திரு வதரி

வடதிசை மதுரை சாளக்கிராமம்‌ வைகுந்தம்‌ துவரை அயோத்தி இடமுடை வதரி இடவகை உடைய எம்‌ புருடோத்தமன்‌ இருக்கை தடவரை அதிரத்‌ தரணி விண்டிடியத்‌ தலைப்‌ பற்றிக்‌ கரை மரம்‌ சாடி கடலினைக்‌ கலங்கக்‌ கடுத்திழி கங்கைக்‌ கண்டமென்னும்‌ கடிநகரே

முற்ற மூத்துக்‌ கோல்‌ துணையா முன்னடி நோக்கி வளைந்து இற்ற கால்‌ போல்‌ தள்ளி மெள்ள இருந்து அங்கு இளையா முன்‌ ர்‌ பெற்ற தாய்‌ போல்‌ வந்த பேய்ச்சி பெரு முலையூடு உயிரை வற்ற வாங்கி உண்ட வாயான்‌ வதரி வணங்குதுமே

முதுகு பற்றிக்‌ கைத்தலத்தால்‌ முன்னொரு கோல்‌ ஊன்றி விதிர்‌ விதிர்த்துக்‌ கண்‌ சுழன்று மேற்கிளை கொண்டு இருமி இது என்னப்பர்‌ மூத்தவாறென்று இளையவர்‌ ஏசா முன்‌ மது உண்‌ வண்டு பண்கள்‌ பாடும்‌ வதரி வணங்குதுமே

உறிகள்‌ போல்‌ மெய்ந்நரம்பு எழுந்து ஊன்‌ தளர்ந்து உள்ளம்‌ எள்கி நெறியை நோக்கிக்‌ கண்‌ சுழன்று நின்று நடூங்கா முன்‌ அறிதியாகில்‌ நெஞ்சம்‌! அன்பாய்‌ ஆயிர நாமம்‌ சொல்லி வெறிகொள்‌ வண்டு பண்கள்‌ பாடும்‌ வதரி வணங்குதுமே

பீளை சோரக்‌ கண்‌ இடங்கிப்‌ பித்தெழ மூத்து இருமி தாள்கள்‌ நோவத்‌ தம்மில்‌ முட்டித்‌ தள்ளி நடவா முன்‌ காளையாகிக்‌ கன்று மேய்த்துக்‌ குன்றெடுத்து அன்று நின்றான்‌ வாளை பாயும்‌ தண்‌ தடம்‌ சூழ்‌ வதரி வணங்குதுமே

பண்டு காமர்‌ ஆனவாறும்‌ பாவையர்‌ வாய்‌ அமுதம்‌ உண்டவாறும்‌ வாழ்ந்தவாறும்‌ ஒக்க உரைத்து இருமி தண்டு காலா ஊன்றி ஊன்றித்‌ தள்ளி நடவா முன்‌ வண்டு பாடும்‌ தண்துழாயான்‌ வதரி வணங்குதுமே

எய்த்த சொல்லோடு ஈளை ஏங்கி இருமி இளைத்து உடலம்‌ பித்தர்‌ போலச்‌ சித்தம்‌ வேறாய்ப்‌ பேசி அயரா முன்‌ அத்தன்‌ எந்தை ஆதி மூர்த்தி ஆழ்கடலைக்‌ கடைந்த மைத்த சோதி எம்பெருமான்‌ வதரி வணங்குதுமே

பப்ப அப்பர்‌ மூத்தவாறு பாழ்ப்பது சீத்‌ திரளை ஒப்ப ஐக்கள்‌ போத உந்த உன்‌ தமர்‌ காண்மின்‌ என்று செப்பு நேர்‌ மென்கொங்கை நல்லார்‌ தாம்‌ சிரியாத முன்னம்‌ வைப்பும்‌ நங்கள்‌ வாழ்வுமானான்‌ வதரி வணங்குதுமே

ஈசி போமின்‌ ஈங்கு இரேன்மின்‌ இருமி இளைத்தீர்‌ உள்ளம்‌ கூசியிட்டீர்‌ என்று பேசும்‌ குவளையங்‌ கண்ணியர்‌ பால்‌ நாசமான பாசம்‌ விட்டு நல்நெறி நோக்கலுறில்‌ வாசம்‌ மல்கு தண்துழாயான்‌ வதரி வணங்குதுமே

புலங்கள்‌ நைய மெய்யில்‌ மூத்துப்‌ போந்திருந்து உள்ளம்‌ எள்கி கலங்க ஐக்கள்‌ போத உந்திக்‌ கண்ட பிதற்றா முன்‌ அலங்கலாய தண்துழாய்‌ கொண்டு ஆயிர நாமம்‌ சொல்லி வலங்கொள்‌ தொண்டர்‌ பாடி ஆடும்‌ வதரி வணங்குதுமே

வண்டு தண்‌ தேன்‌ உண்டு வாழும்‌ வதரி நெடுமாலை கண்டல்‌ வேலி மங்கை வேந்தன்‌ கலியன்‌ ஒலி மாலை கொண்டு தொண்டர்‌ பாடி ஆடக்‌ கூடிடில்‌ நீள்விசும்பில்‌ அண்டம்‌ அல்லால்‌ மற்று அவர்க்கு ஓராட்சி அறியோமே

ஏனமுனாகி இருநிலம்‌ இடந்து அன்று இணையடி இமையவர்‌ வணங்க தானவன்‌ ஆகம்‌ தரணியில்‌ புரளத்‌ தடஞ்சிலை குனித்த என்‌ தலைவன்‌ ர்‌ தேனமர்‌ சோலைக்‌ கற்பகம்‌ பயந்த தெய்வ நல்‌ நறுமலர்‌ கொணர்ந்து வானவர்‌ வணங்கும்‌ கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ வதரியாச்சிராமத்து உள்ளானே

கானிடை உருவைச்‌ சுடு சரம்‌ துரந்து கண்டு முன்‌ கொடுந்தொழில்‌ உரவோன்‌ ஊனுடை அகலத்து அடுகணை குளிப்ப உயிர்‌ கவர்ந்து உகந்த எம்‌ ஒருவன்‌ தேனுடைக்‌ கமலத்து அயனொடு தேவர்‌ சென்று சென்று இறைஞ்சிட பெருகு வானிடை முது நீர்க்‌ கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ வதரியாச்சிராமத்து உள்ளானே

இலங்கையும்‌ கடலும்‌ அடலருந்துப்‌ பின்‌ இருநிதிக்கு இறைவனும்‌ அரக்கர்‌ குலங்களும்‌ கெட முன்‌ கொடுந்தொழில்‌ புரிந்த கொற்றவன்‌ கொழுஞ்சுடர்‌ சுழன்ற விலங்கலிலுரிஞ்சி மேல்‌ நின்ற விசும்பில்‌ வெண்துகிற்‌ கொடு என விரிந்து வலந்தரு மணி நீர்க்‌ கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ வதரியாச்சிராமத்து உள்ளானே

துணிவு இனி உனக்குச்‌ சொல்லுவன்‌ மனமே! தொழுதெழு தொண்டர்கள்‌ தமக்கு பிணி ஒழித்து அமரர்‌ பெருவிசும்பு அருளும்‌ பேரருளாளன்‌ எம்பெருமான்‌ அணிமலர்க்‌ குழலார்‌ அரம்பையர்‌ துகிலும்‌ ஆரமும்‌ வாரி வந்து அணிநீர்‌ மணி கொழித்து இழிந்த கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ வதரியாச்சிராமத்து உள்ளானே

பேயிடைக்கிருந்து வந்த மற்றவள்‌ தன்‌ பெருமுலை சுவைத்திட பெற்ற தாயிடைக்கிருத்தல்‌ அஞ்சுவன்‌ என்று தளர்ந்திட வளர்ந்த என்‌ தலைவன்‌ ர்‌ சேய்முகட்டூச்சி அண்டமும்‌ சுமந்த செம்பொன்செய்‌ விலங்கலில்‌ இலங்கு வாய்முகட்டிழிந்த கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ வதரியாச்சிராமத்து உள்ளானே

தேரணங்கு அல்குல்‌ செழுங்கையற்‌ கண்ணி திறத்து ஒரு மறத்‌ தொழில்‌ புரிந்து பாரணங்கிமில்‌ ஏறேழும்‌ முன்‌ அடர்த்த பனிமுகில்‌ வண்ணன்‌ எம்பெருமான்‌ காரணந்தன்னால்‌ கடும்புனல்‌ கயத்த கருவரை பிளவெழக்‌ குத்தி வாரணம்‌ கொணர்ந்த கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ வதரியாச்சிராமத்து உள்ளானே

வெந்திறல்‌ களிறும்‌ வேலை வாய்‌ அழுதும்‌ விண்ணொடு விண்ணவர்க்கு அரசும்‌ இந்திரற்கருளி எமக்கும்‌ ஈந்தருளும்‌ எந்தை எம்‌ அடிகள்‌ எம்பெருமான்‌ அந்தரத்து அமரர்‌ அடியிணை வணங்க ஆயிர முகத்தினால்‌ அருளி மந்தரத்திழிந்த கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ வதரியாச்சிராமத்து உள்ளானே

மான்‌ முனிந்து ஒருகால்‌ வரிசிலை வளைத்த மன்னவன்‌ பொன்னிறத்து உரவோன்‌ ' தகைத்த ஊன்‌ முனிந்து அவனது உடல்‌ இருபிளவா உகிர்‌ நுதி மடுத்து அயன்‌ அரனைத்‌ தான்‌ முனிந்திட்ட வெந்திறல்‌ சாபம்‌ தவிர்த்தவன்‌ தவம்‌ புரிந்து உயர்ந்த மாமுனி கொணர்ந்த கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ வதரியாச்சிராமத்து உள்ளானே

கொண்டல்‌ மாருதங்கள்‌ குலவரை தொகுநீர்க்‌ குரைகடல்‌ உலகுடன்‌ அனைத்தும்‌ உண்ட மாவயிற்றோன்‌ ஒண்‌ சுடர்‌ ஏய்ந்த உம்பரும்‌ ஊழியும்‌ ஆனான்‌ அண்டம்‌ ஊடறுத்து அன்று அந்தரத்திழிந்து அங்கு அவனியாள்‌ அலமர பெருகும்‌ மண்டு மாமணிநீர்க்‌ கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ வதரியாச்சிராமத்து உள்ளானே

வருந்திரை மணிநீர்க்‌ கங்கையின்‌ கரை மேல்‌ வதரியாச்சிராமத்து உள்ளானை கருங்கடல்‌ முன்னீர்‌ வண்ணனை எண்ணிக்‌ கலியன்‌ வாயொலி செய்த பனுவல்‌ வரஞ்செய்த ஐந்தும்‌ ஐந்தும்‌ வல்லார்கள்‌ வானவர்‌ உலகுடன்‌ மருவி இருங்கடல்‌ உலகம்‌ ஆண்டு வெண்குடைக்‌ கீழ்‌ இமையவர்‌ ஆகுவர்‌ தாமே

பாரோர்‌ புகழும்‌ வதரி வட மதுரை ஊராயவெல்லாம்‌ ஒழியாமே நான்‌ அவனை ஓரானை கொம்பொசித்து ஓரானை கோள்‌ விடூத்த சீரானை - செங்கண்‌ நெடியானைத்‌ தேன்‌ துழாய்த்‌ தாரானை - தாமரை போல்‌ கண்ணானை