திருநறையூர்

அன்றாயர்‌ குலக்‌ கொடியோடு அணிமாமலர்‌ மங்கையொடு - அன்பளவி அவுணர்க்கு என்தானும்‌ இரக்கம்‌ இலாதவனுக்கு உறையும்‌ இடமாவது - இரும்பொழில்‌ சூழ்‌ நன்றாய புனல்‌ நறையூர்‌ திருவாலி குடந்தை தடம்‌ திகழ்‌ கோவல்‌ நகர்‌ நின்றான்‌ இருந்தான்‌ கிடந்தான்‌ நடந்தாற்கு இடம்‌ மாமலையாவது - நீர்மலையே

சிந்தை தன்னுள்‌ நீங்காதிருந்த திருவே! மருவினிய மைந்தா! அந்தணாலி மாலே! சோலை மழகளிறே! நந்தா விளக்கின்‌ சுடரே! நறையூர்‌ நின்ற நம்பீ! என்‌ எந்தாய்‌! இந்தளூராய்‌! அடியேற்கு இறையும்‌ இரங்காயே!

மானேய்‌ நோக்கு நல்லார்‌ மதி போல்‌ முகத்து உலவும்‌ ஊனேய்‌ கண்‌ வாளிக்கு உடைந்தோட்டத்து உன்னடைந்தேன்‌ கோனே! குறுங்குடியுள்‌ குழகா! திருநறையூர்த்‌ தேனே! வருபுனல்‌ சூழ்‌ திருவிண்ணகரானே!

கண்ணும்‌ சுழன்று பளையோடு ஈளை வந்து ஏங்கினால்‌ பண்ணின்‌ மொழியார்‌ பைய நடமின்‌ என்னாத மூன்‌ விண்ணும்‌ மலையும்‌ வேதமும்‌ வேள்வியும்‌ ஆயினான்‌ நண்ணு நறையூர்‌ நாம்‌ தொழுதும்‌ எழு நெஞ்சமே!

கொங்குண்‌ குழலார்‌ கூடி இருந்து சிரித்து நீர்‌ இங்கென்‌? இருமி எம்பால்‌ வந்ததென்று இகழாத மூன்‌ திங்கள்‌ எரி கால்‌ செஞ்சுடராயவன்‌ தேசுடை நங்கள்‌ நறையூர்‌ நாம்‌ தொழுதும்‌ எழு நெஞ்சமே!

கொங்கார்‌ குழலார்‌ கூடி இருந்து சிரித்து எம்மை எங்கோலம்‌ ஐயா! என்‌? இனிக்‌ காண்பது என்னாத முன்‌ செங்கோல்‌ வலவன்‌! தான்‌ பணிந்து ஏத்தித்‌ திகழுமூர்‌ நங்கோன்‌ நறையூர்‌ நாம்‌ தொழுதும்‌ எழு நெஞ்சமே!

கொம்பும்‌ அரவமும்‌ வல்லியும்‌ வென்ற நுண்ணேரிடை வம்புண்‌ குழலார்‌ வாசல்‌ அடைத்து இகழாத முன்‌ ர செம்பொன்‌ கமுகினம்‌ தான்‌ கனியும்‌ செழும்‌ சோலை சூழ்‌ நம்பன்‌ நறையூர்‌ நாம்‌ தொழுதும்‌ எழு நெஞ்சமே!

விலங்கும்‌ கயலும்‌ வேலும்‌ ஒண்‌ காவியும்‌ வென்ற கண்‌ சலம்‌ கொண்ட சொல்லார்‌ தாங்கள்‌ சிரித்து இகழாத முன்‌ மலங்கும்‌ வராலும்‌ வாளையும்‌ பாய்‌ வயல்‌ சூழ்‌ தரு நலங்கொள்‌ நறையூர்‌ நாம்‌ தொழுதும்‌ எழு நெஞ்சமே!

மின்னேர்‌ இடையார்‌ வேட்கையை மாற்றி இருந்து என்‌ நீர்‌ இருமி எம்பால்‌ வந்தது? என்று இகழாத மூன்‌ தொன்னீர்‌ இலங்கை மலங்க விலங்கெரி ஊட்டினான்‌ நன்னீர்‌ நறையூர்‌ நாம்‌ தொழுதும்‌ எழு நெஞ்சமே! 6 !5 வளவன்‌

வில்லேர்‌ நுதலார்‌ வேட்கையை மாற்றிச்‌ சிரித்து இவன்‌ பொல்லான்‌ திரைந்தான்‌ என்னும்‌ புறனுறை கேட்பதன்‌ முன்‌ சொல்லார்‌ மறை நான்கு ஓதி உலகில்‌ நிலாயவர்‌ நல்லார்‌ நறையூர்‌ நாம்‌ தொழுதும்‌ எழு நெஞ்சமே!

வாளொண்‌ கண்‌ நல்லார்‌ தாங்கள்‌ மதனன்‌ என்றார்‌ தம்மை கேண்மின்கள்‌ ஈளையோடு ஏங்கு கிழவன்‌ என்னாத முன்‌ வேள்வும்‌ விழவும்‌ வீதியில்‌ என்றும்‌ அறாத ஊர்‌ நாளும்‌ நறையூர்‌ நாம்‌ தொழுதும்‌ எழு நெஞ்சமே!

கனி சேர்ந்து இலங்கு நல்‌ வாயவர்‌ காதன்மை விட்டிட குனி சேர்ந்துடலம்‌ கோலில்‌ தளர்ந்து இளையாத மூன்‌ பனி சேர்‌ விசும்பில்‌ பால்‌ மதி கோள்‌ விடுத்தான்‌ இடம்‌ நனி சேர்‌ நறையூர்‌ நாம்‌ தொழுதும்‌ எழு நெஞ்சமே!

பிறை சேர்‌ நுதலார்‌ பேணுதல்‌ நம்மை இலாத முன்‌ நறை சேர்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ நறையூர்‌ தொழு நெஞ்சமே! என்ற கறையார்‌ நெடு வேல்‌ மங்கையர்‌ கோன்‌ கலிகன்றி சொல்‌ மறவாது உரைப்பவர்‌ வானவர்க்கு இன்னரசு ஆவரே

கலங்க முந்நீர்‌ கடைந்து அமுதம்‌ கொண்டு இமையோர்‌ துளங்கல்‌ தீர நல்கு சோதிச்‌ சுடராய வலங்கை ஆழி இடங்கைச்‌ சங்கம்‌ உடையானூர்‌ நலங்கொள்‌ வாய்மை அந்தணர்‌ வாழும்‌ நறையூரே

முனையார்‌ சீயமாகி அவுணன்‌ முரண்‌ மார்வம்‌ புனை வாள்‌ உகிரால்‌ போழ்பட ஈர்ந்த புனிதனூர்‌ சினையார்‌ தேமாஞ்‌ செந்தளிர்‌ கோதிக்‌ குயில்‌ கூவும்‌ நனையார்‌ சோலை சூழ்ந்து அழகாய நறையூரே

ஆனைப்‌ புரவி தேரொடு காலாள்‌ அணி கொண்ட சேனைத்‌ தொகையைச்‌ சாடி இலங்கை செற்றானூர்‌ மீனைத்‌ தழுவி விழ்ந்து எழும்‌ மள்ளர்க்கு அலமந்து நானப்‌ புதலில்‌ ஆமை ஒளிக்கும்‌ நறையூரே

உறியார்‌ வெண்ணெய்‌ உண்டு உரலோடும்‌ கட்டூண்டு வெறியார்‌ கூந்தல்‌ பின்னை பொருட்டு ஆன்‌ வென்றானூர்‌ பொறியார்‌ மஞ்ஞை பூம்பொழில்‌ தோறும்‌ நடமாட நறு நாண்‌ மலர்‌ மேல்‌ வண்டு இசை பாடும்‌ நறையூரே

விடை ஏழ்‌ வென்று மென்தோள்‌ ஆய்ச்சிக்கு அன்பனாய்‌ நடையால்‌ நின்ற மருதம்‌ சாய்த்த நாதனூர்‌ பெடையோடு அன்னம்‌ பெய்வளையார்‌ தம்‌ பின்‌ சென்று நடையோடியலி நாணி ஒளிக்கும்‌ நறையூரே

பகுவாய்‌ வன்பேய்‌ கொங்கை சுவைத்து ஆருயிர்‌ உண்டு புகுவாய்‌ நின்ற போதகம்‌ வீழப்‌ பொருதானூர்‌ நெகுவாய்‌ நெய்தல்‌ பூமது மாந்திக்‌ கமலத்தின்‌ நகுவாய்‌ மலர்‌ மேல்‌ அன்னம்‌ உறங்கும்‌ நறையூரே

முந்து நூலும்‌ முப்புரி நூலும்‌ முன்னீந்த அந்தணாளன்‌ பிள்ளையை அஞ்ஞான்று அளித்தானூர்‌ பொந்தில்‌ வாழும்‌ பிள்ளைக்காகிப்‌ புள்ளோடி நந்துவாரும்‌ பைம்புனல்‌ வாவி நறையூரே

வெள்ளைப்‌ புரவித்‌ தேர்‌ விசயற்காய்‌ விறல்‌ வியூகம்‌ விள்ள சிந்துக்‌ கோன்‌ விழ ஊர்ந்த விமலனூர்‌ கொள்ளைக்‌ கொழு மீன்‌ உண்‌ குருகு ஓடிப்‌ பெடையோடும்‌ நள்ளக்‌ கமலத்‌ தேறல்‌ உகுக்கும்‌ நறையூரே

பாரை ஊரும்‌ பாரம்‌ தீரப்‌ பார்த்தன்‌ தன்‌ தேரை ஊரும்‌ தேவ தேவன்‌ சேருமூர்‌ தாரை ஊரும்‌ தண்‌ தளிர்‌ வேலி புடை சூழ நாரை ஊரும்‌ நல்‌ வயல்‌ சூழ்ந்த நறையூரே

தாமத்‌ துளப நீள்‌ முடி மாயன்‌ தான்‌ நின்ற நாமத்‌ திரள்‌ மாமாளிகை சூழ்ந்த நறையூர்‌ மேல்‌ காமக்‌ கதிர்‌ வேல்‌ வல்லான்‌ கலியன்‌ ஒலி மாலை சேமத்‌ துணையாம்‌ செப்பும்‌ அவர்க்குத்‌ திருமாலே

அம்பரமும்‌ பெருநிலனும்‌ திசைகள்‌ எட்டும்‌ அலைகடலும்‌ குலவரையும்‌ உண்ட கண்டன்‌ கொம்பமரும்‌ வட மரத்தின்‌ இலை மேல்‌ பள்ளி கூடினான்‌ திருவடியே கூடகிற்பீர்‌! வம்பவிழும்‌ செண்பகத்தின்‌ வாசம்‌ உண்டு மணிவண்டு வகுளத்தின்‌ மலர்‌ மேல்‌ வைகு செம்பியன்‌ கோச்செங்கணான்‌ சேர்ந்த கோயில்‌ திருநறையூர்‌ மணிமாடம்‌ சேர்மின்களே

கொழுங்கயலாய்‌ நெடு வெள்ளம்‌ கொண்ட காலம்‌ குலவரையின்‌ மீதோடி அண்டத்தப்பால்‌ எழுந்து இனிது விளையாடும்‌ ஈசன்‌ எந்தை இணையடிக்‌ கீழ்‌ இனிது இருப்பீர்‌! இனவண்டாலும்‌ உழும்‌ செறுவில்‌ மணி கொணர்ந்து கரை மேல்‌ சிந்தி உலகெல்லாம்‌ சந்தனமும்‌ அகிலும்‌ கொள்ள செழும்‌ பொன்னி வளங்கொடுக்கும்‌ சோழன்‌ சேர்ந்த திருநறையூர்‌ மணிமாடம்‌ சேர்மின்களே

பவ்வ நீருடை ஆடையாகச்‌ சுற்றிப்‌ பாரகலம்‌ திருவடியாப்‌ பவனம்‌ மெய்யா செவ்வி மாதிரம்‌ எட்டும்‌ தோளா அண்டம்‌ திருமுடியா நின்றான்‌ பால்‌ செல்லகிற்பீர்‌ கவ்வை மாகளிறு உந்தி வெண்ணியேற்ற! கழல்‌ மன்னர்‌ மணி முடி மேல்‌ காகம்‌ ஏற தெய்வ வாள்‌ வலம்‌ கொண்ட சோழன்‌ சேர்ந்த திருநறையூர்‌ மணிமாடம்‌ சேர்மின்களே

பைங்கணாள்‌ அரி உருவாய்‌ வெருவ நோக்கிப்‌ பருவரைத்‌! தோள்‌ இரணியனைப்‌ பற்றி வாங்கி அங்கை வாள்‌ உகிர்‌ நுதியால்‌ அவனது ஆகம்‌ அங்குருதி பொங்குவித்தான்‌ அடிக்‌ கீழ்‌ நிற்பீர்‌! வெங்கண்‌ மாகளிறு உந்தி வெண்ணியேற்ற!' விறல்‌ மன்னர்‌ திறல்‌ அழிய வெம்மா உய்த்த செங்கணான்‌ கோச்சோழன்‌ சேர்ந்த கோயில்‌ திருநறையூர்‌ மணிமாடம்‌ சேர்மின்களே

அன்று உலக மூன்றினையும்‌ அளந்து வேறோர்‌ அரி உருவாய்‌ இரணியனது ஆகம்‌ கீண்டு வென்று அவனை விண்ணுலகில்‌ செல உய்த்தாற்கு ! விண்ணியேற்ற பருவரத்‌ விருந்தாவீர்‌! மேலெழுந்து விலங்கல்‌ பாய்ந்து பொன்‌ சிதறி மணி கொணர்ந்து கரை மேல்‌ சிந்திப்‌ புலம்‌ பரந்து நிலம்‌ பரக்கும்‌ பொன்னி நாடன்‌ தென்‌ தமிழன்‌ வடபுலக்‌ கோன்‌ சோழன்‌ சேர்ந்த திருநறையூர்‌ மணிமாடம்‌ சேர்மின்களே

தன்னாலே தன்னுருவம்‌ பயந்த தானாய்த்‌ தயங்கொளி சேர்‌ மூவுலகும்‌ தானாய்‌ வானாய்‌ தன்னாலே தானுருவின்‌ மூர்த்தி மூன்றாய்த்‌ தானாயன்‌ ஆயினான்‌ சரண்‌ என்று உய்வீர்‌! மின்னாடு வேலேந்து விளைந்த! வேளை விண்ணேறத்‌ தனி வேல்‌ உய்த்து உலகம்‌ ஆண்ட தென்னாடன்‌ குடகொங்கன்‌ சோழன்‌ சேர்ந்த திருநறையூர்‌ மணிமாடம்‌ சேர்மின்களே

முலைத்‌ தடத்த நஞ்சுண்டு துஞ்சப்‌ பேய்ச்சி முதுது வரைக்‌ குலபதியாக்‌ காலிப்‌ பின்னே இலைத்‌ தடத்த குழலூதி ஆயர்‌ மாதர்‌ இனவளை கொண்டான்‌ அடிக்‌ கீழ்‌ எய்தகிற்பீர்‌! ர மலைத்‌ தடத்த மணி கொணர்ந்து வையம்‌ உய்ய வளம்‌ கொடுக்கும்‌ வரு புனலம்‌ பொன்னி நாடன்‌ சிலைத்‌ தடக்கைக்‌ குலச்சோழன்‌ சேர்ந்த கோயில்‌ திருநறையூர்‌ மணிமாடம்‌ சேர்மின்களே

மூருக்கிலங்கு கனித்துவர்வாய்ப்‌ பின்னை கேள்வன்‌ மன்னெல்லாம்‌ முன்‌ அவியச்‌ சென்று வென்றிச்‌ செருக்களத்துத்‌ திறல்‌ அழியச்‌ செற்ற வேந்தன்‌ சிரம்‌ துணித்தான்‌ திருவடி நும்‌ சென்னி வைப்பீர்‌! இருக்கிலங்கு திருமொழி வாய்‌ எண்தோள்‌ ஈசற்கு எழில்‌ மாடம்‌ எழுபது செய்து உலகமாண்ட திருக்குலத்து வளச்சோழன்‌ சேர்ந்த கோயில்‌ திருநறையூர்‌ மணிமாடம்‌ சேர்மின்களே

தாராளன்‌ தண்ணரங்க வாளன்‌ பூமேல்‌ தனியாளன்‌ முனியாளர்‌ ஏத்த நின்ற பேராளன்‌ ஆயிரம்‌ பேருடைய வாளன்‌ பின்னைக்கு மணவாளன்‌ பெருமை கேட்பீர்‌! பாராளர்‌ இவரிவர்‌! என்று அழுந்தை ஏற்ற படை மன்னர்‌ உடல்‌ துணியப்‌ பரிமா உய்த்த தேராளன்‌ கோச்சோழன்‌ சேர்ந்த கோயில்‌ 3! அவரிவர்‌ திருநறையூர்‌ மணிமாடம்‌ சேர்மின்களே

செம்மொழி வாய்‌ நால்‌ வேத வாணர்‌ வாழும்‌ திருநறையூர்‌ மணிமாடச்‌ செங்கண்மாலை பொய்ம்மொழி ஒன்றில்லாத மெய்ம்மையாளன்‌ புலமங்கைக்‌ குலவேந்தன்‌ புலமை ஆர்ந்த அம்மொழி வாய்க்‌ கலிகன்றி இன்பப்‌ பாடல்‌ பாடூவார்‌ வியன்‌ உலகில்‌ நமனார்‌ பாடி வெம்மொழி கேட்டு அஞ்சாதே மெய்ம்மை சொல்லில்‌ விண்ணவர்க்கு விருந்தாகும்‌ பெருந்தக்கோரே

ஆளும்‌ பணியும்‌ அடியேனைக்‌ கொண்டான்‌ விண்ட நிசாசரரை தோளும்‌ தலையும்‌ துணிவெய்தச்‌ சுடு வெஞ்சிலை வாய்ச்‌ சரம்‌ துரந்தான்‌ வேளும்‌ சேயும்‌ அனையாரும்‌ வேற்கணாரும்‌ பயில்‌ வீதி நாளும்‌ விழவின்‌ ஒலி ஓவா நறையூர்‌ நின்ற நம்பியே

முனியாய்‌ வந்து மூவெழுகால்‌ முடிசேர்‌ மன்னர்‌ உடல்‌ துணிய தனிவாய்‌ மழுவின்‌ படை ஆண்ட தாரார்‌ தோளான்‌ வார்புறவில்‌ பனி சேர்‌ முல்லை பல்லரும்பப்‌ பானல்‌ ஒருபால்‌ கண்‌ காட்ட நனிசேர்‌ கமலம்‌ முகம்‌ காட்டும்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பியே

தெள்ளார்‌ கடல்வாய்‌ விடவாய சினவாள்‌ அரவில்‌ துயில்‌ அமர்ந்து துள்ளா வரு மான்‌ வீழ வாளி துரந்தான்‌ இரந்தான்‌ மாவலி மண்‌ புள்ளார்‌ புறவில்‌ பூங்காவி புலன்‌ கொள்‌ மாதர்‌ கண்‌ காட்ட நள்ளார்‌ கமலம்‌ முகம்‌ காட்டும்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பியே

ஓளியா வெண்ணெய்‌ உண்டான்‌ என்று உரலோடு ஆய்ச்சி ஒண்கயிற்றால்‌ விளியா ஆர்க்க ஆப்புண்டு விம்மி அழுதான்‌ மென்மலர்‌ மேல்‌ ர களியா வண்டு கள்ளுண்ணக்‌ காமர்‌ தென்றல்‌ அலர்‌ தூற்ற நளிர்‌ வாய்‌ முல்லை முறுவலிக்கும்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பியே

வில்லார்‌ விழவில்‌ வடமதுரை விரும்பி விரும்பா மல்லடர்த்து கல்லார்‌ திரள்‌ தோள்‌ கஞ்சனைக்‌ காய்ந்தான்‌ பாய்ந்தான்‌ காளியன்‌ மேல்‌ சொல்லார்‌ சுருதி முறையோதிச்‌ சோமுச்‌ செய்யும்‌ தொழிலினோர்‌ நல்லார்‌ மறையோர்‌ பலர்‌ வாழும்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பியே

வள்ளி கொழுனன்‌ முதலாய மக்களோடு முக்கணான்‌ வெள்கி ஓட விறல்‌ வாணன்‌ வியன்தோள்‌ வனத்தைத்‌ துணித்து - உகந்தான்‌ பள்ளி கமலத்து இடைப்பட்ட பகுவாய்‌ அலவன்‌ முகம்‌ நோக்கி நள்ளியூடூும்‌ வயல்‌ சூழ்ந்த நறையூர்‌ நின்ற நம்பியே

மிடையா வந்த வேல்‌ மன்னர்‌ வீய விசயன்‌ தேர்‌ கடவி குடையா வரை ஒன்று எடுத்து ஆயர்‌ கோவாய்‌ நின்றான்‌ கூராழிப்‌ படையான்‌ வேதம்‌ நான்கு ஐந்து வேள்வி அங்கம்‌ ஆறு இசை ஏழ்‌ நடையா வல்ல அந்தணர்‌ வாழ்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பியே

பந்தார்‌ விரலாள்‌ பாஞ்சாலி கூந்தல்‌ முடிக்கப்‌ பாரதத்து கந்தார்‌ களிற்றுக்‌ கழல்‌ மன்னர்‌ கலங்கச்‌ சங்கம்‌ வாய்‌ வைத்தான்‌ செந்தாமரை மேல்‌ அயனோடு சிவனும்‌ அனைய பெருமையோர்‌ நந்தா வண்கை மறையோர்‌ வாழ்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பியே

ஆறும்‌ பிறையும்‌ அரவமும்‌ அடம்பும்‌ சடை மேல்‌ அணிந்து உடலம்‌ நீறும்‌ பூசி ஏறூரும்‌ இறையோன்‌ சென்று குறை இரப்ப மாறு ஒன்றில்லா வாச நீர்‌ வரை மார்பகலத்து அளித்து உகந்தான்‌ நாறும்‌ பொழில்‌ சூழ்ந்து அழகாய நறையூர்‌ நின்ற நம்பியே

நன்மை உடைய மறையோர்‌ வாழ்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பியை கன்னி மதிள்‌ சூழ்‌ வயல்‌ மங்கைக்‌ கலியன்‌ ஒலி செய்‌ தமிழ்‌ மாலை பன்னி உலகில்‌ பாடுவார்‌ பாடு சாரா பழ வினைகள்‌ மன்னி உலகம்‌ ஆண்டு போய்‌ வானோர்‌ வணங்க வாழ்வாரே

மான்‌ கொண்ட தோல்‌ மார்வின்‌ மாணியாய்‌ மாவலி மண்‌ தான்‌ கொண்டு தாளால்‌ அளந்த பெருமானை தேன்‌ கொண்ட சாரல்‌ திருவேங்கடத்தானை நான்‌ சென்று நாடி நறையூரில்‌ கண்டேனே

முந்நீரை முன்னாள்‌ கடைந்தானை மூழ்த்த நாள்‌ அந்நீரை மீனாய்‌ அமைத்த பெருமானை தென்னாலி மேய திருமாலை எம்மானை நன்னீர்‌ வயல்‌ சூழ்‌ நறையூரில்‌ கண்டேனே

தூவாய புள்‌ ஊர்ந்து வந்து துறை வேழம்‌ மூவாமை நல்கி முதலை துணித்தானை தேவாதி தேவனைச்‌ செங்கமலக்‌ கண்ணானை நாவாயுளானை நறையூரில்‌ கண்டேனே

ஓடா அரியாய்‌ இரணியனை ஊன்‌ இடந்த சேடார்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ திருநீர்மலையானை ர்‌ வாடா மலர்த்‌ துழாய்‌ மாலை முடியானை நாள்‌ தோறும்‌ நாடி நறையூரில்‌ கண்டேனே

கல்லார்‌ மதிள்‌ சூழ்‌ கடி இலங்கைக்‌ கார்‌ அரக்கன்‌ வல்லாகம்‌ கீள வரி வெஞ்சரம்‌ துரந்த வில்லானை செல்வ விபீடணற்கு வேறாக நல்லானை நாடி நறையூரில்‌ கண்டேனே

உம்பர்‌ உலகோடு உயிர்‌ எல்லாம்‌ உந்தியில்‌ வம்பு மலர்‌ மேல்‌ படைத்தானை மாயோனை அம்பன்ன கண்ணாள்‌ அசோதை தன்‌ சிங்கத்தை நம்பனை நாடி நறையூரில்‌ கண்டேனே

கட்டேறு நீள்‌ சோலைக்‌ காண்டவத்தைத்‌ தீமூட்டி விட்டானை மெய்யம்‌ அமர்ந்த பெருமானை மட்டேறு கற்பகத்தை மாதர்க்காய்‌ வண்‌ துவரை நட்டானை நாடி நறையூரில்‌ கண்டேனே

மண்ணின்மீ பாரம்‌ கெடுப்பான்‌ மற மன்னர்‌ பண்ணின்‌ மேல்‌ வந்த படை எல்லாம்‌ பாரதத்து விண்ணின்‌ மீதேற விசயன்‌ தேர்‌ ஊர்ந்தானை நண்ணி நான்‌ நாடி நறையூரில்‌ கண்டேனே

பொங்கேறு நீள்‌ சோதிப்‌ ர பொன்னாழி தன்னோடும்‌ சங்கேறு கோலத்‌ தடக்கைப்‌ பெருமானை கொங்கேறு சோலைக்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்தானை நங்கோனை நாடி நறையூரில்‌ கண்டேனே

மன்னு மதுரை வசுதேவர்‌ வாழ்‌ முதலை நன்னறையூர்‌ நின்ற நம்பியை வம்பவிழ்தார்க்‌ கன்னவிலும்‌ தோளான்‌ கலியன்‌ ஒலி வல்லார்‌ பொன்னுலகில்‌ வானவர்க்குப்‌ புத்தேளிர்‌ ஆகுவரே

பெடை அடர்த்த மடவன்னம்‌ பிரியாது மலர்க்‌ கமலம்‌ மடல்‌ எடுத்து மது நுகரும்‌ வயல்‌ உடுத்த திருநறையூர்‌ முடை அடர்த்த சிரம்‌ ஏந்தி மூவுலகும்‌ பலி திரிவோன்‌ இடர்‌ கெடுத்த திருவாளன்‌ இணையடியே அடை நெஞ்சே!

கழியாரும்‌ கனசங்கம்‌ கலந்து எங்கும்‌ நிறைந்தேறி வழியார முத்தீன்று வளங்கொடுக்கும்‌ திருநறையூர்‌ பழியாரும்‌ விறல்‌ அரக்கன்‌ பருமுடிகள்‌ அவை சிதற அழலாறும்‌ சரம்‌ துரந்தான்‌ அடியிணையே அடை நெஞ்சே!

சுளை கொண்ட பலங்கனிகள்‌ தேன்‌ பாய கதலிகளின்‌ திளை கொண்ட பழம்‌ கெழுழு திகழ்‌ சோலைத்‌ திருநறையூர்‌ வளை கொண்ட வண்ணத்தன்‌ பின்‌ தோன்றல்‌ மூவுலகோடு அளை வெண்ணெய்‌ உண்டான்‌ தன்‌ அடியிணையே அடை நெஞ்சே!

துன்றோளித்‌ துகிற்படலம்‌ துன்னி எங்கும்‌ மாளிகை மேல்‌ நின்றார வான்‌ மூடும்‌ நீள்‌ செல்வத்‌ திருநறையூர்‌ மன்றாரக்‌ குடமாடி வரை எடுத்து மழை தடுத்த குன்றாரும்‌ திரள்‌ தோளன்‌ குரைகழலே அடை நெஞ்சே!

அகிற்‌ குறடும்‌ சந்தனமும்‌ அம்பொன்னும்‌ அணிமுத்தும்‌ மிகக்‌ கொணர்ந்து திரை உந்தும்‌ வியன்‌ பொன்னித்‌ திருநறையூர்‌ பகல்‌ கரந்த சுடராழிப்‌ படையான்‌ இவ்வுலகேழும்‌ புகக்‌ கரந்த திருவயிற்றன்‌ பொன்னடியே அடை நெஞ்சே!

பொன்முத்தும்‌ அரியுகிரும்‌ புழைக்‌ கைம்மா கரிக்கோடும்‌ மின்னத்‌ தண்‌ திரை உந்தும்‌ வியன்‌ பொன்னித்‌ திருநறையூர்‌ மின்னொத்த நுண்மருங்குல்‌ மெல்லியலை திருமார்பில்‌ மன்னத்‌ தான்‌ வைத்துகந்தான்‌ மலரடியே அடை நெஞ்சே!

சீர்‌ தழைத்த கதிர்ச்‌ செந்நெல்‌ செங்கமலத்து இடையிடையின்‌ பார்‌ தழைத்துக்‌ கரும்போங்கிப்‌ பயன்‌ விளைக்கும்‌ திருநறையூர்‌ கார்‌ தழைத்த திரு உருவன்‌ கண்ண பிரான்‌ விண்ணவர்‌ கோன்‌ தார்‌ தழைத்த துழாய்‌ முடியன்‌ தளிரடியே அடை நெஞ்சே!

குலையார்ந்த பழுக்காயும்‌ பசுங்காயும்‌ பாளை முத்தும்‌ தலையார்ந்த இளங்கமுகின்‌ தடஞ்சோலைத்‌ திருநறையூர்‌ மலையார்ந்த கோலம்‌ சேர்‌ மணிமாடம்‌ மிக மன்னி நிலையார நின்றான்‌ தன்‌ நீள்கழலே அடை நெஞ்சே!

மறையாரும்‌ பெருவேள்விக்‌ கொழும்‌ புகை போய்‌ வளர்ந்து எங்கும்‌ நிறையார வான்‌ மூடும்‌ நீள்செல்வத்‌ திருநறையூர்‌ பிறையாரும்‌ சடையானும்‌ பிரமனும்‌ முன்‌ தொழுதேத்த இஇறையாகி நின்றான்‌ தன்‌ இணையடியே அடை நெஞ்சே!

திண்களக மதிள்‌ புடை சூழ்‌ திருநறையூர்‌ நின்றானை வண்களக நிலவெறிக்கும்‌ வயல்‌ மங்கை நகராளன்‌ பண்களகம்‌ பயின்ற சீர்ப்‌ பாடல்‌ இவை பத்தும்‌ வல்லார்‌ விண்களகத்து இமையவராய்‌ வீற்றிருந்து வாழ்வாரே

கிடந்த நம்பி குடந்தை மேவிக்‌ கேழலாய்‌ உலகை இடந்த நம்பி எங்கள்‌ நம்பி எறிஞர்‌ அரண்‌ அழிய ர கடந்த நம்பி கடியார்‌ இலங்கை உலகை ஈரடியால்‌ நடந்த நம்பி நாமம்‌ சொல்லில்‌ நமோ நாராயணமே

விடம்‌ தான்‌ உடைய அரவம்‌ வெருவச்‌ செருவில்‌ முன நாள்‌ முன்‌ தடம்‌ தாமரை நீர்ப்‌ பொய்கை புக்கு மிக்க தாடாளன்‌ ர இடந்தான்‌ வையம்‌ கேழலாகி உலகை ஈரடியால்‌ நடந்தான்‌ உடைய நாமம்‌ சொல்லில்‌ நமோ நாராயணமே

பூணாது அனலும்‌ தறு கண்‌ வேழம்‌ மறுக வளை மருப்பை பேணான்‌ வாங்கி அமுதம்‌ கொண்ட பெருமான்‌ திருமார்வன்‌ ர பாணா வண்டு முரலும்‌ கூந்தல்‌ ஆய்ச்சி தயிர்‌ வெண்ணெய்‌ நாணாது உண்டான்‌ நாமம்‌ சொல்லில்‌ நமோ நாராயணமே

கல்லார்‌ மதிள்‌ சூழ்‌ கச்சி நகருள்‌ நச்சிப்‌ பாடகத்துள்‌ எல்லா உலகும்‌ வணங்க இருந்த அம்மான்‌ ்‌ இலங்கைக்‌ கோன்‌ வல்லாள்‌ ஆகம்‌ வில்லால்‌ முனிந்த எந்தை விபீடணற்கு நல்லான்‌ உடைய நாமம்‌ சொல்லில்‌ நமோ நாராயணமே

குடையா வரையால்‌ நிரை முன்‌ காத்த பெருமான்‌ மருவாத விடை தான்‌ ஏழும்‌ வென்றான்‌ கோவல்‌ நின்றான்‌ தென்னிலங்கை அடையா அரக்கர்‌ வீயப்‌ பொருது மேவி வெங்கூற்றம்‌ நடையா உண்ணக்‌ கண்டான்‌ நாமம்‌ நமோ நாராயணமே

கான எண்கும்‌ குரங்கும்‌ முசுவும்‌ படையா அடல்‌ அரக்கர்‌ மானம்‌ அழித்து நின்ற வென்றி அம்மான்‌ எனக்கு என்றும்‌ தேனும்‌ பாலும்‌ அழுதுமாய திருமால்‌ திருநாமம்‌ நானும்‌ சொன்னேன்‌ நமரும்‌ உரைமின்‌ நமோ நாராயணமே

நின்ற வரையும்‌ கிடந்த கடலும்‌ திசையும்‌ இருநிலனும்‌ ஒன்றும்‌ ஒழியா வண்ணம்‌ எண்ணி நின்ற அம்மானார்‌ குன்று குடையா எடுத்த அடிகளுடைய திருநாமம்‌ நன்று காண்மின்‌ தொண்டீர்‌! சொன்னேன்‌ நமோ நாராயணமே

கடங்கால்‌ மாரி கல்லே பொழிய அல்லே எமக்கென்று படுங்கால்‌ நீயே சரண்‌ என்று ஆயர்‌ அஞ்ச அஞ்சா முன்‌ நெ௫டூங்கால்‌ குன்றம்‌ குடை ஒன்றேந்தி நிரையைச்‌ சிரமத்தால்‌ நடூங்கா வண்ணம்‌ காத்தான்‌ நாமம்‌ நமோ நாராயணமே

பொங்கு புணரிக்‌ கடல்‌ சூழ்‌ ஆடை நிலமா மகள்‌ மலர்மா மங்கை பிரமன்‌ சிவன்‌ இந்திரன்‌ வானவர்‌ நாயகராய எங்கள்‌ அடிகள்‌ இமையோர்‌ தலைவர்‌ உடைய திருநாமம்‌ நங்கள்‌ வினைகள்‌ தவிர உரைமின்‌ நமோ நாராயணமே

வாவித்‌ தடம்‌ சூழ்‌ மணி முத்தாற்று நறையூர்‌ நெடுமாலை நாவில்‌ பரவி நெஞ்சில்‌ கொண்டு நம்பி நாமத்தை ர காவித்‌ தடங்கண்‌ மடவார்‌ கேள்வன்‌ கலியன்‌ ஒலி மாலை மேவிச்‌ சொல்ல வல்லார்‌ பாவம்‌ நில்லா வீயுமே

கறவா மடநாகு தன்‌ கன்று உள்ளினாற்‌ போல்‌ மறவாது அடியேன்‌ உன்னையே அழைக்கின்றேன்‌ நறவார்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பி! பிறவாமை எனைப்‌ பணி எந்தை பிரானே!

வற்றா முதுநீரொடு மால்‌ வரை ஏழும்‌ துற்றாக முன்‌ துற்றிய தொல்‌ புகழோனே! அற்றேன்‌ அடியேன்‌ உன்னையே அழைக்கின்றேன்‌ பெற்றேன்‌ அருள்‌ தந்திடு என்‌ எந்தை பிரானே!

தாரேன்‌ பிறர்க்கு உன்‌ அருள்‌ என்னிடை வைத்தாய்‌ ஆரேன்‌ அதுவே பருகிக்‌ களிக்கின்றேன்‌ காரேய்‌ கடலே மலையே திருக்கோட்டி யூரே உகந்தாயை உகந்து அடியேனே

புள்‌ வாய்‌ பிளந்த புனிதா! என்று அழைக்க உள்ளே நின்று என்‌ உள்ளம்‌ குளிரும்‌ ஒருவா! கள்வா! கடல்‌ மல்லைக்‌ கிடந்த கரும்பே! வள்ளால்‌! உன்னை எங்ஙனம்‌ நான்‌ மறக்கேனே?

வில்லேர்‌ நுதல்‌ வேல்‌ நெடூங்கண்ணியும்‌ நீயும்‌ கல்லார்‌ கடூங்கானம்‌ திரிந்த களிறே! நல்லாய்‌! நரனாரணனே! எங்கள்‌ நம்பி! சொல்லாய்‌ உன்னை யான்‌ வணங்கித்‌ தொழுமாறே

பணியேய்‌ பரங்குன்றின்‌ பவளத்‌ திரளே! முனியே! திருமூழிக்களத்து விளக்கே! இனியாய தொண்டரோம்‌ பருகு இன்னமுதாய கனியே! உன்னைக்‌ கண்டு கொண்டு உய்ந்தொழிந்தேனே

கதியேல்‌ இல்லை நின்‌ அருள்‌ அல்லது எனக்கு நிதியே! திருநீர்மலை நித்திலத்தொத்தே! பதியே! பரவித்‌ தொழும்‌ தொண்டர்‌ தமக்குக்‌ கதியே! உனைக்‌ கண்டு கொண்டு உய்ந்தொழிந்தேனே

அத்தா! அரியே! என்று உன்னை அழைக்க பித்தா என்று பேசுகின்றார்‌ பிறர்‌ என்னை முத்தே! மணிமாணிக்கமே! முளைக்கின்ற வித்தே! உன்னை எங்ஙனம்‌ நான்‌ விடுகேனே?

தூயாய்‌! சுடர்‌ மாமதி போல்‌ உயிர்க்கெல்லாம்‌ தாயாய்‌ அளிக்கின்ற தண்தாமரைக்‌ கண்ணா! ஆயா! அலைநீர்‌ உலகேழும்‌ முன்‌ உண்ட வாயா! உன்னை எங்ஙனம்‌ நான்‌ மறக்கேனே?

வண்டார்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ நறையூர்‌ நம்பிக்கு என்றும்‌ தொண்டாய்க்‌ கலியன்‌ ஒலி செய்‌ தமிழ்‌ மாலை தொண்டீர்‌! இவை பாடுமின்‌ பாடி நின்றாட உண்டே விசும்பு உன்தமக்கு இல்லை துயரே

புள்ளாய்‌ ஏனமுமாய்ப்‌ புகுந்து என்னை உள்ளம்‌ கொண்ட கள்வா! என்றலும்‌ என்‌ கண்கள்‌ நீர்‌ சோர்தருமால்‌ உள்ளே நின்று உருகி நெஞ்சம்‌ உன்னை உள்ளியக்கால்‌ நள்ளேன்‌ உன்னை அல்லால்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பீயோ!

ஓடா ஆளரியின்‌ உருவாய்‌ மருவி என்தன்‌ மாடே வந்து அடியேன்‌ மனம்‌ கொள்ள வல்ல மைந்தா! பாடேன்‌ தொண்டர்‌ தம்மைக்‌ கவிதைப்‌ பனுவல்‌ கொண்டு நாடேன்‌ உன்னை அல்லால்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பீயோ!

எம்மானும்‌ எம்மனையும்‌ எனைப்‌ பெற்று ஒழிந்ததற்‌ பின்‌ அம்மானும்‌ அம்மனையும்‌ அடியேனுக்காகி நின்ற நன்மான ஒண்சுடரே! நறையூர்‌ நின்ற நம்பீ! உன்‌ மைம்மான வண்ணம்‌ அல்லால்‌ மகிழ்ந்து ஏத்த மாட்டேனே

சிறியாய்‌ ஓர்‌ பிள்ளையுமாய்‌ உலகுண்டு ஓர்‌ ஆலிலை மேல்‌ உறைவாய்‌! என்‌ நெஞ்சின்‌ உள்ளே உறைவாய்‌ உறைந்தது தான்‌ அறியாதிருந்து அறியேன்‌ அடியேன்‌ அணிவண்டு கிண்டும்‌ நறைவாரும்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பீயோ!

நீண்டாயை வானவர்கள்‌ நினைந்து ஏத்திக்‌ காண்பரிதால்‌ ஆண்டாய்‌ என்று ஆதரிக்கப்படூவாய்க்கு நான்‌ அடிமை பூண்டேன்‌ என்‌ நெஞ்சின்‌ உள்ளே புகுந்தாயைப்‌ போகலொட்டேன்‌ நாண்‌ தான்‌ உனக்கு ஒழிந்தேன்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பீயோ!

எந்தாதை தாதை அப்பால்‌ எழுவர்‌ பழவடிமை வந்தார்‌ என்‌ நெஞ்சின்‌ உள்ளே வந்தாயைப்‌ போகலொட்டேன்‌ அந்தோ! என்‌ ஆருயிரே! அரசே! அருள்‌ எனக்கு நந்தாமல்‌ தந்த எந்தாய்‌! நறையூர்‌ நின்ற நம்பீயோ!

மன்னஞ்ச ஆயிரம்‌ தோள்‌ மழுவில்‌ துணித்த மைந்தா! என்‌ நெஞ்சத்து உள்ளிருந்து இங்கு இனிப்‌ போய்ப்‌ பிறர்‌ ஒருவர்‌ வன்னெஞ்சம்‌ புக்கிருக்க ஒட்டேன்‌ வளைத்து வைத்தேன்‌ நன்னெஞ்சவன்ன மன்னும்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பீயோ!

எப்போதும்‌ பொன்மலர்‌ இட்டு இமையோர்‌ தொழுது தங்கள்‌ கைப்போது கொண்டு இறைஞ்சிக்‌ கழல்‌ மேல்‌ வணங்க நின்றாய்‌ இப்போது என்‌ நெஞ்சின்‌ உள்ளே புகுந்தாயைப்‌ போகலொட்டேன்‌ நற்போது வண்டு கிண்டும்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பீயோ!

ஊனேர்‌ ஆக்கை தன்னை உழந்தோம்பி வைத்தமையால்‌ யானாய்‌ என்தனக்காய்‌ அடியேன்‌ மனம்‌ புகுந்த தேனே! தீங்கரும்பின்‌ தெளிவே! என்‌ சிந்தை தன்னால்‌ நானே எய்தப்‌ பெற்றேன்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பீயோ!

நன்னீர்‌ வயல்‌ புடை சூழ்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பியை கன்னீர மால்‌ வரைத்‌ தோள்‌ கலிகன்றி மங்கையர்‌ கோன்‌ சொன்னீர சொல்‌ மாலை சொல்லுவார்கள்‌ சூழ்‌ விசும்பில்‌ நன்னீர்மையால்‌ மகிழ்ந்து நெடுங்காலம்‌ வாழ்வாரே

சினவில்‌ செங்கண்‌ அரக்கர்‌ உயிர்‌ மாளச்‌ செற்ற வில்லி என்று கற்றவர்‌ தந்தம்‌ மனமுள்‌!! கொண்டு என்றும்‌ எப்போதும்‌ நின்றேத்தும்‌ மாமுனியை மரம்‌ ஏழ்‌ எய்த மைந்தனை நனவில்‌ சென்றார்க்கும்‌ நண்ணற்கரியானை நான்‌ அடியேன்‌ நறையூர்‌ நின்ற நம்பியை கனவில்‌ கண்டேன்‌ இன்று கண்டமையால்‌ என்‌ கண்ணிணைகள்‌ களிப்பக்‌ களித்தேனே 1 !30 மனமுள்வுள்‌

தாய்‌ நினைந்த கன்றே ஒக்க என்னையும்‌ தன்னையே நினைக்கச்‌ செய்து தான்‌ எனக்‌ காய்‌ நினைந்து அருள்‌ செய்யும்‌ அப்பனை அன்று இவ்வையகம்‌ உண்டு உமிழ்ந்திட்ட வாயனை மகரக்‌ குழைக்‌ காதனை மைந்தனை மதிள்‌ கோவல்‌ இடைகழி ஆயனை அமரர்க்கு அரியேற்றை என்‌ அன்பனை அன்றி ஆதரியேனே

வந்த நாள்‌ வந்து என்‌ நெஞ்சிடம்‌ கொண்டான்‌ மற்றோர்‌ நெஞ்சறியான்‌ அடியேனுடைச்‌ சிந்தையாய்‌ வந்து தென்புலர்க்கு என்னைச்‌ சேர்‌ கொடான்‌ இது சிக்கெனப்‌ பெற்றேன்‌ கொந்துலாம்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ குடந்தைத்‌ தலைக்‌ கோவினைக்‌ குடமாடிய கூத்தனை எந்தையை எந்தை தந்தை தம்மானை எம்பிரானை எத்தால்‌ மறக்கேனே?

உரங்களால்‌ இயன்ற மன்னர்‌ மாளப்‌ பாரதத்து ஒரு தேர்‌ ஐவர்க்காய்ச்‌ சென்று இரங்கி ஊர்ந்து அவர்க்கு இன்னருள்‌ செய்யும்‌ எம்பிரானை வம்பார்‌ புனல்‌ காவிரி அரங்கமாளி என்னாளி விண்ணாளி ஆழி சூழ்‌ இலங்கை மலங்கச்‌ சென்று சரங்கள்‌ ஆண்ட தண்தாமரைக்‌ கண்ணனுக்கு அன்றி என்‌ மனம்‌ தாழ்ந்து நில்லாதே

ஆங்கு வெந்நரகத்து அழுந்தும்‌ போது அஞ்சேல்‌ என்று அடியேனை அங்கே வந்து தாங்கு தாமரை அன்ன பொன்னார்‌ அடி எம்பிரானை உம்பர்க்கு அணியாய்‌ நின்ற வேங்கடத்து அரியைப்‌ பரிகீறியை வெண்ணெய்‌ உண்டு உரலினிடை ஆப்புண்ட தீங்கரும்பினை தேனை நன்பாலினை அன்றி என்‌ மனம்‌ சிந்தை செய்யாதே

எட்டனைப்‌ பொழுதாகிலும்‌ என்றும்‌ என்‌ மனத்து அகலாதிருக்கும்‌ புகழ்‌ தட்டலர்த்த பொன்னே அலர்கோங்கின்‌ தாழ்‌ பொழில்‌ திருமாலிருஞ்சோலை அங்‌ கட்டியை கரும்பீன்ற இன்சாற்றைக்‌ காதலால்‌ மறை நான்கும்‌ முன்னோதிய பட்டனை பரவைத்‌ துயிலேற்றை என்‌ பண்பனை அன்றிப்‌ பாடல்‌ செய்யேனே

பண்ணின்‌ இன்மொழி யாழ்‌ நரம்பில்‌ பெற்ற பாலையாகி இங்கே புகுந்து என்‌ கண்ணும்‌ நெஞ்சும்‌ வாயும்‌ இடங்கொண்டான்‌ கொண்ட பின்‌ மறையோர்‌ மனம்‌ தன்னுள்‌ விண்ணுளார்‌ பெருமானை எம்மானை வீங்கு நீர்‌ மகரம்‌ திளைக்கும்‌ கடல்‌ வண்ணன்‌ மாமணி வண்ணன்‌ எம்‌ அண்ணல்‌ வண்ணமே அன்றி வாய்‌ உரையாதே

இனி எப்பாவம்‌ வந்தெய்தும்‌? சொல்லீர்‌ எமக்கு இம்மையே அருள்‌ பெற்றமையால்‌ அடும்‌ துனியைத்‌ தீர்த்து இன்பமே தருகின்றது ஓர்‌ தோற்றத்‌ தொன்னெறியை ்‌ வையம்‌ தொழப்படும்‌ முனியை வானவரால்‌ வணங்கப்படும்‌ முத்தினைப்‌ பத்தர்‌ தாம்‌ நுகர்கின்றது ஓர்‌ கனியை காதல்‌ செய்து என்‌ உள்ளம்‌ கொண்ட கள்வனை இன்று கண்டு கொண்டேனே

என்‌ செய்கேன்‌ அடியேன்‌? உரையீர்‌ இதற்கு என்றும்‌ என்‌ மனத்தே இருக்கும்‌ புகழ்‌ தஞ்சையாளியைப்‌ பொன்பெயரோன்‌ நெஞ்சம்‌ அன்று இடந்தவனைத்‌ தழலே புரை மின்செய்‌ வாளரக்கன்‌ நகர்‌ பாழ்‌ படச்‌ சூழ்கடல்‌ சிறை வைத்து இமையோர்‌ தொழும்‌ பொன்செய்‌ மால்‌ வரையை மணிக்‌ குன்றினை அன்றி என்‌ மனம்‌ போற்றியென்னாதே

தோடு விண்டலர்‌ பூம்பொழில்‌ மங்கையர்‌ தோன்றல்‌ வாள்கலியன்‌ திருவாலி நாடன்‌ நன்னறையூர்‌ நின்ற நம்பி தன்‌ நல்ல மாமலர்ச்‌ சேவடி சென்னியில்‌ சூடியும்‌ தொழுதும்‌ எழுந்தாடியும்‌ தொண்டர்கட்கு அவன்‌ சொன்ன சொல்‌ மாலை பாடல்‌ பத்திவை பாடுமின்‌ தொண்டீர்‌! பாட நும்மிடைப்‌ பாவம்‌ நில்லாவே

பரனே! பஞ்சவன்‌ பெளழியன்‌ சோழன்‌ பார்‌ மன்னர்‌ மன்னர்‌ தாம்‌ பணிந்து ஏத்தும்‌ வரனே! மாதவனே! மதுசூதா! மற்றோர்‌ நல்துணை நின்னலால்‌ இலேன்‌ காண்‌ நரனே! நாரணனே! திருநறையூர்‌ நம்பீ! எம்பெருமான்‌! உம்பராளும்‌ அரனே! ஆதிவராகம்‌ முன்‌ ஆனாய்‌! அழுந்தூர்‌ மேல்‌ திசை நின்ற அம்மானே!

நீணிலா முற்றத்து நின்று இவள்‌ நோக்கினாள்‌ காணுமோ! கண்ணபுரம்‌ என்று காட்டினாள்‌ பாணனார்‌ திண்ணம்‌ இருக்க இனி இவள்‌ நாணுமோ? நன்று நன்று நறையூரர்க்கே

சுடலையில்‌ சுடூநீறன்‌ அமர்ந்ததோர்‌ நடலை தீர்த்தவனை நறையூர்‌ கண்டு என்‌ உடலையுள்‌ புகுந்து உள்ளம்‌ உருக்கியுண்‌ விடலையைச்‌ சென்று காண்டும்‌ மெய்யத்துளே

கன்று மேய்த்து இனிது உகந்த காளாய்‌! என்றும்‌ கடிபொழில்‌ சூழ்‌ கணபுரத்து என்‌ கனியே! என்றும்‌ மன்றமரக்‌ கூத்தாடி மகிழ்ந்தாய்‌! என்றும்‌ வடதிருவேங்கடம்‌ மேய மைந்தா! என்றும்‌ வென்றசுரர்‌ குலம்‌ களைந்த வேந்தே! என்றும்‌ விரிபொழில்‌ சூழ்‌ திருநறையூர்‌ நின்றாய்‌! என்றும்‌ துன்று குழல்‌ கருநிறத்து என்‌ துணையே! என்றும்‌ துணை முலை மேல்‌ துளி சோரச்‌ சோர்கின்றாளே!

பொங்கார்‌ மெல்லிளம்‌ கொங்கை பொன்னே பூப்பப்‌ பொருகயல்‌ கண்‌ நீர்‌ அரும்பப்‌ போந்து நின்று செங்கால மடப்‌ புறவம்‌ பெடைக்குப்‌ பேசும்‌ சிறு குரலுக்கு உடல்‌ உருகிச்‌ சிந்தித்து ஆங்கே தண்காலும்‌ தண்குடந்தை நகரும்‌ பாடித்‌ தண்கோவலூர்‌ பாடி ஆடக்‌ கேட்டு நங்காய்‌! நங்குடிக்கு இதுவோ நன்மை? என்ன நறையூரும்‌ பாடூவாள்‌ நவில்கின்றாளே

மற்றெனக்கிங்கு ஆரானும்‌ கற்பிப்பார்‌ நாயகரே? - நான்‌ அவனைக்‌ காரார்‌ திருமேனி காணும்‌ அளவும்‌ போய்‌ சீரார்‌ திருவேங்கடமே திருக்கோவ லூரே - மதிட்கச்சி ஊரகமே பேரகமே பேரா மறுதிறுத்தான்‌ வெள்ளறையே வெஃகாவே பேராலி தண்கால்‌ நறையூர்‌ திருப்புலியூர்‌ ஆராமம்‌ சூழ்ந்த அரங்கம்‌ -

பெருந்தெருவே ஊரார்‌ இகழிலும்‌ ஊராதொழியேன்‌ நான்‌ வாரார்‌ பூம்‌ பெண்ணை மடல்‌ 'ஊராதொழியேன்‌ உலகறிய ஒண்ணுதலீர்‌! சீரார்‌ முலைத்‌ தடங்கள்‌ சேரளவும்‌ - பாரெல்லாம்‌ அன்றோங்கி நின்றளந்தான்‌ நின்ற திருநறையூர்‌ மன்றோங்க ஊர்வன்‌ மடல்‌

பாவியேற்கு என்னுறு நோய்‌ யான்‌ உரைப்பக்‌ கேண்மின்‌ இரும்பொழில்‌ சூழ்‌ மன்னு மறையோர்‌ திருநறையூர்‌ மாமலை போல்‌ பொன்னியலும்‌ மாடக்‌ கவாடம்‌ கடந்து புக்கு என்னுடைய கண்‌ களிப்ப நோக்கினேன்‌ -

மாமுனிக்காத்‌ தென்னுலகம்‌ ஏற்றுவித்த திண்‌ திறலும்‌ மற்றிவை தான்‌ உன்னி உலவா உலகறிய ஊர்வன்‌ நான்‌ முன்னி முளைத்தெழுந்து ஓங்கி ஒளி பரந்த மன்னிய பூம்‌ பெண்ணை மடல்‌ என்னிலைமை எல்லாம்‌ அறிவித்தால்‌ எம்பெருமான்‌ தன்னருளும்‌ ஆகமும்‌ தாரானேல்‌ - பின்னைப்‌ போய்‌ ஒண்டுூறை' நீர்‌ வேலை உலகறிய ஊர்வன்‌ நான்‌ வண்டறை பூம்‌ பெண்ணை மடல்‌ ட 16மண்ணிற்பொடி பூசி வண்டிரைக்கும்‌ பூச்சூடி பெண்ணை மடல்‌ பிடித்துப்‌ பின்னே' - அண்ணல்‌ திருநறையூர்‌ நின்ற பிரான்‌ தேர்‌ போகும்‌ வீதி பொரு முறையால்‌? செல்வம்‌ புரிந்து' " இப்பாட்டு கம்பர்‌ பாடியது என்பர்‌ திருமங்கையாழ்வார்‌ திருவடிகளே சரணம்‌ ஆழ்வார்‌ எம்பெருமானார்‌ ஜீயர்‌ திருவடிகளே சரணம்‌