திருப்பேர்நகர்

பின்னை மணாளனைப்‌ பேரில்‌ கிடந்தானை முன்னை அமரர்‌ முதல்‌ தனி வித்தினை ர என்னையும்‌ எங்கள்‌ குடிமுழுது ஆட்கொண்ட மன்னனை வந்து குழல்வாராய்‌ அக்காக்காய்‌ மாதவன்‌ தன்‌ குழல்வாராய்‌ அக்காக்காய்‌

கொங்கும்‌ குடந்தையும்‌ கோட்டியூரும்‌ பேரும்‌ எங்கும்‌ திரிந்து விளையாடும்‌ என்‌ மகன்‌ சங்கம்‌ பிடிக்கும்‌ தடக்கைக்குத்‌ தக்க நல்‌ அங்கமுடையதோர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா அரக்கு வழித்ததோர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா

கொண்டல்‌ வண்ணா இங்கே போதராயே கோயிற்‌ பிள்ளாய்‌ இங்கே போதராயே தெண்‌ திரைகூழ்‌ திருப்பேர்க்‌ கிடந்த திருநாரணா இங்கே போதராயே உண்டு வந்தேன்‌ அம்மம்‌ என்று சொல்லி ஓடி அகம்புக ஆய்ச்சி தானும்‌ கண்டெதிரே சென்றெடுத்துக்‌ கொள்ளக்‌ கண்ணபிரான்‌ கற்ற கல்வி தானே (க)

ஊரான்‌ குடந்தை உத்தமன்‌ ஒருகால்‌ இருகால்‌ சிலை வளைய தேரா அரக்கர்‌ தேர்‌ வெள்ளம்‌ செற்றான்‌ வற்றா வருபுனல்‌ சூழ்‌ பேரான்‌ பேராயிரம்‌ உடையான்‌ பிறங்கு சிறை வண்டு அறைகின்ற தாரான்‌ தாரா வயல்‌ சூழ்ந்த சாளக்கிராமம்‌ அடை நெஞ்சே!

பேரானைக்‌ குறுங்குடி எம்பெருமானை திருத்தண்கால்‌ ஊரானைக்‌ கரம்பனூர்‌ உத்தமனை முத்திலங்கு காரார்‌ திண்‌ கடல்‌ ஏழும்‌ மலை ஏழு இவ்வுலகேழு உண்டும்‌ ஆராதென்று இருந்தானைக்‌ கண்டது தென்னரங்கத்தே

கையிலங்கு ஆழி சங்கன்‌! கருமுகில்‌ திருநிறத்தன்‌ பொய்யிலன்‌ மெய்யன்‌ தன்‌ தாள்‌ அடைவரேல்‌ அடிமை ஆக்கும்‌ செய்யலர்‌ கமலம்‌ ஓங்கு செறி பொழில்‌ தென்திருப்பேர்‌ பையரவணையான்‌ நாமம்‌ பரவி நான்‌ உய்ந்தவாறே!

வங்கமார்‌ கடல்கள்‌ ஏழும்‌ மலையும்‌ வானகமும்‌ மற்றும்‌ அங்கண்மா ஞாலம்‌ எல்லாம்‌ அழுது செய்து உமிழ்ந்த எந்தை ர திங்கள்‌ மாமுகில்‌ அணவு செறி பொழில்‌ தென்திருப்பேர்‌ எங்கள்‌ மால்‌ இறைவன்‌ நாமம்‌ ஏத்தி நான்‌ உய்ந்தவாறே!

ஒருவனை உந்திப்பூ மேல்‌ ஓங்குவித்து ஆகம்‌ தன்னால்‌ ஒருவனைச்‌ சாபம்‌ நீக்கி உம்பர்‌ ஆள்‌ என்று விட்டான்‌ !! நும்முடை !!3 சங்கம்‌ பெருவரை மதிள்கள்‌ சூழ்ந்த பெருநகர்‌ அரவணை மேல்‌ கருவரை வண்ணன்‌ தென்பேர்‌!' கருதி நான்‌ உய்ந்தவாறே!

ஊனமர்‌ தலை ஒன்று ஏந்தி உலகெலாம்‌ திரியும்‌ ஈசன்‌ ஈனமர்‌ சாபம்‌ நீக்காய்‌ என்ன ஒண்‌ புனலை ஈந்தான்‌ தேனமர்‌ பொழில்கள்‌ சூழ்ந்த செறிவயல்‌ தென்திருப்பேர்‌ வானவர்‌ தலைவன்‌ நாமம்‌ வாழ்த்தி நான்‌ உய்ந்தவாறே!

வக்கரன்‌ வாய்‌ முன்கீண்ட மாயனே! என்று வானோர்‌ புக்கு அரண்‌ தந்து அருளாய்‌ என்னப்‌ பொன்‌ ஆகத்தானை நக்கரி உருவமாகி நகம்‌ கிளர்ந்து இடந்து உகந்த சக்கரச்‌ செல்வன்‌ தென்பேர்த்‌ தலைவன்‌ தாள்‌ அடைந்து உய்ந்தேனே

விலங்கலால்‌ கடல்‌ அடைத்து விளங்கிழை பொருட்டு வில்லால்‌ இலங்கை மாநகர்க்கு இறைவன்‌ இருபது புயம்‌ துணித்தான்‌ நலங்கொள்‌ நான்மறை வல்லார்கள்‌ ஓத்தொலி ஏத்தக்‌ கேட்டு மலங்கு பாய்‌ வயல்‌ திருப்பேர்‌ மருவி நான்‌ வாழ்ந்தவாறே!

வெண்ணெய்‌ தான்‌ அமுது செய்ய வெகுண்டு மத்தாய்ச்சி ஓச்சி கண்ணியர்‌ குறுங்கயிற்றால்‌ கட்ட வெட்டென்று இருந்தான்‌ திண்ணமா மதிள்கள்‌ சூழ்ந்த தென்திருப்பேருள்‌ வேலை வண்ணனார்‌ நாம நாளும்‌ வாய்‌ மொழிந்து உய்ந்தவாறே!

அம்பொனார்‌ உலகம்‌ ஏழும்‌ அறிய ஆய்ப்பாடி தன்னுள்‌ கொம்பனார்‌ பின்னை கோலம்‌ கூடுதற்கு ஏறு கொன்றான்‌ ர்‌ செம்பொனார்‌ மதிள்கள்‌ சூழ்ந்த தென்திருப்பேருள்‌ மேவும்‌ எம்பிரான்‌ நாமம்‌ நாளும்‌ ஏத்தி நான்‌ உய்ந்தவாறே!

நால்‌ வகை வேதம்‌ ஐந்து வேள்வி ஆறங்கம்‌ வல்லார்‌ மேலை வானவரில்‌ மிக்க வேதியர்‌ ஆதி காலம்‌ சேலுகள்‌ வயல்‌ திருப்பேர்ச்‌ செங்கண்‌ மாலோடும்‌ வாழ்வார்‌ சீலமா தவத்தர்‌ சிந்தையாளி என்‌ சிந்தையானே

வண்டறை பொழில்‌ திருப்பேர்‌ வறி அரவணையில்‌ பள்ளி கொண்டு உறைகின்ற மாலைக்‌ கொடு மதிள்‌ மாட மங்கை திண்திறல்‌ தோள்‌ கலியன்‌ செஞ்சொலால்‌ மொழிந்த மாலை கொண்டிவை பாடி ஆடக்‌ கூடுவர்‌ நீள்‌ விசும்பே

பேரானைக்‌ குடந்தைப்‌ பெருமானை இலங்கொளி சேர்‌ !37 அலையார்‌ வாரார்‌ வனமுலையாள்‌ மலர்‌ மங்கை நாயகனை ஆரா இன்னமுதைத்‌ தென்னமுந்தையில்‌ மன்னி நின்ற காரார்‌ கருமுகிலைக்‌ கண்டு கொண்டு களித்தேனே

துளக்கமில்‌ சுடரை அவுணன்‌ உடல்‌ பிளக்கும்‌ மைந்தனைப்‌ பேரில்‌ வணங்கிப்‌ போய்‌ ர்‌ அளப்பில்‌ ஆரமுதை அமரர்க்கு அருள்‌ விளக்கினை சென்று வெள்ளறைக்‌ காண்டுமே

பெற்றமாளியைப்‌! பேரில்‌ மணாளனை கற்ற நூல்‌ கலிகன்றி உரை செய்த சொல்‌ திறம்‌ இவை சொல்லிய தொண்டர்கட்கு பற்றமாளிகை அற்றம்‌ இல்லை அண்டம்‌ அவர்க்கு ஆட்சியே

பேசினார்‌ பிறவி நீத்தார்‌ பேர்‌ உளான்‌ பெருமை பேசி ஏசினார்‌ உய்ந்து போனார்‌ என்பது இவ்வுலகின்‌ வண்ணம்‌ பேசினேன்‌ ஏச மாட்டேன்‌ பேதையேன்‌ பிறவி நீத்தற்கு ஆசையோ பெரிது கொள்க அலை கடல்‌ வண்ணர்‌ பாலே

பிண்டியார்‌ மண்டை ஏந்திப்‌ பிறர்‌ மனை திரிதந்து உண்ணும்‌ முண்டியான்‌! சாபம்‌ தீர்த்த ஒருவன்‌ ஊர்‌ ர உலகம்‌ ஏத்தும்‌ கண்டியூர்‌ அரங்கம்‌ மெய்யம்‌ கச்சி பேர்‌ மல்லை என்று மண்டினார்‌ உய்யல்‌ அல்லால்‌ மற்றையார்க்கு உய்யலாமே?

நீரகத்தாய்‌! நெடுவரையின்‌ உச்சி மேலாய்‌! நிலாத்திங்கள்‌ துண்டத்தாய்‌! நிறைந்த கச்சி ஊரகத்தாய்‌ ஒண்துறை நீர்‌ வெஃகா உள்ளாய்‌! உள்ளுவார்‌ உள்ளத்தாய்‌! உலகம்‌ ஏத்தும்‌ காரகத்தாய்‌! கார்வானத்துள்ளாய்‌! கள்வா! காமரு பூங்காவிரியின்‌ தென்பால்‌ மன்னு பேரகத்தாய்‌! பேராது என்‌ நெஞ்சின்‌ உள்ளாய்‌! பெருமான்‌! உன்‌ திருவடியே பேணினேனே

வங்கத்தால்‌ மாமணி வந்து உந்து முந்நீர்‌ மல்லையாய்‌! மதிள்‌ கச்சி ஊராய்‌! பேராய்‌! கொங்கத்தார்‌!' வளங்கொன்றை அலங்கல்‌ மார்வன்‌ குல வரையன்‌ மடப்பாவை இடப்பால்‌ கொண்டான்‌ பங்கத்தாய்‌! பாற்கடலாய்‌! பாரின்‌ மேலாய்‌! பனி வரையின்‌ உச்சியாய்‌! பவள வண்ணா! எங்குற்றாய்‌? எம்பெருமான்‌! உன்னை நாடி ஏழையேன்‌ இங்ஙனமே உழி தருகேனே! 9 விந்தம்‌

முற்றாரா வனமுலையாள்‌ பாவை மாயன்‌ மொய்யகலத்துள்‌ இருப்பாள்‌ அஃதும்‌ கண்டு அற்றாள்‌ தன்‌ நிறைவழிந்தாள்‌!! ஆவிக்கின்றாள்‌ அணி அரங்கம்‌ ஆடுதுமோ? தோழீ! என்னும்‌ பெற்றேன்‌ வாய்ச்‌ சொல்‌ இறையும்‌ பேசக்‌ கேளாள்‌ பேர்‌ பாடித்‌ தண்குடந்தை நகரும்‌ பாடி பொற்றாமரைக்‌ கயம்‌ நீராடப்‌ போனாள்‌ பொருவற்றாள்‌ என்‌ மகள்‌ உம்‌ பொன்னும்‌ அஃதே

நாகத்தணைக்‌ குடந்தை வெஃகா திருவெவ்வுள்‌ நாகத்தணை அரங்கம்‌ பேரன்பில்‌ - நாகத்‌ தணைப்‌ பாற்கடல்‌ கிடக்கும்‌ ஆதி நெடுமால்‌ அணைப்பார்‌ கருத்தனாவான்‌

திருமாலிருஞ்சோலை மலை என்றேன்‌ என்ன திருமால்‌ வந்து என்‌ நெஞ்சு நிறையப்‌ புகுந்தான்‌ குருமாமணி உந்து புனல்‌ பொன்னித்‌ தென்பால்‌ திருமால்‌ சென்று சேர்விடம்‌ தென்‌ திருப்பேரே

பேரே உறைகின்ற பிரான்‌ இன்று வந்து பேரேன்‌ என்று என்‌ நெஞ்சு நிறையப்‌ புகுந்தான்‌ காரேழ்‌ கடலேழ்‌ மலையேழ்‌ உலகுண்டும்‌ ஆரா வயிற்றானை அடங்கப்‌ பிடித்தேனே

பிடித்தேன்‌ பிறவி கெடுத்தேன்‌ பிணி சாரேன்‌ மடித்தேன்‌ மனை வாழ்க்கையுள்‌ நிற்பதோர்‌ மாயையை ர்‌ கொடிக்‌ கோபுர மாடங்கள்‌ சூழ்‌ திருப்பேரான்‌ அடிச்‌ சேர்வது எனக்கு எளிதாயினவாறே

எளிதாயினவாறென்று என்‌ கண்கள்‌ களிப்ப களிதாகிய சிந்தையனாய்க்‌ களிக்கின்றேன்‌ கிளி தாவிய சோலைகள்‌ சூழ்‌ திருப்பேரான்‌ தெளிதாகிய சேண்‌ விசும்பு தருவானே

வானே தருவான்‌ எனக்கா என்னோடு ஒட்டி ஊனேய்‌ குரம்பை இதனுள்‌ புகுந்து இன்று தானே தடுமாற்ற வினைகள்‌ தவிர்த்தான்‌ தேனேய்‌ பொழில்‌ தென்‌ திருப்பேர்‌ நகரானே

திருப்பேர்‌ நகரான்‌ திருமாலிருஞ்சோலை பொருப்பே உறைகின்ற பிரான்‌ இன்று வந்து இருப்பேன்‌ என்று என்‌ நெஞ்சு நிறையப்‌ புகுந்தான்‌ விருப்பே பெற்று அமுதம்‌ உண்டு களித்தேனே

உண்டு களித்தேற்கு உம்பர்‌ என்‌ குறை? மேலைத்‌ தொண்டு களித்து அந்தி தொழும்‌ சொல்லுப்‌ பெற்றேன்‌ வண்டு களிக்கும்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ திருப்பேரான்‌ கண்டு களிப்பக்‌ கண்ணுள்‌ நின்றகலானே

கண்ணுள்‌ நின்றகலான்‌ கருத்தின்‌ கண்‌ பெரியன்‌ எண்ணில்‌ நுண்பொருள்‌ ஏழிசையின்‌ சுவை தானே வண்ண நன்மணி மாடங்கள்‌ சூழ்‌ திருப்பேரான்‌ திண்ணம்‌ என்‌ மனத்துப்‌ புகுந்தான்‌ செறிந்து இன்றே

இன்று என்னைப்‌ பொருளாக்கித்‌ தன்னை என்னுள்‌ வைத்தான்‌ அன்று என்னைப்‌ புறம்‌ போகப்‌ புணர்த்தது என்‌ செய்வான்‌? குன்று என்னத்‌ திகழ்‌ மாடங்கள்‌ சூழ்‌ திருப்பேரான்‌ ஒன்று எனக்கருள்‌ செய்ய உணர்த்தல்‌ உற்றேனே

உற்றேன்‌ உகந்து பணி செய்து உன பாதம்‌ பெற்றேன்‌ ஈதே இன்னம்‌ வேண்டுவது எந்தாய்‌! கற்றார்‌ மறை வாணர்கள்‌ வாழ்‌ திருப்பேராற்கு அற்றார்‌ அடியார்‌ தமக்கு அல்லல்‌ நில்லாவே

நில்லா அல்லல்‌ நீள்‌ வயல்‌ சூழ்‌ திருப்பேர்‌ மேல்‌ நல்லார்‌ பலர்‌ வாழ்‌ குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌ சொல்லார்‌ தமிழ்‌ ஆயிரத்துள்‌ இவை பத்தும்‌ வல்லார்‌ தொண்டர்‌ ஆள்வது சூழ்‌ பொன்‌ விசும்பே