திருவாலி திருநகரி

ஆலினிலைப்‌ பாலகனாய்‌ அன்றுலகம்‌ உண்டவனே வாலியைக்‌ கொன்று அரசு இளைய வானரத்துக்கு அளித்தவனே காலின்மணி கரை அலைக்கும்‌ கணபுரத்தென்‌ கருமணியே ஆலிநகர்க்கு அதிபதியே அயோத்திமனே தாலேலோ

அன்றாயர்‌ குலக்‌ கொடியோடு அணிமாமலர்‌ மங்கையொடு - அன்பளவி அவுணர்க்கு என்தானும்‌ இரக்கம்‌ இலாதவனுக்கு உறையும்‌ இடமாவது - இரும்பொழில்‌ சூழ்‌ நன்றாய புனல்‌ நறையூர்‌ திருவாலி குடந்தை தடம்‌ திகழ்‌ கோவல்‌ நகர்‌ நின்றான்‌ இருந்தான்‌ கிடந்தான்‌ நடந்தாற்கு இடம்‌ மாமலையாவது - நீர்மலையே

வந்துனது அடியேன்‌ மனம்‌ புகுந்தாய்‌ புகுந்ததற்‌ பின்‌ வணங்கும்‌ என்‌ சிந்தனைக்கு இனியாய்‌! திருவே! என்‌ ஆருயிரே! அந்தளிரணியர்‌ அசோகின்‌ இளந்தளிர்கள்‌ கலந்து அவை எங்கும்‌ செந்தழல்‌ புரையும்‌ திருவாலி அம்மானே!

நீலத்‌ தட வரை மாமணி நிகழக்‌ கிடந்தது போல்‌ அரவணை வேலைத்‌ தலைக்‌ கிடந்தாய்‌! அடியேன்‌ மனத்து இருந்தாய்‌! ர்‌ சோலைத்‌ தலைக்‌ கண மாமயில்‌ நடமாட மழை முகில்‌ போன்று எழுந்து - எங்கும்‌ ஆலைப்‌ புகை கமழும்‌ அணியாலி அம்மானே!

நென்னல்‌ போய்‌ வரும்‌ என்றென்று எண்ணி இராமை என்‌ மனத்தே - புகுந்தது இம்மைக்கு'' என்று இருந்தேன்‌ எறி நீர்‌ வளஞ்செறுவில்‌ ர்‌ செந்நெற்‌ கூழை வரம்பொர்‌இ அரிவார்‌ முகத்தெழு' வாளை போய்‌ - கரும்பு அந்நற்காடு அணையும்‌ அணியாலி அம்மானே!

மின்னில்‌ மன்னு நுடங்கிடை மடவார்‌ தம்‌ சிந்தை மறந்து வந்து நின்‌ மன்னு சேவடிக்கே மறவாமை வைத்தாயால்‌ புன்னை மன்னு செருந்தி வண்‌ பொழில்‌ வாய்‌ அகன்பணைகள்‌ கலந்து எங்கும்‌ அன்னம்‌ மன்னும்‌ வயல்‌ அணியாலி அம்மானே!

நீடு பல்மலர்‌ மாலை இட்டு நின்‌ இணையடி தொழுது ஏத்தும்‌ என்‌ மனம்‌ வாட நீ நினையேல்‌ மரம்‌ எய்த மாமுனிவா! பாடலின்‌ ஒலி சங்கின்‌ ஓசை பரந்து பல்பணையால்‌ மலிந்து எங்கும்‌ 7? இன்மைக்கு '" முகத்தெழ ஆடல்‌ ஓசை அறா அணியாலி அம்மானே!

கந்த மாமலர்‌ எட்டும்‌ இட்டு நின்‌ காமர்‌ சேவடி கை தொழுது எழும்‌ புற்தியேன்‌ மனத்தே புகுந்தாயைப்‌ போகல்‌ ஒட்டேன்‌ சந்தி வேள்வி சடங்கு நான்மறை ஓதி ஓதுவித்து ஆதியாய்‌ வரும்‌ அந்தணாளர்‌ அறா அணியாலி அம்மானே!

உலவு திரைக்‌ கடல்‌ பள்ளி கொண்டு வந்து உன்‌ அடியேன்‌ மனம்‌ - புகுந்த அப்‌ புலவ! புண்ணியனே! புகுந்தாயைப்‌ போகல்‌ ஒட்டேன்‌ நிலவு மலர்ப்‌ புன்னை நாழல்‌ நீழல்‌ தண்‌ தாமரை மலரின்‌ மிசை மலி அலவன்‌ கண்‌ படுக்கும்‌ அணியாலி அம்மானே!

சங்கு தங்கு தடங்கடல்‌ கடல்‌ மல்லையுள்‌ கிடந்தாய்‌! அருள்‌ புரிந்து இங்கு என்னுள்‌ புகுந்தாய்‌! இனிப்‌ போயினால்‌ அறையோ! கொங்கு செண்பக மல்லிகை மலர்‌ புல்கி இன்னிள வண்டு போய்‌ இளந்‌ தெங்கின்‌ தாதளையும்‌ திருவாலி அம்மானே!

ஓதி ஆயிர நாமமும்‌ பணிந்தேத்தி நின்‌ அடைந்தேற்கு ஒரு பொருள்‌ வேதியா! அரையா! உரையாய்‌ ஒரு மாற்றம்‌ எந்தாய்‌! நீதியாகிய வேத மாமுனியாளர்‌ தோற்றம்‌ உரைத்து மற்றவர்க்கு ஆதியாய்‌ இருந்தாய்‌! அணியாலி அம்மானே!

புல்லி வண்டறையும்‌ பொழில்‌ புடை சூழ்‌ தென்னாலி இருந்த மாயனை கல்லின்‌ மன்னு திண்‌ தோள்‌ கலியன்‌ ஒலி செய்த நல்ல இன்னிசை மாலை நாலும்‌ ஓர்‌ ஐந்தும்‌ ஒன்றும்‌ நவின்று தாம்‌ உடன்‌ வல்லராய்‌ உரைப்பார்க்கு இடமாகும்‌ வானுலகே

தூவிரிய மலர்‌ உழக்கித்‌ துணையோடும்‌ பிரியாதே பூவிரிய மது நுகரும்‌ பொறிவரிய சிறு வண்டே! ர தீவிரிய மறை வளர்க்கும்‌ புகழாளர்‌ திருவாலி ஏவரி வெஞ்சிலையானுக்கு என்‌ நிலைமை உரையாயே 1 7? இது கோவில்‌ திருமொழி

பிணி அவிழும்‌ நறுநீல மலர்‌ கிழியப்‌ பெடையோடும்‌ அணிமலர்‌ மேல்‌ மது நுகரும்‌ அறுகால சிறு வண்டே! மணிகெழுநீர்‌ மருங்கலரும்‌ வயலாலி மணவாளன்‌ பணி அறியேன்‌ நீ சென்று என்‌ பயலை நோய்‌ உரையாயே

நீர்‌ வானம்‌ மண்‌ எரி காலாய்‌ நின்ற நெடுமால்‌ தன்‌ தாராய நறுந்துளவம்‌ பெருந்தகையேற்கு அருளானே! ர்‌ சீராரும்‌ வளர்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ திருவாலி வயல்‌ வாழும்‌ கூர்வாய சிறு குருகே! குறிப்பறிந்து கூறாயே

தானாக நினையானேல்‌ தன்‌ நினைந்து நைவேற்கு ஓர்‌ மீனாய கொடு நெடுவேள்‌ வலி செய்ய மெலிவேனோ? தேன்வாய வரி வண்டே! திருவாலி நகராளும்‌ ஆனாயற்கு என்னுறு நோய்‌ அறியச்‌ சென்று உரையாயே

வாளாய கண்‌ பனிப்ப மென்முலைகள்‌ பொன்‌ அரும்ப நாள்‌ நாளும்‌ நின்‌ நினைந்து நைவேற்கு ஓ! மண்‌ அளந்த தாளாளா! தண்‌ குடந்தை நகராளா! வரை எடுத்த தோளாளா! என்‌ தனக்கு ஓர்‌ துணையாளன்‌ ஆகாயே!

தாராய தண்‌ துளவ வண்டுழுத வரை மார்பன்‌ போரானைக்‌ கொம்பொசித்த புட்பாகன்‌ என்‌ அம்மான்‌ தேராரும்‌ நெடு வீதித்‌ திருவாலி நகராளும்‌ காராயன்‌ என்னுடைய கனவளையும்‌ கவர்வானோ!

கொண்டரவத்‌ திரை உலவு குரை கடல்‌ மேல்‌ குலவரை போல்‌ பண்டரவின்‌ அணைக்‌ கிடந்து பார்‌ அளந்த பண்பாளா! வண்டமரும்‌ வளர்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ வயலாலி மைந்தா! என்‌ கண்‌ துயில்‌ நீ கொண்டாய்க்கு என்‌ கனவளையும்‌ கடவேனோ!

குயிலாலும்‌ வளர்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ தண்‌ குடந்தைக்‌ குடமாடீ! துயிலாத கண்‌ இணையேன்‌ நின்‌ நினைந்து துயர்வேனோ! முயலாலும்‌ இள மதிக்கே வளை இழந்தேற்கு இது நடூவே வயலாலி மணவாளா! கொள்வாயோ மணிநிறமே!

நிலையாளா! நின்‌ வணங்க வேண்டாயே ஆகிலும்‌ என்‌ முலையாள ஒரு நாள்‌ உன்‌ அகலத்தால்‌ ஆளாயே? சிலையாளா! மரம்‌ எய்த திறலாளா! திருமெய்ய மலையாளா! நீயாள வளையாள மாட்டோமே

மையிலங்கு கருங்குவளை மருங்கலரும்‌ வயலாலி நெய்யிலங்கு சுடர்‌ ஆழிப்‌ படையானை நெடுமாலை ர்‌ கையிலங்கு வேல்‌ கலியன்‌ கண்டுரைத்த தமிழ்‌ மாலை ஐயிரண்டும்‌ இவை வல்லார்க்கு அருவினைகள்‌ அடையாவே

கள்வன்‌ கொல்‌? யான்‌ அறியேன்‌ கரியான்‌ ஒரு காளை வந்து வள்ளி மருங்குல்‌ என்தன்‌ மடமானினைப்‌ போதவென்று வெள்ளி வளைக்‌ கைப்‌ பற்றப்‌ பெற்ற தாயரை இட்டகன்று! அள்ளலம்‌ பூங்கழனி அணியாலி புகுவர்‌ கொலோ?

பண்டு இவன்‌ ஆயன்‌ நங்காய்‌! படிறன்‌ புகுந்து என்‌ மகள்‌ தன்‌ தொண்டையஞ்‌ செங்கனிவாய்‌ நுகர்ந்தானை உகந்து ர்‌ அவன்‌ பின்‌ கெண்டை ஒண்‌ கண்‌ மிளிரக்‌ கிளி போல்‌ மிழற்றி நடந்து வண்டமர்‌ கானல்‌ மல்கும்‌ வயலாலி புகுவர்‌ கொலோ?

அஞ்சுவன்‌ வெஞ்சொல்‌ நங்காய்‌! அரக்கர்‌ குலப்‌ பாவை தன்னை வெஞ்சின மூக்கரிந்த விறலோன்‌ திறம்‌ கேட்கில்‌ மெய்யே பஞ்சிய மெல்லடி எம்‌ பணைத்‌ தோளி பரக்கழிந்து வஞ்சியன்‌ தண்பணை சூழ்‌ வயலாலி புகுவர்‌ கொலோ?

ஏது அவன்‌ தொல்‌ பிறப்பு? இளையவன்‌ வளையூதி மன்னர்‌ தூதுவனாய்‌ அவனூர்‌ சொலுவீர்கள்‌! சொலீர்‌ அறியேன்‌ மாதவன்‌ தன்‌ துணையா நடந்தாள்‌ தடம்‌ சூழ்‌ புறவில்‌ போது வண்டாடு செம்மல்‌ புனலாலி புகுவர்‌ கொலோ?

தாய்‌ எனை என்று இரங்காள்‌ தடந்தோளி தனக்கு அமைந்த மாயனை மாதவனை மதித்து என்னை அகன்ற இவள்‌! வேயன தோள்‌ விசிறிப்‌ பெடை அன்னமென நடந்து போயின பூங்கொடியாள்‌ புனலாலி புகுவர்‌ கொலோ?

என்துணை என்று எடுத்தேற்கு இறையேனும்‌ இரங்கிற்றிலள்‌ தன்துணையாய என்தன்‌ தனிமைக்கும்‌ இரங்கிற்றிலள்‌ வன்துணை வானவர்க்காய்‌ வரம்‌ செற்று அரங்கத்து உறையும்‌ ! அகன்றவன்‌ பின்‌ இஇன்துணைவன்னொடும்‌ போய்‌ எழிலாலி புகுவர்‌ கொலோ?

அன்னையும்‌ அத்தனும்‌ என்று அடியோமுக்கு இரங்கிற்றிலள்‌ பின்னை தன்‌ காதலன்‌ தன்‌ பெருந்தோள்‌ நலம்‌ பேணினளால்‌ மின்னையும்‌ வஞ்சியையும்‌ வென்று இலங்கும்‌ இடையாள்‌ நடந்து புன்னையும்‌ அன்னமும்‌ சூழ்‌ புனலாலி புகுவர்‌ கொலோ?

முற்றிலும்‌ பைங்கிளியும்‌ பந்தும்‌ ஊசலும்‌ பேசுகின்ற சிற்றில்மென்‌ பூவையும்‌ விட்டகன்ற செழுங்கோதை தன்னைப்‌ பெற்றிலேன்‌ முற்றிழையை பிறப்பிலி பின்னே நடந்து மற்றெல்லாம்‌ கை தொழப்‌ போய்‌ வயலாலி புகுவர்‌ கொலோ?

காவியங்கண்ணி எண்ணில்‌ கடிமாமலர்ப்‌ பாவை ஒப்பாள்‌ பாவியேன்‌ பெற்றமையால்‌ பணைத்‌ தோளி பரக்கழிந்து தூவிசேர்‌ அன்னம்‌ அன்ன நடையாள்‌ நெடுமாலொடும்‌ போய்‌ வாவியந்தண்‌ பணை சூழ்‌ வயலாலி புகுவர்‌ கொலோ?

தாய்‌ மனம்‌ நின்றிரங்கத்‌ தனியே நெடுமால்‌ துணையா போயின பூங்கொடியாள்‌ புனலாலி புகுவர்‌ என்று காய்சின வேல்‌ கலியன்‌ ஒலி செய்‌ தமிழ்‌ மாலை பத்தும்‌ மேவிய நெஞ்சுடையார்‌ தஞ்சமாவது விண்ணுலகே

சிந்தை தன்னுள்‌ நீங்காதிருந்த திருவே! மருவினிய மைந்தா! அந்தணாலி மாலே! சோலை மழகளிறே! நந்தா விளக்கின்‌ சுடரே! நறையூர்‌ நின்ற நம்பீ! என்‌ எந்தாய்‌! இந்தளூராய்‌! அடியேற்கு இறையும்‌ இரங்காயே!

முந்நீரை முன்னாள்‌ கடைந்தானை மூழ்த்த நாள்‌ அந்நீரை மீனாய்‌ அமைத்த பெருமானை தென்னாலி மேய திருமாலை எம்மானை நன்னீர்‌ வயல்‌ சூழ்‌ நறையூரில்‌ கண்டேனே

எஞ்சா வெந்நரகத்து அழுந்தி நடூங்குகின்றேற்கு அஞ்சேல்‌ என்று அடியேனை ஆட்கொள்ள வல்லானை ர நெஞ்சே! நீ நினையாது இறைப்‌ பொழுதும்‌ இருத்தி கண்டாய்‌ மஞ்சார்‌ மாளிகை சூழ்‌ வயலாலி மைந்தனையே

கற்றார்‌ பற்றறுக்கும்‌ பிறவிப்‌ பெருங்கடலே பற்றா வந்து அடியேன்‌ பிறந்தேன்‌ பிறந்த பின்னை வற்றா நீர்வயல்‌ சூழ்‌ வயலாலி அம்மானைப்‌ பெற்றேன்‌ பெற்றதுவும்‌ பிறவாமைப்‌ பெற்றேனே

படை நின்ற பைந்தாமரையோடு அணி நீலம்‌ மடை நின்று அலரும்‌ வயலாலி மணாளா! ர்‌ இடையன்‌ எறிந்த மரமே ஒத்திராமே அடைய அருளாய்‌ எனக்கு உந்தன்‌ அருளே

நெஞ்சுருகிக்‌ கண்‌ பனிப்ப நிற்கும்‌ சோரும்‌ நெடிதுயிர்க்கும்‌ உண்டறியாள்‌ உறக்கம்‌ பேணாள்‌ நஞ்சரவில்‌ துயில்‌ அமர்ந்த நம்பீ! என்னும்‌ வம்பார்‌ பூம்‌! வயலாலி மைந்தா! என்னும்‌ அஞ்சிறைய புட்கொடியே ஆடும்‌ பாடும்‌ அணி அரங்கம்‌ ஆடுதுமோ? தோழீ! என்னும்‌ என்‌ சிறகின்‌ கீழ்‌ அடங்காப்‌ பெண்ணைப்‌ பெற்றேன்‌ இருநிலத்து ஓர்‌ பழி படைத்தேன்‌ ஏ! பாவமே!

மாமலர்‌ மேல்‌ அன்னம்‌ துயிலும்‌ அணிநீர்‌ வயலாலி என்னுடைய இன்னமுதை எவ்வுள்‌ பெருமலையை கன்னி மதிள்‌ சூழ்‌ கணமங்கைக்‌ கற்பகத்தை மின்னை இருசுடரை வெள்ளறையுள்‌ கல்லறை மேல்‌ பொன்னை மரதகத்தைப்‌ புட்குழி எம்‌ போரேற்றை மன்னும்‌ அரங்கத்து எம்‌ மாமணியை -