திருக்குடந்தை

என்‌ தம்பிரானார்‌ எழில்‌ திருமார்வர்க்கு சந்தம்‌ அழகிய தாமரைத்‌ தாளர்க்கு இந்திரன்‌ தானும்‌ எழிலுடைக்‌ கிண்கிணி தந்துவனாய்‌ நின்றான்‌ தாலேலோ தாமரைக்‌ கண்ணனே தாலேலோ

கானார்‌ நறுந்துழாய்‌ கைசெய்த கண்ணியும்‌ வானார்‌ செழுஞ்‌ சோலைக்‌ கற்பகத்தின்‌ வாசிகையும்‌ தேனார்‌ மலர்மேல்‌ திருமங்கை போத்தந்தாள்‌ கோனே அழேல்‌ அழேல்‌ தாலேலோ குடந்தைக்‌ கிடந்தானே தாலேலோ

தூனிலா முற்றத்தே போந்து விளையாட வானிலா அம்புலீ சந்திரா வாவென்று நீநிலா நின்‌ புகழா நின்ற ஆயர்‌ தம்‌ கோனிலாவக்‌ கொட்டாய்‌ சப்பாணி குடந்தைக்‌ கிடந்தானே சப்பாணி

கன்னற்‌ குடம்‌ திறந்தாலொத்தூறிக்‌ கணகண சிரித்து வந்து முன்வந்து நின்று முத்தம்‌ தரும்‌ என்‌ முகில்வண்ணன்‌ திருமார்வன்‌ தன்னைப்‌ பெற்றேற்குத்‌ தன்‌ வாயமுதம்‌ தந்து என்னைத்‌ தளிர்ப்பிக்கின்றான்‌ தன்னெற்று மாற்றலர்‌ தலைகள்‌ மீதே தளர்நடை நடவானோ (க)

கொங்கும்‌ குடந்தையும்‌ கோட்டியூரும்‌ பேரும்‌ எங்கும்‌ திரிந்து விளையாடும்‌ என்‌ மகன்‌ சங்கம்‌ பிடிக்கும்‌ தடக்கைக்குத்‌ தக்க நல்‌ அங்கமுடையதோர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா அரக்கு வழித்ததோர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா

ஆலத்திலையான்‌ அரவினணை மேலான்‌ நீலக்‌ கடலுள்‌ நெடூங்காலம்‌ கண்‌ வளர்ந்தான்‌ பாலப்‌ பிராயத்தே பார்த்தர்க்கு அருள்‌ செய்த கோலப்‌ பிரானுக்கு ஓர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா குடந்தைக்‌ கிடந்தார்க்கு ஓர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா

குடங்கள்‌ எடுத்தேற விட்டுக்‌ கூத்தாட வல்ல எம்‌ கோவே மடங்கொள்‌ மதிமுகத்தாரை மால்செய்ய வல்ல என்‌ மைந்தா இடந்திட்டு இரணியன்‌ நெஞ்சை இருபிளவாக முன்‌ கீண்டாய்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்த எம்‌ கோவே குருக்கத்திப்‌ பூச்சூட்ட வாராய்‌

பாலாலிலையில்‌ துயில்‌ கொண்ட பரமன்‌ வலைப்பட்டிருந்தேனை வேலால்‌ துன்னம்‌ பெய்தாற்‌ போல்‌ வேண்டிற்றெல்லாம்‌ பேசாதே கோலால்‌ நிரை மேய்த்து ஆயனாய்க்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்த குடமாடு நீலார்‌ தண்ணந்துழாய்‌ கொண்டு என்‌ நெறிமென்‌ குழல்‌ மேல்‌ சூட்டீரே

பூநிலாய ஐந்துமாய்ப்‌ புனற்கண்‌ நின்ற நான்குமாய்‌ தீநிலாய மூன்றுமாய்ச்‌ சிறந்தகால்‌ இரண்டூுமாய்‌ மீநிலாயதொன்றுமாகி வேறு வேறு தன்மையாய்‌ நீநிலாய வண்ணம்‌ நின்னை யார்‌ நினைக்க வல்லரே

இலங்கை மன்னனைந்தொடைந்து பைந்தலை நிலத்துக கலங்க அன்று சென்று கொன்று வென்றி கொண்ட வீரனே விலங்கு நூலர்‌ வேத நாவர்‌ நீதியான கேள்வியார்‌ வலங்கொளக்‌ குடந்தையுள்‌ கிடந்த மாலுமல்லையே

சங்கு தங்கு முன்கை நங்கை கொங்கை தங்கல்‌ உற்றவன்‌ அங்கம்‌ மங்க அன்று சென்று அடர்த்தெறிந்த ஆழியான்‌ கொங்கு தங்குவார்‌ குழல்‌ மடந்தைமார்‌ குடைந்த நீர்‌ பொங்கு தண்‌ குடந்தையுள்‌ கிடந்த புண்டரீகனே

மரம்‌ கெட நடந்தடர்த்து மத்த யானை மத்தகத்து உரம்‌ கெடப்‌ புடைத்து ஓர்‌ கொம்பொசித்து உகந்த உத்தமா ர்‌ துரங்கம்‌ வாய்‌ பிளந்து மண்ணளந்த பாத வேதியர்‌ வரம்‌ கொளக்‌ குடந்தையுள்‌ கிடந்த மாலுமல்லையே

சாலி வேலி தண்வயல்‌ தடங்கிடங்கு பூம்பொழில்‌ கோலமாட நீடு தண்குடந்தை மேய கோவலா கால நேமி வக்கரன்‌ கரன்‌ முரன்‌ சிரம்மவை காலனோடு கூட வில்‌ குனித்த விற்கை வீரனே

செழுங்கொழும்‌ பெரும்‌ பனி பொழிந்திட உயர்ந்த வேய்‌ விழுந்துலர்ந்தெழுந்து விண்‌ புடைக்கும்‌ வேங்கடத்துள்‌ நின்று எழுந்திருந்து தேன்‌ பொருந்து பூம்பொழில்‌ தழைக்‌ கொழும்‌ செழுந்தடங்‌ குடந்தையுள்‌ கிடந்த மாலுமல்லையே

நடந்த கால்கள்‌ நொந்தவோ நடுங்க ஞாலம்‌ ஏனமாய்‌ இடந்த மெய்‌ குலுங்கவோ விலங்கு மால்வரைச்சுரம்‌ கடந்த கால்‌ பரந்த காவிரிக்‌ கரைக்‌ குடந்தையுள்‌ கிடந்தவாறு எழுந்திருந்து பேசு வாழி கேசனே

ஆவியே! அமுதே! என நினைந்துருகி அவரவர்‌ பணைமுலை துணையா பாவியேன்‌ உணராது எத்தனை பகலும்‌ பழுது போய்‌ ஒழிந்தன நாள்கள்‌ தூவிசேர்‌ அன்னம்‌ துணையொடும்‌ புணரும்‌ சூழ்புனற்‌ குடந்தையே - தொழுது என்‌ நாவினால்‌ உய்ய நான்‌ கண்டு கொண்டேன்‌ நாராயணா என்னும்‌ நாமம்‌

இற்பிறப்பறியீர்‌ இவர்‌ அவர்‌ என்னீர்‌ இன்னதோர்‌ தன்மை என்று உணரீர்‌ கற்பகம்‌ புலவர்களை கணென்று உலகில்‌ கண்டவா தொண்டரைப்‌ பாடும்‌ சொற்பொருளாளீர்‌ சொல்லுகேன்‌ வம்மின்‌ சூழ்புனற்‌ குடந்தையே - தொழுமின்‌ நற்பொருள்‌ காண்மின்‌ பாடி நீர்‌ உய்ம்மின்‌ நாராயணா என்னும்‌ - நாமம்‌

ஊரான்‌ குடந்தை உத்தமன்‌ ஒருகால்‌ இருகால்‌ சிலை வளைய தேரா அரக்கர்‌ தேர்‌ வெள்ளம்‌ செற்றான்‌ வற்றா வருபுனல்‌ சூழ்‌ பேரான்‌ பேராயிரம்‌ உடையான்‌ பிறங்கு சிறை வண்டு அறைகின்ற தாரான்‌ தாரா வயல்‌ சூழ்ந்த சாளக்கிராமம்‌ அடை நெஞ்சே!

அன்றாயர்‌ குலக்‌ கொடியோடு அணிமாமலர்‌ மங்கையொடு - அன்பளவி அவுணர்க்கு என்தானும்‌ இரக்கம்‌ இலாதவனுக்கு உறையும்‌ இடமாவது - இரும்பொழில்‌ சூழ்‌ நன்றாய புனல்‌ நறையூர்‌ திருவாலி குடந்தை தடம்‌ திகழ்‌ கோவல்‌ நகர்‌ நின்றான்‌ இருந்தான்‌ கிடந்தான்‌ நடந்தாற்கு இடம்‌ மாமலையாவது - நீர்மலையே

வாளாய கண்‌ பனிப்ப மென்முலைகள்‌ பொன்‌ அரும்ப நாள்‌ நாளும்‌ நின்‌ நினைந்து நைவேற்கு ஓ! மண்‌ அளந்த தாளாளா! தண்‌ குடந்தை நகராளா! வரை எடுத்த தோளாளா! என்‌ தனக்கு ஓர்‌ துணையாளன்‌ ஆகாயே!

குயிலாலும்‌ வளர்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ தண்‌ குடந்தைக்‌ குடமாடீ! துயிலாத கண்‌ இணையேன்‌ நின்‌ நினைந்து துயர்வேனோ! முயலாலும்‌ இள மதிக்கே வளை இழந்தேற்கு இது நடூவே வயலாலி மணவாளா! கொள்வாயோ மணிநிறமே!

வாராளும்‌ இளங்கொங்கை வண்ணம்‌ வேறாயினவாறு எண்ணாள்‌ எண்ணில்‌ பேராளன்‌ பேரல்லால்‌ பேசாள்‌ இப்பெண்‌ பெற்றேன்‌ என்‌ செய்கேன்‌ நான்‌? தாராளன்‌ தண்‌ குடந்தை நகராளன்‌ ஐவர்க்காய்‌ அமரில்‌ உய்த்த தேராளன்‌ என்‌ மகளைச்‌ செய்தனகள்‌ எங்ஙனம்‌ நான்‌ செப்புகேனே?

பொங்கேறு நீள்‌ சோதிப்‌ ர பொன்னாழி தன்னோடும்‌ சங்கேறு கோலத்‌ தடக்கைப்‌ பெருமானை கொங்கேறு சோலைக்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்தானை நங்கோனை நாடி நறையூரில்‌ கண்டேனே

கிடந்த நம்பி குடந்தை மேவிக்‌ கேழலாய்‌ உலகை இடந்த நம்பி எங்கள்‌ நம்பி எறிஞர்‌ அரண்‌ அழிய ர கடந்த நம்பி கடியார்‌ இலங்கை உலகை ஈரடியால்‌ நடந்த நம்பி நாமம்‌ சொல்லில்‌ நமோ நாராயணமே

வந்த நாள்‌ வந்து என்‌ நெஞ்சிடம்‌ கொண்டான்‌ மற்றோர்‌ நெஞ்சறியான்‌ அடியேனுடைச்‌ சிந்தையாய்‌ வந்து தென்புலர்க்கு என்னைச்‌ சேர்‌ கொடான்‌ இது சிக்கெனப்‌ பெற்றேன்‌ கொந்துலாம்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ குடந்தைத்‌ தலைக்‌ கோவினைக்‌ குடமாடிய கூத்தனை எந்தையை எந்தை தந்தை தம்மானை எம்பிரானை எத்தால்‌ மறக்கேனே?

பேரானைக்‌ குடந்தைப்‌ பெருமானை இலங்கொளி சேர்‌ !37 அலையார்‌ வாரார்‌ வனமுலையாள்‌ மலர்‌ மங்கை நாயகனை ஆரா இன்னமுதைத்‌ தென்னமுந்தையில்‌ மன்னி நின்ற காரார்‌ கருமுகிலைக்‌ கண்டு கொண்டு களித்தேனே

வந்தாய்‌ என்‌ மனத்தே வந்து நீ புகுந்த பின்னை எந்தாய்‌! போய்‌ அறியாய்‌ இதுவே அமையாதோ ர கொந்தார்‌ பைம்பொழில்‌ சூழ்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்து உகந்த மைந்தா! உன்னை என்றும்‌ மறவாமைப்‌ பெற்றேனே

தோடவிழ்‌ நீலம்‌ மணம்‌ கொடுக்கும்‌ சூழ்புனல்‌ சூழ்குடந்தைக்‌ கிடந்த சேடர்‌ கொல்‌ என்று தெரிக்க மாட்டேன்‌ செஞ்சுடர்‌ ஆழியும்‌ சங்கும்‌ ஏந்தி பாடக மெல்லடியார்‌ வணங்கப்‌ பன்மணி முத்தொடு இலங்கு சோதி ஆடகம்‌ பூண்டு ஒரு நான்கு தோளும்‌ அச்சோ ஒருவர்‌ அழகியவா!

வானை ஆரமுதம்‌ தந்த வள்ளலை தேனை நீள்வயல்‌ சேறையில்‌ கண்டு போய்‌ ஆனை வாட்டி அருளும்‌ அமரர்‌ தம்‌ கோனை யாம்‌ குடந்தைச்‌ சென்று காண்டூமே

இங்கே போதுங்கொலோ? இனவேல்‌ நெடுங்கண்‌ களிப்ப கொங்கார்‌ சோலைக்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்த மால்‌ இங்கே போதுங்கொலோ?

அறியோமே என்று உரைக்கலாமே? எமக்கு வெறியார்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ வியன்‌ குடந்தை மேவி சிறியான்‌ ஓர்‌ பிள்ளையாய்‌ மெள்ள நடந்திட்டு உறியார்‌ நறுவெண்ணெய்‌ உண்டுகந்தார்‌ தம்மையே

அண்டத்தின்‌ முகடழுந்த அலைமுந்நீர்த்‌ திரை ததும்ப ஆ!ஆ! என்று தொண்டர்க்கும்‌ அமரர்க்கும்‌ முனிவர்க்கும்‌ தான்‌ அருளி உலகம்‌ ஏழும்‌ உண்டொத்த திருவயிற்றின்‌ அகம்படியில்‌ வைத்து உம்மை உய்யக்‌ கொண்ட கொண்டற்கை மணிவண்ணன்‌ தண்குடந்தை நகர்‌ பாடி ஆடீர்களே

மூவரில்‌ முதல்வனாய ஒருவனை உலகம்‌ கொண்ட கோவினைக்‌ குடந்தை மேய குருமணித்‌ திரளை இன்பப்‌ பாவினைப்‌ பச்சைத்‌ தேனைப்‌ பைம்பொன்னை அமரர்‌ சென்னிப்‌ பூவினை புகழும்‌ தொண்டர்‌ என்‌ சொல்லிப்‌ புகழ்வர்‌ தாமே?

காவியை வென்ற கண்ணார்‌ கலவியே கருதி நாளும்‌ பாவியேனாக எண்ணி அதனுள்ளே பழுத்தொழிந்தேன்‌ தூவி சேர்‌ அன்னம்‌ மன்னும்‌ சூழ்‌ புனல்‌ குடந்தையானை பாவியேன்‌ பாவியாது பாவியேன்‌ ஆயினேனே

அலம்‌ புரிந்த நெடுந்தடக்கை அமரர்‌ வேந்தன்‌ அஞ்சிறைப்‌ புள்‌ தனிப்‌ பாகன்‌ அவுணர்க்கு என்றும்‌ சலம்‌ புரிந்து அங்கருள்‌ இல்லாத்‌ தன்மையாளன்‌ தான்‌ உகந்த ஊரெல்லாம்‌ தன்‌ தாள்‌ பாடி நிலம்‌ பரந்து வரும்‌ கலுழிப்‌ பெண்ணை ஈர்த்த நெடூவேய்கள்‌ படூமுத்த முந்த உந்தி புலம்‌ பரந்து பொன்‌ விளைக்கும்‌ பொய்கை வேலிப்‌ பூங்கோவலூர்‌ தொழுதும்‌ போது நெஞ்சே!

முளைக்‌ கதிரைக்‌ குறுங்குடியுள்‌ முகிலை மூவா மூவுலகும்‌ கடந்து அப்பால்‌ முதலாய்‌ நின்ற ப அளப்பரிய ஆரமுதை அரங்கம்‌ மேய அந்தணனை அந்தணர்‌ தம்‌ சிந்தையானை விளக்கொளியை மரதகத்தைத்‌ திருத்தண்காவில்‌ வெஃகாவில்‌ திருமாலைப்‌ பாடக்‌ கேட்டு வளர்த்ததனால்‌ பயன்‌ பெற்றேன்‌ வருக என்று மடக்‌ கிளியைக்‌ கை கூப்பி வணங்கினாளே

பொங்கார்‌ மெல்லிளம்‌ கொங்கை பொன்னே பூப்பப்‌ பொருகயல்‌ கண்‌ நீர்‌ அரும்பப்‌ போந்து நின்று செங்கால மடப்‌ புறவம்‌ பெடைக்குப்‌ பேசும்‌ சிறு குரலுக்கு உடல்‌ உருகிச்‌ சிந்தித்து ஆங்கே தண்காலும்‌ தண்குடந்தை நகரும்‌ பாடித்‌ தண்கோவலூர்‌ பாடி ஆடக்‌ கேட்டு நங்காய்‌! நங்குடிக்கு இதுவோ நன்மை? என்ன நறையூரும்‌ பாடூவாள்‌ நவில்கின்றாளே

முற்றாரா வனமுலையாள்‌ பாவை மாயன்‌ மொய்யகலத்துள்‌ இருப்பாள்‌ அஃதும்‌ கண்டு அற்றாள்‌ தன்‌ நிறைவழிந்தாள்‌!! ஆவிக்கின்றாள்‌ அணி அரங்கம்‌ ஆடுதுமோ? தோழீ! என்னும்‌ பெற்றேன்‌ வாய்ச்‌ சொல்‌ இறையும்‌ பேசக்‌ கேளாள்‌ பேர்‌ பாடித்‌ தண்குடந்தை நகரும்‌ பாடி பொற்றாமரைக்‌ கயம்‌ நீராடப்‌ போனாள்‌ பொருவற்றாள்‌ என்‌ மகள்‌ உம்‌ பொன்னும்‌ அஃதே

அன்றாயர்‌ குலமகளுக்கு அரையன்‌ தன்னை அலை கடலைக்‌ கடைந்தடைத்த அம்மான்‌ தன்னை குன்றாத வலி அரக்கர்‌ கோனை மாளக்‌ கொடுஞ்சிலை வாய்ச்‌ சரம்‌ துரந்து குலம்‌ களைந்து வென்றானை குன்றெடுத்த தோளினானை விரிதிரை நீர்‌ விண்ணகரம்‌ மருவி நாளும்‌ நின்றானை தண்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்த மாலை நெடியானை அடிநாயேன்‌ நினைந்திட்டேனே

தமர்‌ உள்ளம்‌ தஞ்சை தலை அரங்கம்‌ தண்கால்‌ தமர்‌ உள்ளும்‌ தண்பொருப்பு வேலை - தமர்‌ உள்ளும்‌ மாமல்லை கோவல்‌ மதிள்‌ குடந்தை என்பரே ஏவல்ல எந்தைக்கு இடம்‌

எங்கள்‌ பெருமான்‌! இமையோர்‌ தலைமகன்‌! நீ செங்கண்‌ நெடுமால்‌! திருமார்பா! - பொங்கு படமூக்கின்‌ ஆயிரவாய்ப்‌ பாம்பணை மேல்‌ சேர்ந்தாய்‌ குடமூக்குக்‌" கோயிலாக்‌ கொண்டு

சேர்ந்த திருமால்‌ கடல்‌ குடந்தை வேங்கடம்‌ நேர்ந்த என்‌ சிந்தை நிறை விசும்பும்‌ - வாய்ந்த மறை பாடகம்‌ அனந்தன்‌ வண்துழாய்க்‌ கண்ணி இறை பாடியாய இவை

விண்ணகரம்‌ வெஃகா விரிதிரைநீர்‌ வேங்கடம்‌ மண்ணகரம்‌ மாமாட வேளுக்கை - மண்ணகத்த தென்‌ குடந்தை தேனார்‌ திருவரங்கம்‌ தென்கோட்டி தன்‌ குடங்கை நீர்‌ ஏற்றான்‌ தாழ்வு

நாகத்தணைக்‌ குடந்தை வெஃகா திருவெவ்வுள்‌ நாகத்தணை அரங்கம்‌ பேரன்பில்‌ - நாகத்‌ தணைப்‌ பாற்கடல்‌ கிடக்கும்‌ ஆதி நெடுமால்‌ அணைப்பார்‌ கருத்தனாவான்‌

ஒரு பேர்‌ உந்தி இருமலர்த்‌ தவிசில்‌ ஒரு முறை அயனை ஈன்றனை ஒரு முறை இருசுடர்‌ மீதினில்‌ இயங்கா மும்மதிள்‌ இலங்கை இருகால்‌ வளைய ஒரு சிலை ஒன்றிய ஈரெயிற்று அழல்‌ வாய்‌ வாளியின்‌ அட்டனை மூவடி நானிலம்‌ வேண்டி முப்புரி நூலொடூ மானுரி இலங்கு மார்வினின்‌ இருபிறப்பு ஒரு மாணாகி ஒரு முறை ஈரடி மூவுலகு அளந்தனை நால்‌ திசை நடுங்க அஞ்சிறைப்‌ பறவை ஏறி நால்‌ வாய்‌ மும்மதத்து இரு செவி ஒரு தனி வேழத்து அரந்தையை ஒரு நாள்‌ இருநீர்‌ மடூவுள்‌ தீர்த்தனை முத்தீ நான்மறை ஐவகை வேள்வி அறுதொழில்‌ அந்தணர்‌ வணங்கும்‌ தன்மையை ஐம்புலன்‌ அகத்தினுள்‌ செறுத்து நான்குடன்‌ அடக்கி முக்குணத்து இரண்டவை அகற்றி ஒன்றினில்‌ ஒன்றி நின்று ஆங்கு இருபிறப்பு அறுப்போர்‌ அறியும்‌ தன்மையை முக்கண்‌ நால்தோள்‌ ஐவாய்‌ அரவோடூ ஆறுபொதி சடையோன்‌ அறிவரும்‌ தன்மைப்‌ பெருமையுள்‌ நின்றனை ஏழுலகு எயிற்றினில்‌ கொண்டனை கூறிய அறுசுவைப்‌ பயனும்‌ ஆயினை சுடர்‌ விடும்‌ ஐம்படை அங்கையுள்‌ அமர்ந்தனை சுந்தர நால்தோள்‌ முந்நீர்‌ வண்ண! நின்‌ ஈரடி ஒன்றிய மனத்தால்‌ ஒரு மதி முகத்து மங்கையர்‌ இருவரும்‌ மலரன2'' அங்கையின்‌ முப்பொழுதும்‌ வருட அறிதுயில்‌ அமர்ந்தனை நெறி முறை நால்வகை வருணமும்‌ ஆயினை மேதகும்‌ ஐம்பெரும்‌ பூதமும்‌ நீயே அறுபதம்‌ முரலும்‌ கூந்தல்‌ காரணம்‌ ஏழ்‌ விடை அடங்கச்‌ செற்றனை அறுவகைச்‌ '! இத்தனியன்‌ மிகுதியாக வழங்குவதில்லை 1! மலரென சமயமும்‌ அறிவரு நிலையினை ஐம்பால்‌ ஓதியை ஆகத்து இருத்தினை அறம்‌ முதல்‌ நான்கவையாய்‌ மூர்த்தி மூன்றாய்‌ இருவகைப்‌ பயனாய்‌ ஒன்றாய்‌ விரிந்து நின்றனை குன்றா மதுமலர்ச்‌ சோலை வண்கொடிப்‌ படப்பை வருபுனல்‌ பொன்னி மாமணி அலைக்கும்‌ செந்நெல்‌ ஒண்கழனித்‌ திகழ்‌ வனம்‌ உடூத்த கற்போர்‌ புரிசைக்‌ கனக மாளிகை நிமிர்‌ கொடி விசும்பில்‌ இளம்பிறை துவக்கும்‌ செல்வம்‌ மல்கு தென்‌ திருக்குடந்தை அந்தணர்‌ மந்திர மொழியுடன்‌ வணங்க ஆடரவு அமளியில்‌ அறிதுயில்‌ அமர்ந்த பரம! நின்‌ அடியிணை பணிவன்‌ வரும்‌ இடர்‌ அகல மாற்றோ வினையே இடங்கொண்ட நெஞ்சத்து இணங்கிக்‌ கிடப்பன என்றும்‌ பொன்னித்‌ தடங்கொண்ட தாமரை சூழும்‌ மலர்ந்த தண்‌ பூங்குடந்தை விடங்கொண்ட வெண்பல்‌ கருந்துத்தி செங்கண்‌ தழலுமிழ்‌ வாய்‌ படங்கொண்ட பாம்பணைப்‌ பள்ளி கொண்டான்‌ திருப்பாதங்களே

ஆராவழுதே! அடியேன்‌ உடலம்‌! நின்பால்‌ அன்பாயே நீராய்‌ அலைந்து கரைய உருக்குகின்ற நெடுமாலே! சீரார்‌ செந்நெல்‌ கவரி வீசும்‌ செழுநீர்த்‌ திருக்குடந்தை ஏரார்‌ கோலம்‌ திகழக்‌ கிடந்தாய்‌! கண்டேன்‌ எம்மானே!

எம்மானே! என்‌ வெள்ளை மூர்த்தி! என்னை ஆள்வானே எம்மா உருவும்‌ வேண்டுமாற்றால்‌ ஆவாய்‌! எழிலேறே! ர்‌ செம்மா கமலம்‌ செழுநீர்‌ மிசைக்‌ கண்மலரும்‌ திருக்குடந்தை அம்மா மலர்க்‌ கண்‌ வளர்கின்றானே! என்‌ நான்‌ செய்கேனே!

என்‌ நான்‌ செய்கேன்‌? யாரே களைகண்‌? என்னை என்‌ செய்கின்றாய்‌? உன்னால்‌ அல்லால்‌ யாவராலும்‌ ஒன்றும்‌ குறை வேண்டேன்‌ ர்‌ கன்னார்‌ மதிள்‌ சூழ்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்தாய்‌! அடியேன்‌ அருவாணாள்‌ செந்நாள்‌ எந்நாள்‌? அந்நாள்‌ உனதாள்‌ பிடித்தே செலக்‌ காணே

செலக்காண்‌ கிற்பார்‌ காணும்‌ அளவும்‌ செல்லும்‌ கீர்த்தியாய்‌! உலப்பிலானே! எல்லா உலகும்‌ உடைய ஒரு மூர்த்தி! ச்‌ நலத்தால்‌ மிக்கார்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்தாய்‌! உன்னைக்‌ காண்பான்‌ நான்‌ அலப்பாய்‌ ஆகாசத்தை நோக்கி அழுவன்‌ தொழுவனே

அழுவன்‌ தொழுவன்‌ ஆடிக்‌ காண்பன்‌ பாடி அலற்றுவன்‌ தழுவல்‌ வினையால்‌ பக்கம்‌ நோக்கி நாணிக்‌ கவிழ்ந்திருப்பன்‌ செழு ஒண்‌ பழனக்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்தாய்‌! செந்தாமரைக்‌ கண்ணா! தொழுவனேனை உன தாள்‌ சேரும்‌ வகையே சூழ்‌ கண்டாய்‌

சூழ்‌ கண்டாய்‌ என்‌ தொல்லை வினையை அறுத்து உன்னடி சேரும்‌ ஊழ்‌ கண்டிருந்தே தூராக்‌ குழி தூர்த்து எனை நாள்‌ அகன்றிருப்பன்‌? வாழ்‌ தொல்‌ புகழார்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்தாய்‌! வானோர்‌ கோமானே! யாழின்‌ இசையே! அழுதே! அறிவின்‌ பயனே! அரியேறே!

அரியேறே! என்‌ அம்பொற்‌ சுடரே! செங்கண்‌ கரு முகிலே! எரியே! பவளக்‌ குன்றே! நால்‌ தோள்‌ எந்தாய்‌! உனதருளே பிரியா அடிமை என்னைக்‌ கொண்டாய்‌! குடந்தைத்‌ திருமாலே! தரியேன்‌ இனி உன்‌ சரணம்‌ தந்து என்‌ சன்மம்‌ களையாயே

களைவாய்‌ துன்பம்‌ களையாதொழிவாய்‌ களைகண்‌ மற்றிலேன்‌ வளைவாய்‌ நேமிப்‌ படையாய்‌! குடந்தைக்‌ கிடந்த மாமாயா! தளரா உடலம்‌ எனதாவி சரிந்து போம்போது இளையாது உனதாள்‌ ஒருங்கப்‌ பிடித்து போத இசை நீயே

இசைவித்து என்னை உன்‌ தாள்‌ இணைக்‌ கீழ்‌ இருத்தும்‌ அம்மானே! அசைவில்‌ அமரர்‌ தலைவர்‌ தலைவா! ஆதிப்‌ பெரு மூர்த்தி! திசைவில்‌ வீசும்‌ செழுமாமணிகள்‌ சேரும்‌ திருக்குடந்தை அசைவில்‌ உலகம்‌ பரவக்‌ கிடந்தாய்‌! காண வாராயே

வாரா வருவாய்‌ வருமென்‌ மாயா! மாயா மூர்த்தியாய்‌! ஆரா அழுதாய்‌ அடியேன்‌ ஆவி அகமே தித்திப்பாய்‌ தீரா வினைகள்‌ தீர என்னை ஆண்டாய்‌! திருக்குடந்தை ஊரா! உனக்காட்பட்டூம்‌ அடியேன்‌ இன்னம்‌ உழல்வேனோ?

உழலையென்பின்‌ பேய்ச்சி முலையூடு அவளை உயிர்‌ உண்டான்‌ கழல்கள்‌ அவையே சரணாகக்‌ கொண்ட குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌ குழலின்‌ மலியச்‌ சொன்ன ஜராயிரத்துள்‌ இப்பத்தும்‌ மழலை தீர வல்லார்‌ காமர்‌ மானேய்‌ நோக்கியர்க்கே

தொல்லையஞ்சோதி நினைக்குங்கால்‌ என்‌ சொல்லளவன்று இமையோர்‌ தமக்கும்‌ எல்லையிலாதன கூழ்ப்புச்‌ செய்யும்‌ அத்திறம்‌ நிற்க எம்‌ மாமை கொண்டான்‌ ர்‌ அல்லிமலர்த்‌ தண்துழாயும்‌ தாரான்‌ ஆர்க்கு இடுகோ இனிப்‌ பூசல்‌? சொல்லீர்‌ வல்லி வளவயல்‌ சூழ்‌ குடந்தை மாமலர்க்கண்‌ வளர்கின்ற மாலே

மடந்தையர்‌ வாழ்த்தலும்‌ மருதரும்‌ வசுக்களும்‌ தொடர்ந்தெங்கும்‌ தோத்திரம்‌ சொல்லினர்‌ தொடு கடல்‌ கிடந்த என்‌ கேசவன்‌ கிளரொளி மணிமுடி குடந்தை என்‌ கோவலன்‌ குடி அடியார்க்கே

கணமங்கை காரார்‌ மணி நிறக்‌ கண்ணனூர்‌ விண்ணகரம்‌ சீரார்‌ கணபுரம்‌ சேறை திருவழுந்தூர்‌ காரார்‌ குடந்தை கடிகை கடல்‌ மல்லை ஏரார்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ இடவெந்தை நீர்மலை சீராரும்‌ மாலிருஞ்சோலை திருமோகூர்‌

தாமரை மேல்‌ மின்னிடையாள்‌ நாயகனை விண்ணகருள்‌ பொன்மலையை பொன்னி மணி கொழிக்கும்‌ பூங்குடந்தைப்‌ போர்‌ விடையை தென்னன்‌ குறுங்குடியுள்‌ செம்பவளக்‌ குன்றினை மன்னிய தண்‌ சேறை வள்ளலை -