ நிச்சலுமே?

நிச்சலும்‌ தோழிமீர்காள்‌! எம்மை நீர்‌ நலிந்து என்‌ செய்தீரோ? பச்சிலை நீள்கழுகும்‌ பலவும்‌ தெங்கும்‌ வாழைகளும்‌ மச்சணி மாடங்கள்‌ மீதணவும்‌ தண்திருவல்லவாழ்‌ நச்சரவினணை மேல்‌ நம்பிரானது நன்னலமே

நன்னலத்‌ தோழிமீர்காள்‌! நல்ல அந்தணர்‌ வேள்விப்‌ புகை மைந்நலம்‌ கொண்டு உயர்விண்‌ மறைக்கும்‌ தண்திருவல்லவாழ்‌ கன்னலங்கட்டி தன்னைக்‌ கனியை இன்னமுதம்‌ தன்னை என்னலங்கொள்‌ சுடரை என்று கொல்‌ கண்கள்‌ காண்பதுவே?

காண்பது எஞ்ஞான்று கொலொ? வினையேன்‌ கனிவாய்‌ மடவீர்‌! பாண்குரல்‌ வண்டினோடு பசுந்தென்றலுமாகி எங்கும்‌ சேண்சினை ஜங்குமரச்‌ செழுங்கானல்‌ திருவல்லவாழ்‌ மாண்குறள்‌ கோலப்‌ பிரான்‌ மலர்த்தாமரைப்‌ பாதங்களே

பாதங்கள்‌ மேலணி பூந்தொழக்‌ கூடுங்கொல்‌? பாவை நல்லீர்‌! ஓத நெடுந்தடத்துள்‌ உயர்தாமரை செங்கழுநீர்‌ மாதர்கள்‌ வாண்முகமும்‌ கண்ணுமேந்தும்‌ திருவல்லவாழ்‌ நாதன்‌ இஞ்ஞாலம்‌ உண்ட நம்பிரான்‌ தன்னை நாள்தோறுமே

நாள்தொறும்‌ வீடின்றியே தொழக்கூடுங்கொல்‌? நல்நுதலீர்‌! ஆரூறுதீங்கரும்பும்‌ விளை செந்நெலுமாகி எங்கும்‌ ர மாறடூறு பூந்தடம்‌ சேர்‌ வயல்சூழ்‌ தண்திருவல்லவாழ்‌ நீடுறைகின்ற பிரான்‌ நிலம்‌ தாவிய நீள்கழலே

கழல்வளை பூரிப்ப யாம்‌ கண்டு கைதொழக்‌ கூடுங்கொலோ? குழல்‌ என்ன யாழும்‌ என்னக்‌ குளிர்சோலையுள்‌ தேனருந்தி மழலை வரிவண்டுகள்‌ இசை பாடும்‌ திருவல்லவாழ்‌ சுழலின்‌ மலி சக்கரப்‌ பெருமானது தொல்லருளே

தொல்லருள்‌ நல்வினையால்‌ சொலக்‌ கூடுங்கொல்‌? தோழிமீர்காள்‌! தொல்லருள்‌ மண்ணும்‌ விண்ணும்‌ தொழ நின்ற திருநகரம்‌ நல்லருள்‌ ஆயிரவர்‌ நலனேந்தும்‌ திருவல்லவாழ்‌ நல்லருள்‌ நம்பெருமான்‌ நாராயணன்‌ நாமங்களே

நாமங்கள்‌ ஆயிரம்‌ உடைய நம்பெருமான்‌ அடிமேல்‌ சேமங்கொள்‌ தென்குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌ தெரிந்துரைத்த நாமங்கள்‌ ஆயிரத்துள்‌ இவை பத்தும்‌ திருவல்லவாழ்‌ சேமங்கொள்‌ தென்னகர்‌ மேல்‌ செப்புவார்‌ சிறந்தார்‌ பிறந்தே

வல்லவாழ்ப்‌ பின்னை மணாளனை பேரில்‌ பிறப்பிலியை தொன்னீர்க்‌ கடல்‌ கிடந்த தோளா மணிச்‌ சுடரை என்‌ மனத்து மாலை இடவெந்தை ஈசனை மன்னும்‌ கடல்மல்லை மாயவனை -