திருப்பாற்கடல்

உறியை முற்றத்து உருட்டி நின்றாடூவார்‌ நறுநெய்‌ பால்தயிர்‌ நன்றாகத்‌ தூவுவார்‌ செறிமென்‌ கூந்தல்‌ அவிழத்‌ திளைத்து எங்கும்‌ அறிவழிந்தனர்‌ ஆய்ப்பாடி ஆயரே

கொங்கும்‌ குடந்தையும்‌ கோட்டியூரும்‌ பேரும்‌ எங்கும்‌ திரிந்து விளையாடும்‌ என்‌ மகன்‌ சங்கம்‌ பிடிக்கும்‌ தடக்கைக்குத்‌ தக்க நல்‌ அங்கமுடையதோர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா அரக்கு வழித்ததோர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா

பையரவினணைப்‌ பாற்கடலுள்‌ பள்ளி கொள்கின்ற பரம மூர்த்தி உய்ய உலகு படைக்க வேண்டி உந்தியில்‌ தோற்றினாய்‌ நான்முகனை வைய மனிசரைப்‌ பொய்யென்றெண்ணிக்‌ காலனையும்‌ உடனே படைத்தாய்‌ ஐய இனி என்னைக்‌ காக்க வேண்டும்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே

சழக்கு நாக்கொடு புன்கவி சொன்னேன்‌ சங்கு சக்கரம்‌ ஏந்து கையனே பிழைப்பராகிலும்‌ தம்மடியார்‌ சொல்‌ பொறுப்பது பெரியோர்‌ கடனன்றே விழிக்கும்‌ கண்ணிலேன்‌ நின்கண்‌ மற்றல்லால்‌ வேறொருவரோடு என்‌ மனம்‌ பற்றாது உழைக்கு ஓர்‌ புள்ளி மிகையன்று கண்டாய்‌ ஊழி ஏழுலகுண்டுமிழ்ந்தானே

வெள்ளை வெள்ளத்தின்‌ மேல்‌ ஒரு பாம்பை மெத்தையாக விரித்து அதன்‌ மேலே கள்ள நித்திரை கொள்கின்ற மார்க்கம்‌ காணலாங்கொல்‌ என்றாசையினாலே உள்ளம்‌ சோர உகந்தெதிர்‌ விம்மி உரோம கூபங்களாய்‌ கண்ண நீர்கள்‌ துள்ளம்‌ சோரத்‌ துயிலணை கொள்ளேன்‌ சொல்லாய்‌ யான்‌ உன்னைத்‌ தத்துறுமாறே

அரவத்தமளியினோடும்‌ அழகிய பாற்கடலோடும்‌ அரவிந்தப்‌ பாவையும்‌ தானும்‌ அகம்படி வந்து புகுந்து பரவைத்‌ திரை பல மோதப்‌ பள்ளி கொள்கின்ற பிரானை பரவுகின்றான்‌ விட்டுசித்தன்‌ பட்டினம்‌ காவற்‌ பொருட்டே

பனிக்‌ கடலில்‌ பள்ளிகோளைப்‌ பழக விட்டு ஓடி வந்து என்‌ மனக்‌ கடலில்‌ வாழ வல்ல மாய மணாள நம்பீ தனிக்‌ கடலே தளிச்‌ சுடரே தனி உலகே என்றென்று உனக்கிடமாய்‌ இருக்க என்னை உனக்கு உரித்தாக்கினையே

வையத்து வாழ்வீர்காள்‌, நாமும்‌ நம்பாவைக்குச்‌ செய்யும்‌ கிரிசைகள்‌ கேளீரோ பாற்கடலுள்‌ பையத்‌ துயின்ற பரமனடி பாடி நெய்யுண்ணோம்‌ பாலுண்ணோம்‌ நாட்காலே நீராடி மையிட்டெழுதோம்‌, மலரிட்டு நாம்‌ முடியோம்‌ செய்யாதன செய்யோம்‌ தீக்குதளை சென்றோதோம்‌ ஐயமும்‌ பிச்சையும்‌ ஆந்தனையும்‌ கைகாட்டி உய்யுமாறு எண்ணி உகந்தேலோர்‌ எம்பாவாய்‌

குண்டூுநீருறை கோளரீ மத யானை கோள்‌ விடுத்தாய்‌ உன்னைக்‌ கண்டு மாலுறுவோங்களைக்‌ கடைக்‌ கண்களாலிட்டு வாதியேல்‌ வண்டல்‌ நுண்மணல்‌ தெள்ளி யாம்‌ வளைக்‌ கைகளால்‌ சிரமப்பட்டோம்‌ தெண்‌ திரைக்‌ கடற்பள்ளியாய்‌ எங்கள்‌ சிற்றில்‌ வந்து சிதையேலே

பொங்கிய பாற்கடல்‌ பள்ளிகொள்வானைப்‌ புணர்வதோர்‌ ஆசையினால்‌ என்‌ கொங்கை கிளர்ந்து குமைத்துக்‌ குதுகலித்து ஆவியை ஆகுலம்‌ செய்யும்‌ அங்குயிலே உனக்கென்ன மறைந்துறைவு ஆழியும்‌ சங்கும்‌ ஒண்தண்டும்‌ தங்கிய கையவனை வரக்‌ கூவில்‌ நீ சாலத்‌ தருமம்‌ பெறுதி

மாலையுற்ற கடல்‌ கிடந்தவன்‌ வண்டு கிண்டு நறுந்துழாய்‌ மாலையுற்ற வரைப்‌ பெருந்திரு மார்வனை மலர்க்‌ கண்ணனை மாலையுற்றெழுந்தாடிப்‌ பாடித்‌ திரிந்து அரங்கள்‌ எம்மானுக்கே மாலையுற்றிடும்‌ தொண்டர்‌ வாழ்வுக்கு மாலையுற்றது என்‌ நெஞ்சமே

ஒண்பவள வேலை உலவு தண்‌ பாற்கடலுள்‌ கண்‌ துயிலும்‌ மாயோன்‌ கழலிணைகள்‌ காண்பதற்கு பண்பகரும்‌ வண்டினங்கள்‌ பண்‌ பாடும்‌ வேங்கடத்து செண்பகமாய்‌ நிற்கும்‌ திருவுடையேன்‌ ஆவேனே

ஏக மூர்த்தி மூன்று மூர்த்தி நாலு மூர்த்தி நன்மை சேர்‌ போக மூர்த்தி புண்ணியத்தின்‌ மூர்த்தி எண்ணில்‌ மூர்த்தியாய்‌ நாக மூர்த்தி சயனமாய்‌ நலங்கடல்‌ கிடந்து மேல்‌ ஆக மூர்த்தியாய வண்ணம்‌ என்கொல்‌ ஆதி தேவனே

விடத்த வாய்‌ ஓராயிரம்‌ இராயிரம்‌ கண்‌ வெந்தழல்‌ விடத்து வீள்விலாத போகம்‌ மிக்க சோதி தொக்க சீர்‌ தொடுத்து மேல்‌ விதானமாய பெளவநீர்‌ அராவணை படுத்த பாயல்‌ பள்ளி கொள்வது என்‌ கொல்‌ வேலை வண்ணனே

வால்நிறத்தொர்‌ சீயமாய்‌ வளைந்த வாள்‌ எயிற்றவன்‌ ஊன்‌ நிறத்து உகிர்த்தலம்‌ அழுத்தினாய்‌ உலாய சீர்‌ நால்‌ நிறத்த வேத நாவர்‌ நல்ல யோகினால்‌ வணங்கு பால்‌ நிறக்‌ கடல்‌ கிடந்த பற்பநாபன்‌ அல்லையே

படைத்த பார்‌ இடந்தளந்து அதுண்டுமிழ்ந்து பெளவநீர்‌ படைத்தடைத்ததில்‌ கிடந்து முன்‌ கடைந்த பெற்றியோய்‌ மிடைத்தமாலி மாலிமான்‌ விலங்கு காலனூர்‌ புக படைக்கலம்‌ விடுத்த பல்படைத்‌ தடக்கை மாயனே

பரத்திலும்‌ பரத்தையாதி பெளவநீர்‌ அணைக்‌ கிடந்து உரத்திலும்‌ ஒருத்தி தன்னை வைத்துகந்து அதன்றியும்‌ நரத்திலும்‌ பிறத்தி நாத ஞான மூர்த்தி ஆயினாய்‌ ஒருத்தரும்‌ நினாது தன்மை இன்னதென்ன வல்லரே

கடைந்து பாற்கடல்‌ கிடந்து கால நேமியைக்‌ கடிந்து உடைந்த வாலி தன்‌ தனக்கு உதவ வந்த இராமனாய்‌ ர மிடைந்த ஏழ்‌ மரங்களும்‌ அடங்க எய்து வேங்கடம்‌ அடைந்த மால பாதமே அடைந்து நாளும்‌ உய்ம்மினோ

கோடிய மனத்தால்‌ சினத்தொழில்‌ புரிந்து திரிந்து நாய்‌ இனத்தொடும்‌ திளைத்திட்டு ஓடியும்‌ உழன்றும்‌ உயிர்களே கொன்றேன்‌ உணர்விலேன்‌ ஆதலால்‌ - நமனார்‌ பாடியைப்‌ பெரிதும்‌ பரிசழித்திட்டேன்‌ பரமனே! பாற்கடல்‌ கிடந்தாய்‌! நாடி நான்‌ வந்து உன்‌ திருவடி அடைந்தேன்‌ நைமிசாரணியத்துள்‌ - எந்தாய்‌!

ஊனிடைச்‌ சுவர்‌ வைத்து என்பு தூண்‌ நாட்டி உரோமம்‌ வேய்ந்து - ஒன்பது வாசல்‌ தானுடைக்‌ குரம்பை பிரியும்‌ போது உன்தன்‌ சரணமே சரணம்‌ என்று - இருந்தேன்‌ தேனுடைக்‌ கமலத்‌ திருவினுக்கு அரசே! திரை கொள்‌ மாநெடூங்கடல்‌ - கிடந்தாய்‌! நானுடைத்‌ தவத்தால்‌ திருவடி அடைந்தேன்‌ நைமிசாரணியத்துள்‌ - எந்தாய்‌!

பள்ளியாவது பாற்கடல்‌ அரங்கம்‌ இரங்கவன்‌ பேய்முலை பிள்ளையாய்‌ உயிருண்ட எந்தை பிரான்‌ அவன்‌ பெருகுமிடம்‌ வெள்ளியான்‌ கரியான்‌ மணிநிற வண்ணன்‌ என்றெண்ணி நாள்‌ தொறும்‌ தெள்ளியார்‌ வணங்கும்‌ மலைத்‌ திருவேங்கடம்‌ அடை நெஞ்சமே!

நீலத்‌ தட வரை மாமணி நிகழக்‌ கிடந்தது போல்‌ அரவணை வேலைத்‌ தலைக்‌ கிடந்தாய்‌! அடியேன்‌ மனத்து இருந்தாய்‌! ர்‌ சோலைத்‌ தலைக்‌ கண மாமயில்‌ நடமாட மழை முகில்‌ போன்று எழுந்து - எங்கும்‌ ஆலைப்‌ புகை கமழும்‌ அணியாலி அம்மானே!

கறவை முன்‌ காத்துக்‌ கஞ்சனைக்‌ காய்ந்த காளமேகத்‌ திரு உருவன்‌ பறவை முன்னுயர்த்துப்‌ பாற்கடல்‌ துயின்ற பரமனார்‌ பள்ளிகொள்‌ கோயில்‌ ர துறை துறை தோறும்‌ பொன்மணி சிதறும்‌ தொகுதிரை மண்ணியின்‌ தென்பால்‌ செறிமணி மாடக்‌ கொடி கதிர்‌ அணவும்‌ திருவெள்ளியங்குடி அதுவே

பண்டு முன்‌ ஏனமாகி அன்றொருகால்‌ கரந்தென பார்‌ இடந்து எயிற்றினில்‌ கொண்டு தெண்திரை வருடப்‌ பாற்கடல்‌ துயின்ற திருவெள்ளியங்குடியானை வண்டறை சோலை மங்கையர்‌ தலைவன்‌ மானவேல்‌ கலியன்‌ வாய்‌ ஒலிகள்‌ கொண்டிவை பாடும்‌ தவம்‌ உடையார்கள்‌ ஆள்வர்‌ இக்குரை கடல்‌ உலகே

வையம்‌ உண்டு ஆலிலை மேவும்‌ மாயன்‌ மணி நீள்‌ முடி பைகொள்‌ நாகத்தணையான்‌ பயிலும்‌ இடம்‌ என்பரால்‌ தையல்‌ நல்லார்‌ குழல்‌ மாலையும்‌ மற்றவர்‌ தடமுலை செய்ய சாந்தும்‌ கலந்திழி புனல்‌ சூழ்‌ தென்னரங்கமே

கைம்மான மழகளிற்றைக்‌ கடல்‌ கிடந்த கருமணியை மைம்மான மரதகத்தை மறை உரைத்த திருமாலை எம்மானை எனக்கு என்றும்‌ இனியானைப்‌ பனிகாத்த அம்மானை யான்‌ கண்டது அணிநீர்த்‌ தென்னரங்கத்தே

ஆயிரம்‌ குன்றம்‌ சென்று தொக்கனைய அடல்‌ புரை எழில்‌ திகழ்‌ திரள்‌ தோள்‌ ஆயிரம்‌ துணிய அடல்‌ மழுப்‌ பற்றி மற்றவன்‌ அகல்‌ விசும்பு அணைய ஆயிரம்‌ பெயரால்‌ அமரர்‌ சென்று இறைஞ்ச அறி துயில்‌ அலை கடல்‌ நடுவே ஆயிரம்‌ சுடர்‌ வாய்‌ அரவணைத்‌ துயின்றான்‌ அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானே

தாரேன்‌ பிறர்க்கு உன்‌ அருள்‌ என்னிடை வைத்தாய்‌ ஆரேன்‌ அதுவே பருகிக்‌ களிக்கின்றேன்‌ காரேய்‌ கடலே மலையே திருக்கோட்டி யூரே உகந்தாயை உகந்து அடியேனே

வெள்ளை நீர்‌ வெள்ளத்து அணைந்த அரவணை மேல்‌ துள்ளு நீர்‌ மெள்ளத்‌ துயின்ற பெருமானே! வள்ளலே! உன்‌ தமர்க்கு என்றும்‌ நமன்‌ தமர்‌ கள்ளர்‌ போல்‌ கண்ணபுரத்துறை அம்மானே!

துங்கார்‌ அரவத்‌ திரை வந்துலவத்‌ தொடுகடலுள்‌ பொங்கார்‌ அரவில்‌ துயிலும்‌ புனிதர்‌ ஊர்‌ போலும்‌ செங்கால்‌ அன்னம்‌ திகழ்‌ தண்பணையில்‌ பெடையோடும்‌ கொங்கார்‌ கமலத்து அலரில்‌ சேரும்‌ குறுங்குடியே

மூவரில்‌ முன்‌ முதல்வன்‌ முழங்கார்‌ கடலுள்‌ கிடந்து இது கோவில்‌ திருமொழி பூவலருந்தி தன்னுள்‌ புவனம்‌ படைத்து உண்டு உமிழ்ந்த தேவர்கள்‌ நாயகனைத்‌ திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற கோவலர்‌ கோவிந்தனைக்‌ கொடியேரிடை கூடுங்கொலோ?

வேலை ஆலிலைப்‌ பள்ளி விரும்பிய பாலை ஆரமுதத்தினைப்‌ பைந்துழாய்‌ மாலை ஆலியில்‌ கண்டு மகிழ்ந்து போய்‌ ஞாலமுன்னியைக்‌ காண்டும்‌ நாங்கூரிலே

கள்ளத்தால்‌ மாவலியை மூவடி மண்‌ கொண்டளந்தான்‌ வெள்ளத்தான்‌ வேங்கடத்தான்‌ என்பரால்‌ காணேடீ! வெள்ளத்தான்‌ வேங்கடத்தானேலும்‌ கலிகன்றி உள்ளத்தின்‌ உள்ளே உளன்‌ கண்டாய்‌ சாழலே!

வங்கத்தால்‌ மாமணி வந்து உந்து முந்நீர்‌ மல்லையாய்‌! மதிள்‌ கச்சி ஊராய்‌! பேராய்‌! கொங்கத்தார்‌!' வளங்கொன்றை அலங்கல்‌ மார்வன்‌ குல வரையன்‌ மடப்பாவை இடப்பால்‌ கொண்டான்‌ பங்கத்தாய்‌! பாற்கடலாய்‌! பாரின்‌ மேலாய்‌! பனி வரையின்‌ உச்சியாய்‌! பவள வண்ணா! எங்குற்றாய்‌? எம்பெருமான்‌! உன்னை நாடி ஏழையேன்‌ இங்ஙனமே உழி தருகேனே! 9 விந்தம்‌

கல்‌ உயர்ந்த நெடுமதிள்‌ சூழ்‌ கச்சி மேய களிறு என்றும்‌ கடல்‌ கிடந்த கனியே! என்றும்‌ அல்லியம்‌ பூமலர்ப்‌ பொய்கைப்‌ பழனவேலி அணியழுந்தூர்‌ நின்று உகந்த அம்மான்‌! என்றும்‌ சொல்‌ உயர்ந்த நெடூுவீணை முலை மேல்‌ தாங்கித்‌ தூமுறுவல்‌ நகை இறையே தோன்றநக்கு மெல்விரல்கள்‌ சிவப்பு எய்தத்‌ தடவி ஆங்கே மென்கிளி போல்‌ மிக மிழற்றும்‌ என்‌ பேதையே

உரை மேல்‌ கொண்டு என்‌ உள்ளம்‌ ஓவாது எப்போதும்‌ வரை மேல்‌ மரதகமே போல - திரை மேல்‌ கிடந்தானைக்‌ கீண்டானை கேழலாய்ப்‌ பூமி இடந்தானை ஏத்தி எழும்‌

பரிசு நறுமலரால்‌ பாற்கடலான்‌ பாதம்‌ புரிவார்‌ புகப்பெறுவர்‌ போலாம்‌ - புரிவார்கள்‌ தொல்லமரர்‌ கேள்வித்‌ துலங்கொளி சேர்‌ தோற்றத்து நல்லமரர்‌ கோமான்‌ நகர்‌

மனத்துள்ளான்‌ வேங்கடத்தான்‌ மாகடலான்‌ மற்றும்‌ நினைப்பரிய நீள்‌ அரங்கத்து உள்ளான்‌ - எனைப்பலரும்‌ தேவாதி தேவன்‌ எனப்படுவான்‌ முன்னொரு நாள்‌ மாவாய்‌ பிளந்த மகன்‌

நன்கோதும்‌ நால்‌ வேதத்துள்ளான்‌ நறவிரியும்‌ பொங்கோதருவிப்‌ புனல்‌ வண்ணன்‌ - சங்கோதப்‌ பாற்கடலான்‌ பாம்பணையின்‌ மேலான்‌ பயின்று உரைப்பார்‌ நூற்கடலான்‌ நுண்ணறிவினான்‌

இவையவன்‌ கோயில்‌ இரணியனது ஆகம்‌ அவை செய்து அரி உருவம்‌ ஆனான்‌ - செவி தெரியா நாகத்தான்‌ நால்‌ வேதத்து உள்ளான்‌ நறவேற்றான்‌ பாகத்தான்‌ பாற்கடல்‌ உளான்‌

பாற்கடலும்‌ வேங்கடமும்‌ பாம்பும்‌ பனிவிசும்பும்‌ நூற்கடலும்‌ நுண்ணூல தாமரை மேல்‌ - பாற்பட்டூ இருந்தார்‌ மனமும்‌ இடமாகக்‌ கொண்டான்‌ குருந்தொசித்த கோபாலகன்‌

பண்டெல்லாம்‌ வேங்கடம்‌ பாற்கடல்‌ வைகுந்தம்‌ கொன்டங்கு உறைவார்க்குக்‌ கோயில்‌ போல்‌ - வண்டு வளங்கிளரும்‌ நீள்சோலை வண்பூங்கடிகை இளங்குமரன்‌ தன்‌ விண்ணகர்‌

பாலில்‌ கிடந்ததுவும்‌ பண்டரங்கம்‌ மேயதுவும்‌ ஆலில்‌ துயின்றதுவும்‌ ஆர்‌ அறிவார்‌? - ஞாலத்து ஒரு பொருளை வானவர்‌ தம்‌ மெய்ப்பொருளை அப்பில்‌ அருபொருளை யான்‌ அறிந்தவாறு

நாகத்தணைக்‌ குடந்தை வெஃகா திருவெவ்வுள்‌ நாகத்தணை அரங்கம்‌ பேரன்பில்‌ - நாகத்‌ தணைப்‌ பாற்கடல்‌ கிடக்கும்‌ ஆதி நெடுமால்‌ அணைப்பார்‌ கருத்தனாவான்‌

பழுதாகாது ஒன்றறிந்தேன்‌ பாற்கடலான்‌ பாதம்‌ வழுவா வகை நினைந்து வைகல்‌ - தொழுவாரை கண்டிறைஞ்சி வாழ்வார்‌ கலந்த வினை கெடுத்து விண்‌ திறந்து வீற்றிருப்பார்‌ மிக்கு

பவேவேதனை வெண்புரி நூலனை விண்ணோர்‌ பரவ நின்ற நாதனை ஞாலம்‌ விழுங்கும்‌ அநாதனை ஞாலந்தத்தும்‌ பாதனைப்‌ பாற்கடல்‌ பாம்பணை மேல்‌ பள்ளி கொண்டூ அருளும்‌ சீதனையே தொழுவார்‌ விண்ணுளாரிலும்‌ சீரியரே

பாலாழி நீ கிடக்கும்‌ பண்பை யாம்‌ கேட்டேயும்‌ காலாமும்‌ நெஞ்சழியும்‌ கண்‌ சுழலும்‌ - நீலாழிச்‌ சோதியாய்‌! ஆதியாய்‌! தொல்வினை எம்பால்‌ கடியும்‌ நீதியாய்‌! நிற்சார்ந்து நின்று

உரைக்கிலோர்‌ சுற்றத்தார்‌ உற்றார்‌ என்று ஆரே? இரைக்கும்‌ கடல்‌ கிடந்த எந்தாய்‌! - உரைப்பெல்லாம்‌ நின்னன்றி மற்றிலேன்‌ கண்டாய்‌! எனது உயிர்க்கு ஓர்‌ சொல்‌ நன்றியாகும்‌ துணை

பாம்பணை மேல்‌ பாற்கடலுள்‌ பள்ளி அமர்ந்ததுவும்‌ காம்பணை தோள்‌ பின்னைக்கா ஏறுடனேழ்‌ செற்றதுவும்‌ தேம்பணைய சோலை மராமரமேழ்‌ எய்ததுவும்‌ பூம்பிணைய தண்துழாய்ப்‌ பொன்முடி அம்போரேறே

உய்ந்து போந்து என்னுலப்பிலாத வெந்தீவினைகளை நாசம்‌ செய்து - அந்தமில்‌ அடிமை அடைந்தேன்‌ விடூவேனோ? ர்‌ ஐந்து பைந்தலை ஆடரவணை மேலிப்‌ பாற்கடல்‌ யோக நித்திரை சிந்தை செய்த எந்தாய்‌! உன்னைச்‌ சிந்தை செய்து செய்தே

பரவி வானவர்‌ ஏத்த நின்ற பரமனைப்‌ பரஞ்சோதியை குரவை கோத்த குழகனை மணிவண்ணனைக்‌ குடக்‌ கூத்தனை ர்‌ அரவமேறி அலைகடல்‌ அமரும்‌ துயில்‌ கொண்ட அண்ணலை இரவும்‌ நன்பகலும்‌ விடாது என்றும்‌ ஏத்துதல்‌ மனம்‌ வைம்மினோ

பயிலும்‌ சுடரொளி மூர்த்தியைப்‌ பங்கயக்‌ கண்ணனை பயில இனிய நம்‌ பாற்கடல்‌ சேர்ந்த பரமனை பயிலும்‌ திருவுடையார்‌ யவரேலும்‌ அவர்‌ கண்டீர்‌ பயிலும்‌ பிறப்பிடை தோறு எம்மை ஆளும்‌ பரமரே

ஏக மூர்த்தி இரு மூர்த்தி மூன்று மூர்த்தி பல மூர்த்தி ஆகி ஐந்து பூதமாய்‌ இரண்டு சுடராய்‌ அருவாகி நாகம்‌ ஏறி நடுக்கடலுள்‌ துயின்ற ர நாராயணனே! உன்‌ ஆகமழுற்றும்‌ அகத்தடக்கி ஆவியல்லல்‌ மாய்த்ததே

வலையுள்‌ அகப்படுத்து என்னை நல்நெஞ்சம்‌ கூவிக்‌ கொண்டு அலைகடல்‌ பள்ளி அம்மானை ஆழிப்பிரான்‌ தன்னை ர கலைகொள்‌ அகலல்குல்‌ தோழீ! நம்‌ கண்களால்‌ கண்டு தலையில்‌ வணங்கவுமாங்கொலோ? தையலார்‌ முன்பே

விண்மீது இருப்பாய்‌! மலைமேல்‌ நிற்பாய்‌! கடல்‌ சேர்ப்பாய்‌! மண்மீது உழல்வாய்‌! இவற்றுள்‌ எங்கும்‌ மறைந்து உறைவாய்‌! ர எண்மீது இயன்ற புறவண்டத்தாய்‌! எனதாவி உள்மீதாடி உருக்காட்டாதே ஒளிப்பாயோ?

மணந்த பேராயா! மாயத்தால்‌ முழுதும்‌ வல்வினையேனை ஈர்கின்ற குணங்களை உடையாய்‌! அசுரர்‌ வன்கையர்‌ கூற்றமே! கொடுய புள்ளுயர்த்தாய்‌! பணங்கள்‌ ஆயிரம்‌! உடைய பைந்நாகப்‌ பள்ளியாய்‌! பாற்கடல்‌ சேர்ப்பா! வணங்குமாறு அறியேன்‌ மனமும்‌ வாசகமும்‌ செய்கையும்‌ யானும்‌ நீ தானே

இடையில்லை யான்‌ வளர்த்த கிளிகாள்‌! பூவைகள்‌! குயில்காள்‌! மயில்காள்‌! உடைய நம்‌ மாமையும்‌ சங்கும்‌ நெஞ்சும்‌ ஒன்றும்‌ ஒழியவொட்டாது கொண்டான்‌ அடையும்‌ வைகுந்தமும்‌ பாற்கடலும்‌ அஞ்சன வெற்பும்‌ அவை நணிய கடையறப்‌ பாசங்கள்‌ விட்ட பின்னை அன்றி அவன்‌ அவை காண்கொடானே

தூநீர்‌ முகில்‌ போல்‌ தோன்றும்‌ நின்‌ சுடர்கொள்‌ வடிவும்‌ கனிவாயும்‌ தேநீர்க்‌ கமலக்‌ கண்களும்‌ வந்து என்‌ சிந்தை நிறைந்தவா! ர மாநீர்‌ வெள்ளீமலை தன்மேல்‌ வண்கார்‌ நீலமுகில்‌ போல தூநீர்க்‌ கடலுள்‌ துயில்வானே! எந்தாய்‌! சொல்ல மாட்டேனே

வைத்தேன்‌ மதியால்‌ எனது உள்ளத்தகத்தே எய்த்தேயொழிவேன்‌ அல்லேன்‌ என்றும்‌ எப்போதும்‌ மொய்த்தேய்‌ திரை மோது தண்பாற்கடலுளால்‌ பைத்தேய்‌ சுடர்ப்‌ பாம்பணை நம்‌ பரனையே

திருமாலிருஞ்சோலை மலையே திருப்பாற்கடலே என்தலையே திருமால்‌ வைகுந்தமே தண்‌ திருவேங்கடமே எனதுடலே அருமா மாயத்து எனதுயிரே மனமே வாக்கே கருமமே ஒருமா நொடுயும்‌ பிரியான்‌ என்‌ ஊழி முதல்வன்‌ ஒருவனே