திருத்தண்கா

ஒருநல்‌ சுற்றம்‌ எனக்குயிர்‌ ஒண்பொருள்‌ வருநல்‌ தொல்கதி ஆகிய மைந்தனை நெருநல்‌ கண்டது நீர்மலை இன்று போய்‌ கருநெல்‌ சூழ்‌ கண்ணமங்கையுள்‌ காண்டூுமே

பொன்னை மாமணியை அணி ஆர்ந்ததோர்‌ மின்னை வேங்கடத்து உச்சியில்‌ கண்டு போய்‌ என்னை ஆளுடை ஈசனை எம்பிரான்‌ தன்னை யாம்‌ சென்று காண்டும்‌ தண்காவிலே

முளைக்‌ கதிரைக்‌ குறுங்குடியுள்‌ முகிலை மூவா மூவுலகும்‌ கடந்து அப்பால்‌ முதலாய்‌ நின்ற ப அளப்பரிய ஆரமுதை அரங்கம்‌ மேய அந்தணனை அந்தணர்‌ தம்‌ சிந்தையானை விளக்கொளியை மரதகத்தைத்‌ திருத்தண்காவில்‌ வெஃகாவில்‌ திருமாலைப்‌ பாடக்‌ கேட்டு வளர்த்ததனால்‌ பயன்‌ பெற்றேன்‌ வருக என்று மடக்‌ கிளியைக்‌ கை கூப்பி வணங்கினாளே

நானிலம்‌ வாய்க்‌ கொண்டூ நன்னீர்‌ அறம்‌ என்று கோது கொண்ட வேேனிலம்‌ செல்வன்‌ சுவைத்துமிழ்‌ பாலை கடந்த பொன்னே! கால்நிலம்‌ தோய்ந்து விண்ணோர்‌ தொழும்‌ கண்ணன்‌ வெஃகாவுது அம்பூந்‌ தேனிளம்‌ சோலை அப்பாலது எப்பாலைக்கும்‌ சேமத்ததே