திருக்குறுங்குடி

உன்னையும்‌ ஒக்கலையில்‌ கொண்டு தமில்மருவி உன்னொடு தங்கள்‌ கருத்தாயின செய்து வரும்‌ கன்னியரும்‌ மகிழக்‌ கண்டவர்‌ கண்‌ குளிரக்‌ கற்றவர்‌ தெற்றிவரப்‌ பெற்ற எனக்கு அருளி மன்னு குறுங்குடியாய்‌ வெள்ளறையாய்‌ மதிள்சூழ்‌ சோலைமலைக்கரசே கண்ணபுரத்தமுதே என்‌ அவலம்‌ களைவாய்‌ ஆடுக செங்கீரைர்‌ ஏழுலகும்‌ உடையாய்‌ ஆடுக ஆடுகவே

குரக்கினத்தாலே குரை கடல்‌ தன்னை நெருக்கி அணை கட்டி நீள்நீர்‌ இலங்கை அரக்கர்‌ அவிய அடுகணையாலே நெருக்கிய கைகளால்‌ சப்பாணி நேமியங்கையனே சப்பாணி

கரண்ட மாடு பொய்கையுள்‌ கரும்பனைப்‌ பெரும்‌ பழம்‌ புரண்டு வீழ வாளை பாய்‌ குறுங்குடி நெடுந்த காய்‌ திரண்ட தோள்‌ இரணியன்‌ சினங்கொள்‌ ஆகம்‌ ஒன்றையும்‌ இரண்டு கூறு செய்துகந்த சிங்கம்‌ என்பது உன்னையே

ஏவினார்‌ கலியார்‌ நலிகவென்று என்‌ மேல்‌ எங்ஙனே வாழுமாறு? ஐவர்‌ கோவினார்‌ செய்யும்‌ கொடுமையை மடித்தேன்‌ குறுங்குடி நெடூங்கடல்‌ - வண்ணா! பாவினார்‌ இன்சொல்‌ பன்மலர்‌ கொண்டு உன்‌ பாதமே பரவி நான்‌ - பணிந்து என்‌ நாவினால்‌ வந்து உன்‌ திருவடி அடைந்தேன்‌ நைமிசாரணியத்துள்‌ - எந்தாய்‌!

பேரானைக்‌ குறுங்குடி எம்பெருமானை திருத்தண்கால்‌ ஊரானைக்‌ கரம்பனூர்‌ உத்தமனை முத்திலங்கு காரார்‌ திண்‌ கடல்‌ ஏழும்‌ மலை ஏழு இவ்வுலகேழு உண்டும்‌ ஆராதென்று இருந்தானைக்‌ கண்டது தென்னரங்கத்தே

மானேய்‌ நோக்கு நல்லார்‌ மதி போல்‌ முகத்து உலவும்‌ ஊனேய்‌ கண்‌ வாளிக்கு உடைந்தோட்டத்து உன்னடைந்தேன்‌ கோனே! குறுங்குடியுள்‌ குழகா! திருநறையூர்த்‌ தேனே! வருபுனல்‌ சூழ்‌ திருவிண்ணகரானே!

தவள இளம்பிறை துள்ளு முந்நீர்த்‌ தண்மலர்த்‌ தென்றலோடு அன்றில்‌ ஒன்றித்‌ துவள என்‌ நெஞ்சகம்‌ சோர ஈரும்‌ சூழ்‌ பனி நாள்‌ துயிலாதிருப்பேன்‌ இவளும்‌ ஓர்‌ பெண்கொடி என்று இரங்கார்‌ என்னலமைந்து முன்‌ கொண்டு போன குவளை மலர்‌ நிற வண்ணர்‌ மன்னு குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடூமின்‌

தாதவிழ்‌ மல்லிகை புல்லி வந்த தண்மதியின்‌ இள வாடை இன்னே ஊதை திரிதந்துழறி உண்ண ஓரிரவும்‌ உறங்கேன்‌ உறங்கும்‌ பேதையர்‌ பேதைமையால்‌ இருந்து பேசிலும்‌ பேசுக பெய்வளையார்‌ கோதை நறுமலர்‌ மங்கை மார்வன்‌ குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடூமின்‌

காலையும்‌ மாலையொத்துண்டு கங்குல்‌ நாழிகை ஊழியில்‌ நீண்டூலாவும்‌ போல்வதோர்‌ தன்மை புகுந்து நிற்கும்‌ பொங்கழலே ஒக்கும்‌ வாடை சொல்லில்‌ மாலவன்‌ மாமணிவண்ணன்‌ மாயம்‌ மற்றுமுள அவை வந்திடா மூன்‌ கோல மயில்‌ பயிலும்‌ புறவில்‌ குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடூமின்‌

கருமணி பூண்டு வெண்ணாகணைந்து காரிமிலேற்றணர்‌ தாழ்ந்துலாவும்‌ ஒருமணி ஓசை என்னுள்ளம்‌ தள்ள ஓரிரவும்‌ உறங்காதிருப்பேன்‌ பெருமணி வானவர்‌ உச்சி வைத்த பேரருளாளன்‌ பெருமை பேசி! ச குருமணி நீர்‌ கொழிக்கும்‌ புறவின்‌ குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடூமின்‌

திண்திமில்‌ ஏற்றின்‌ மணியும்‌ ஆயன்‌ தீங்குழல்‌ ஓசையும்‌ தென்றலோடு கொண்டதோர்‌ மாலையும்‌ அந்தி ஈன்ற கோல இளம்பிறையோடு கூடி பண்டையவல்ல இவை நமக்குப்‌ பாவியேன்‌ ஆவியை வாட்டம்‌ செய்யும்‌ கொண்டல்‌ மணி நிற வண்ணர்‌ மன்னு குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடூமின்‌

எல்லியும்‌ நன்பகலும்‌ இருந்தே ஏசிலும்‌ ஏசுக ஏந்திழையார்‌ நல்லரவர்‌ திறம்‌ நாமறியோம்‌ நாண்‌ மடம்‌ அச்சம்‌ நமக்கு இங்கில்லை வல்லன சொல்லி மகிழ்வரேலும்‌ மாமணி வண்ணரை நாம்‌ மறவோம்‌ கொல்லை வளரிள முல்லை புல்கு குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடூமின்‌

செங்கண்‌ நெடிய கரிய மேனித்‌ தேவர்‌ ஒருவர்‌ இங்கே புகுந்து என்‌ அங்கம்‌ மெலிய வளை கழல ஆது கொலோ? என்று சொன்ன பின்னை ஐங்கணை வில்லி தன்‌ ஆண்மை என்னோடாடும்‌ அதனை அறிய மாட்டேன்‌ கொங்கலர்‌ தண்பணை சூழ்‌ புறவில்‌ குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடூமின்‌

கேவலமன்று கடலின்‌ ஓசை கேண்மின்கள்‌ ஆயன்‌ கை ஆம்பல்‌ வந்து என்‌ ஆவி அளவும்‌ அணைந்து நிற்கும்‌ அன்றியும்‌ ஐந்து கணை தெரிந்திட்டூு ஏவலம்‌ காட்டி இவன்‌ ஒருவன்‌ இப்படியே புகுந்து எய்திடா முன்‌ கோவலர்‌ கூத்தன்‌ குறிப்பறிந்து குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடூமின்‌

சோத்தென நின்று தொழ இரங்கான்‌ தொன்னலம்‌ கொண்டெனக்கு இன்று தாறும்‌!' போர்ப்பதோர்‌ பொற்படம்‌ தந்து போனான்‌ போயின ஊர்‌ அறியேன்‌ என்‌ கொங்கை மூத்திடுகின்றன மற்றவன்‌ தன்‌ மொய்யகலம்‌ அணையாது வாளா கூத்தன்‌ இமையவர்‌ கோன்‌ விரும்பும்‌ குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடூமின்‌

செற்றவன்‌ தென்னிலங்கை மலங்கத்‌ தேவர்‌ பிரான்‌ திருமாமகளைப்‌ பெற்றும்‌ என்‌ நெஞ்சகம்‌ கோயில்‌ கொண்ட பேரருளாளன்‌ பெருமை பேசக்‌ கற்றவன்‌ காமருசீர்க்‌ கலியன்‌ கண்ணகத்தும்‌ மனத்தும்‌ அகலாக்‌ கொற்றவன்‌ முற்றுலகாளி நின்ற குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடூமின்‌

அக்கும்‌ புலியின்‌ அதளும்‌ உடையார்‌ அவர்‌ ஒருவர்‌ பக்கம்‌ நிற்க நின்ற பண்பர்‌ ஊர்‌ போலும்‌ தக்க மரத்தின்‌ தாழ்‌ சினை ஏறி தாய்‌ வாயில்‌ கொக்கின்‌ பிள்ளை வெள்ளிற உண்ணும்‌ குறுங்குடியே

துங்கார்‌ அரவத்‌ திரை வந்துலவத்‌ தொடுகடலுள்‌ பொங்கார்‌ அரவில்‌ துயிலும்‌ புனிதர்‌ ஊர்‌ போலும்‌ செங்கால்‌ அன்னம்‌ திகழ்‌ தண்பணையில்‌ பெடையோடும்‌ கொங்கார்‌ கமலத்து அலரில்‌ சேரும்‌ குறுங்குடியே

வாழக்‌ கண்டோம்‌ வந்து காண்மின்‌ தொண்டீர்காள்‌! கேழல்‌ செங்கண்‌ மாமுகில்‌ வண்ணர்‌ மருவும்‌ ஊர்‌ ஏழைச்‌ செங்கால்‌ இன்துணை நாரைக்கு இரை தேடி கூழைப்‌ பார்வைக்‌ கார்வயல்‌ மேயும்‌ குறுங்குடியே

சிர முன்‌ ஐந்தும்‌ ஐந்தும்‌ சிந்தச்‌ சென்று அரக்கன்‌ உரமும்‌ கரமும்‌ துணித்த உரவோன்‌! ஊர்‌ போலும்‌ இரவும்‌ பகலும்‌ ஈன்‌ தேன்‌ முரல! மன்றெல்லாம்‌ குரவின்‌ பூவே தான்‌ மண நாறும்‌ குறுங்குடியே

கவ்வைக்‌ களிற்று மன்னர்‌ மாளக்‌ கலி மான்‌ தேர்‌! ஐவர்க்காய்‌ அன்று அமரில்‌ உய்த்தான்‌!! ஊர்‌ போலும்‌ மைவைத்திலங்கு கண்ணார்‌ தங்கள்‌ மொழியொப்பான்‌ கொவ்வைக்‌ கனி வாய்க்‌ கிள்ளை பேசும்‌ குறுங்குடியே

தீநீர்‌ வண்ண மாமலர்‌ கொண்டு விரையேந்தி தூநீர்‌ பரவித்‌ தொழுமின்‌ எழுமின்‌ தொண்டீர்காள்‌! மாநீர்‌ வண்ணர்‌ மருவி உறையுமிடம்‌ வானில்‌ கூனீர்‌ மதியை மாடம்‌ தீண்டும்‌ குறுங்குடியே

வல்லிச்‌ சிறு நுண்ணிடையார்‌ இடை நீர்‌ வைக்கின்ற அல்லல்‌ சிந்தை தவிர அடைமின்‌ அடியீர்காள்‌! சொல்லில்‌ திருவேயனையார்‌ கனிவாய்‌ எயிறொப்பான்‌ கொல்லை முல்லை மெல்லரும்பீனும்‌ குறுங்குடியே

நாரார்‌ இண்டை நாண்மலர்‌ கொண்டு நந்தமர்காள்‌! ஆரா அன்போடு எம்பெருமான்‌ ஊர்‌ அடைமின்கள்‌ தாராவாரும்‌ வார்புனல்‌ மேய்ந்து வயல்‌ வாழும்‌ கூர்வாய்‌ நாரை பேடையொடாறும்‌ குறுங்குடியே

நின்ற வினையும்‌ துயரும்‌ கெட மாமலர்‌ ஏந்தி சென்று பணிமின்‌ எழுமின்‌ தொழுமின்‌ தொண்டீர்காள்‌! என்றும்‌ இரவும்‌ பகலும்‌ வரிவண்டு இசை பாட குன்றின்‌ முல்லை மன்றிடை நாறும்‌ குறுங்குடியே

சிலையால்‌ இலங்கை செற்றான்‌ மற்றோர்‌ சினவேழம்‌ கொலையார்‌ கொம்பு கொண்டான்‌ மேய குறுங்குடி மேல்‌ கலையார்‌ பனுவல்‌ வல்லான்‌ கலியனொலி மாலை நிலையார்‌ பாடல்‌ பாடப்‌ பாவம்‌ நில்லாவே 10 ஒருவன்‌ முரலும்‌ மாந்தேர்‌ உற்றான்‌

முளைக்‌ கதிரைக்‌ குறுங்குடியுள்‌ முகிலை மூவா மூவுலகும்‌ கடந்து அப்பால்‌ முதலாய்‌ நின்ற ப அளப்பரிய ஆரமுதை அரங்கம்‌ மேய அந்தணனை அந்தணர்‌ தம்‌ சிந்தையானை விளக்கொளியை மரதகத்தைத்‌ திருத்தண்காவில்‌ வெஃகாவில்‌ திருமாலைப்‌ பாடக்‌ கேட்டு வளர்த்ததனால்‌ பயன்‌ பெற்றேன்‌ வருக என்று மடக்‌ கிளியைக்‌ கை கூப்பி வணங்கினாளே

நம்பியைத்‌ தென்குறுங்குடி நின்ற அச்‌ செம்பொனே திகழும்‌ திருமூர்த்தியை உம்பர்‌ வானவர்‌ ஆதியஞ்சோதியை எம்பிரானை என்‌ சொல்லி மறப்பனோ?

உளனாகவே எண்ணித்‌ தன்னை ஒன்றாகத்‌ தன்‌ செல்வத்தை வளனா மதிக்கும்‌ இம்மானிடத்தைக்‌ கவி பாடி என்‌? குளனார்‌ கழனி சூழ்‌ கண்ணன்‌ குறுங்குடி மெய்ம்மையே உளனாய எந்தையை எந்தை பெம்மானை ஒழியவே

எங்ஙனேயோ அன்னைமீர்காள்‌! என்னை முனிவது நீர்‌? நங்கள்‌ கோலத்‌ திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான்‌ கண்ட பின்‌ சங்கினோடும்‌ நேமியோடும்‌ தாமரைக்‌ கண்களோடும்‌ செங்கனி வாய்‌ ஒன்றினோடும்‌ செல்கின்றது என்‌ நெஞ்சமே

என்‌ நெஞ்சினால்‌ நோக்கிக்‌ காணீர்‌ என்னை முனியாதே தென்னன்‌ சோலைத்‌ திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான்‌ கண்ட பின்‌ மின்னு நூலும்‌ குண்டலமும்‌ மார்வில்‌ திருமறுவும்‌ மன்னு பூணும்‌ நான்கு தோளும்‌ வந்தெங்கும்‌ நின்றிடுமே

நின்றிடும்‌ திசைக்கும்‌ நையும்‌ என்று அன்னையரும்‌ முனிதிர்‌ குன்ற மாடத்‌ திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான்‌ கண்ட பின்‌ வென்றி வில்லும்‌ தண்டும்‌ வாளும்‌ சக்கரமும்‌ சங்கமும்‌ நின்று தோன்றிக்‌ கண்ணுள்‌ நீங்கா நெஞ்சுள்ளும்‌ நீங்காவே

நீங்க நில்லாக்‌ கண்ண நீர்கள்‌ என்று அன்னையரும்‌ முனிதிர்‌ தேன்கொள்‌ சோலைத்‌ திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான்‌ கண்ட பின்‌ பூந்தண்‌ மாலைத்‌ தண்துழாயும்‌ பொன்‌ முடியும்‌ வடிவும்‌ பாங்கு தோன்றும்‌ பட்டூம்‌ நாணும்‌ பாவியேன்‌ பக்கத்தவே

பக்கம்‌ நோக்கி நிற்கும்‌ நையும்‌ என்று அன்னையரும்‌ முனிதிர்‌ தக்க கீர்த்திக்‌ திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான்‌ கண்ட பின்‌ தொக்க சோதித்‌ தொண்டை வாயும்‌ நீண்ட புருவங்களும்‌ தக்க தாமரைக்‌ கண்ணும்‌ பாவியேன்‌ ஆவியின்‌ மேலனவே

மேலும்‌ வன்‌ பழி நங்குடிக்கு இவள்‌ என்று அன்னை காண கொடாள்‌ சோலை சூழ்‌ தண்‌ திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான்‌ கண்ட பின்‌ ர கோல நீள்‌ கொடு மூக்கும்‌ தாமரைக்‌ கண்ணும்‌ கனி வாயும்‌ நீல மேனியும்‌ நான்கு தோளும்‌ என்‌ நெஞ்சம்‌ நிறைந்தனவே 6 ' ஆயிரத்து

நிறைந்த வன்‌ பழி நங்குடிக்கு இவள்‌ என்று அன்னை காண கொடாள்‌ சிறந்த கீர்த்தித்‌ திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான்‌ கண்ட பின்‌ நிறைந்த சோதி வெள்ளம்‌ சூழ்ந்த நீண்ட பொன்‌ மேனியொடும்‌ நிறைந்து என்னுள்ளே நின்றொழிந்தான்‌ நேமியங்‌ கையுளதே

கையுள்‌ நன்‌ முகம்‌ வைக்கும்‌ நையும்‌ என்று அன்னையரும்‌ முனிதிர்‌ மைகொள்‌ மாடத்‌ திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான்‌ கண்ட பின்‌ செய்ய தாமரைக்‌ கண்ணும்‌ அல்குலும்‌ சிற்றிடையும்‌ வடிவும்‌ மொய்ய நீள்‌ குழல்‌ தாழ்ந்த தோள்களும்‌ பாவியேன்‌ முன்‌ நிற்குமே

முன்‌ நின்றாய்‌ என்று தோழிமார்களும்‌ அன்னையரும்‌ முனிதிர்‌ மன்னு மாடத்‌ திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான்‌ கண்ட பின்‌ சென்னி நீள்‌ முடி ஆதியாய உலப்பில்‌ அணிகலத்தன்‌ கன்னல்‌ பால்‌ அமுதாகி வந்து என்‌ நெஞ்சம்‌ கழியானே

கழிய மிக்கதோர்‌ காதலள்‌ இவள்‌ என்று அன்னை காண கொடாள்‌ வழுவில்‌ கீர்த்தித்‌ திருக்குறுங்குடி நம்பியை நான்‌ கண்ட பின்‌ ர குழுமித்‌ தேவர்‌ குழாங்கள்‌ கை தொழச்‌ சோதி வெள்ளத்தின்‌ உள்ளே எழுவதோர்‌ உர என்‌ நெஞ்சுள்‌ எழும்‌ ஆர்க்கும்‌ அறிவரிதே

அறிவரிய பிரானை ஆழியங்‌ கையனையே அலற்றி நறிய நல்மலர்‌ நாடி நன்குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌ சொன்ன ர்‌ குறிகொள்‌ ஆயிரத்துள்‌ இவை பத்தும்‌ திருக்குறுங்குடி அதன்‌ மேல்‌ அறியக்‌ கற்று வல்லார்‌ வைட்ணவர்‌ ஆழ்கடல்‌ ஞாலத்துள்ளே

தாமரை மேல்‌ மின்னிடையாள்‌ நாயகனை விண்ணகருள்‌ பொன்மலையை பொன்னி மணி கொழிக்கும்‌ பூங்குடந்தைப்‌ போர்‌ விடையை தென்னன்‌ குறுங்குடியுள்‌ செம்பவளக்‌ குன்றினை மன்னிய தண்‌ சேறை வள்ளலை -