திருநின்றவூர்

பூண்டவத்தம்‌ பிறர்க்கடைந்து தொண்டு பட்டுப்‌ பொய்ந்நூலை மெய்ன்ந்நூல்‌ என்று என்றும்‌ ஓதி மாண்டு அவத்தம்‌ போகாதே வம்மின்‌ எந்தை என்‌ வணங்கப்படுவானை கணங்கள்‌ ஏத்தும்‌ நீண்ட அத்தைக்‌ கருமுகிலை எம்மான்‌ தன்னை நின்றவூர்‌ நித்திலத்தைத்‌ தொத்தார்‌ சோலை காண்டவத்தைக்‌ கனல்‌ எரி வாய்ப்‌ பெய்வித்தானைக்‌ கண்டது நான்‌ கடல்மல்லைத்‌ தலசயனத்தே

ஏற்றினை இமயத்துள்‌ எம்‌ ஈசனை இம்மையை மறுமைக்கு மருந்தினை ஆற்றலை அண்டத்து அப்புறத்து உய்த்திடூம்‌ ஐயனைக்‌ கையில்‌ ஆழி ஒன்றேந்திய கூற்றினை குருமா மணிக்குன்றினை நின்றவூர்‌ நின்ற நித்திலத்தொத்தினை காற்றினைப்‌ புனலைச்‌ சென்று நாடிக்‌ கண்ணமங்கையுள்‌ கண்டு கொண்டேனே