திருப்புல்லாணி

தன்னை நைவிக்கிலேன்‌ வல்வினையேன்‌ தொழுதும்‌ எழு பொன்னை நைவிக்கும்‌ அப்பூஞ்செருந்தி மணநீழல்வாய்‌ என்னை நைவித்து எழில்‌ கொண்டு அகன்ற பெருமானிடம்‌ புன்னை முத்தம்‌ பொழில்‌ சூழ்ந்து அழகாய புல்லாணியே

உருகி நெஞ்சே! நினைந்து இங்கு இருந்தென்‌? தொழுதும்‌ எழு முருகு வண்டுண்‌ மலர்க்‌ கைதையின்‌ நீழலில்‌ முன்னொர்‌ நாள்‌ பெருகு காதன்மை என்னுள்ளம்‌ எய்தப்‌ பிரிந்தானிடம்‌ பொருது முந்நீர்க்‌ கரைக்கே மணியுந்து புல்லாணியே

ஏது செய்தால்‌ மறக்கேன்‌? மனமே! தொழுதும்‌ எழு தாது மல்கு தடம்‌ சூழ்‌ பொழில்‌ தாழ்வர்‌ தொடர்ந்து பின்‌ பேதை நினைப்‌ பிரியேன்‌ இனி என்று அகன்றானிடம்‌ போது நாளும்‌ கமழும்‌ பொழில்‌ சூழ்ந்த புல்லாணியே

கொங்குண்‌ வண்டே கரியாக வந்தான்‌ கொடுயேற்கு முன்‌ நங்கள்‌ ஈசன்‌ நமக்கே பணித்த மொழி செய்திலன்‌ மங்கை நல்லாய்‌! தொழுதும்‌ எழு போய்‌ அவன்‌ மன்னும்‌ ஊர்‌ பொங்கு முந்நீர்க்‌ கரைக்கே மணியுந்து புல்லாணியே

உணரில்‌ உள்ளம்‌ சுடுமால்‌ வினையேன்‌ தொழுதும்‌ எழு துணரி ஞாழல்‌ நறும்‌ போது நம்‌ சூழ்குழல்‌ பெய்து பின்‌ தணரில்‌ ஆவி தளரும்‌ என அன்பு தந்தானிடம்‌ புணரியோதம்‌ பணிலம்‌ மணியுந்து புல்லாணியே

எள்கி நெஞ்சே! நினைந்து இங்கு இருந்தென்‌? தொழுதும்‌ எழு வள்ளல்‌ மாயன்‌ மணிவண்ணன்‌ எம்மான்‌ மருவுமிடம்‌ கள்ளவிழும்‌ மலர்க்‌ காவியும்‌ தூமடல்‌ கைதையும்‌ புள்ளும்‌ அள்ளற்பழனங்களும்‌ சூழ்ந்த புல்லாணியே

பரவி நெஞ்சே! தொழுதும்‌ எழு போய்‌ அவன்‌ பாலமாய்‌ இரவும்‌ நாளும்‌ இனிக்‌ கண்‌ துயிலாதிருந்து என்‌ பயன்‌? விரவி முத்தம்‌ நெடுவெண்மணல்‌ மேல்‌ கொண்டு வெண்திரை புரவியென்னப்‌ புதம்‌ செய்து வந்துந்து புல்லாணியே

அலமும்‌ ஆழிப்‌ படையும்‌ உடையார்‌ நமக்கு அன்பராய்‌ சலமதாகித்‌ தகவொன்றிலர்‌ நாம்‌ தொழுதும்‌ எழு உலவுகால்‌ நற்கழியோங்கு தண்பைம்பொழிலூடு இசை புலவு கானல்‌ களிவண்டினம்‌ பாடு புல்லாணியே

ஓதி நாமங்குளித்து உச்சி தன்னால்‌ ஒளி மாமலர்‌ பாதம்‌ நாளும்‌ பணிவோம்‌ நமக்கே நலமாதலின்‌ ஆது தாரான்‌ எனிலும்‌ தரும்‌ அன்றியும்‌ அன்பராய்‌ போதும்‌ மாதே! தொழுதும்‌ அவன்‌ மன்னு புல்லாணியே

இலங்கு முத்தும்‌ பவளக்‌ கொழுந்தும்‌ எழில்‌ தாமரை புலங்கள்‌ முற்றும்‌ பொழில்‌ சூழ்ந்து அழகாய புல்லாணி மேல்‌ கலங்கல்‌ இல்லாப்‌ புகழான்‌ கலியனொலி மாலை! வலங்கொள்‌ தொண்டர்க்கு இடமாவது பாடில்‌ வைகுந்தமே

காவார்‌ மடல்பெண்ணை அன்றில்‌ அரிகுரலும்‌ ஏவாயினூடு இயங்கும்‌ எஃகில்‌ கொடுதாலோ! ர்‌ பூவார்‌ மணம்‌ கமழும்‌ புல்லாணி கை தொழுதேன்‌ பாவாய்‌! இது நமக்கோர்‌ பான்மையே ஆகாதே

முன்னம்‌ குறளுருவாய்‌ மூவடி மண்‌ கொண்டளந்த மன்னன்‌ சரிதைக்கே மாலாகிப்‌ பொன்‌ பயந்தேன்‌ பொன்னம்‌ கழிக்கானல்‌ புள்ளினங்காள்‌! புல்லாணி அன்னமாய்‌ நூல்‌ பயந்தாற்கு ஆங்கு இதனைச்‌ செப்புமினே

வவ்வித்‌ துழாய்‌ அதன்‌ மேல்‌ சென்ற தனி நெஞ்சம்‌ செவ்வி அறியாது நிற்குங்கொல்‌? நித்திலங்கள்‌ பவ்வத்‌ திரை உலவு புல்லாணி கை தொழுதேன்‌ தெய்வச்‌ சிலையாற்கு என்‌ சிந்தை நோய்‌ செப்புமினே

பரிய இரணியனது ஆகம்‌ அணியுகிரால்‌ அரி உருவாய்க்‌ கீண்டான்‌ அருள்‌ தந்தவா! நமக்கு பொருதிரைகள்‌ போந்துலவு புல்லாணி கை தொழுதேன்‌ அரிமலர்க்கண்‌ நீர்‌ ததும்ப அந்துகிலும்‌ நில்லாவே

வில்லால்‌ இலங்கை மலங்கச்‌ சரம்‌ துரந்த வல்லாளன்‌ பின்‌ போன நெஞ்சம்‌ வருமளவும்‌ எல்லாரும்‌ என்தன்னை ஏசிலும்‌ பேசிடினும்‌ புல்லாணி எம்பெருமான்‌ பொய்‌ கேட்டிருந்தேனே

சுழன்றிலங்கு வெங்கதிரோன்‌ தேரோடும்‌ போய்‌ மறைந்தான்‌ அழன்று கொடுதாகி அஞ்சுடரில்‌ தானடூமால்‌ ர்‌ செழுந்தடம்‌ பூஞ்சோலை சூழ்‌ புல்லாணி கை தொழுதேன்‌ இழந்திருந்தேன்‌ என்தன்‌ எழில்‌ நிறமும்‌ சங்குமே

கனையார்‌ இடிகுரலின்‌ கார்மணியின்‌ நாவாடல்‌ தினையேனும்‌ நில்லாது தீயில்‌ கொடிதாலோ புனையார்‌ மணிமாடப்‌ புல்லாணி கை தொழுதேன்‌ வினையேன்‌ மேல்‌ வேலையும்‌ வெந்தழலே வீசுமே

தூம்புடைக்கை வேழம்‌ வெருவ மருப்பொசித்த பாம்பினணையான்‌ அருள்‌ தந்தவா! நமக்கு பூஞ்செருந்தி பொன்‌ சொரியும்‌ புல்லாணி கை தொழுதேன்‌ தேம்பல்‌ இளம்பிறையும்‌ என்தனக்கோர்‌ வெந்தழலே

வேதமும்‌ வேள்வியும்‌ விண்ணும்‌ இருசுடரும்‌ ஆதியும்‌ ஆனான்‌ அருள்‌ தந்தவா! நமக்கு போதலரும்‌ புன்னை சூழ்‌ புல்லாணி கை தொழுதேன்‌ ஓதழமும்‌ நானும்‌ உறங்காதிருந்தேனே

பொன்னலரும்‌ புன்னை சூழ்‌ புல்லாணி அம்மானை மின்னிடையார்‌ வேட்கை நோய்‌ கூர இருந்ததனை கல்நவிலும்‌ திண்தோள்‌ கலியனொலி வல்லார்‌ மன்னவராய்‌ மண்ணாண்டு வானாடு' முன்னுவரே

நீர்மலை மேல்‌ மன்னும்‌ மறை நான்கும்‌ ஆனானை புல்லாணித்‌ தென்னன்‌ தமிழை வடமொழியை நாங்கூரில்‌ மன்னும்‌ மணிமாடக்‌ கோயில்‌ மணாளனை நன்னீர்த்‌ தலைச்சங்க நாண்மதியை -