திருக்கோஷ்டியூர்

வண்ண மாடங்கள்‌ சூழ்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ கண்ணன்‌ கேசவன்‌ நம்பி பிறந்தினில்‌ எண்ணெய்‌ சுண்ணம்‌ எதிரெதிர்‌ தூவிடக்‌ கண்ணன்‌ முற்றம்‌ கலந்தளராயிற்றே

ஓடுவார்‌ விழுவார்‌ உகந்தாலிப்பார்‌ நாடூவார்‌ நம்பிரான்‌ எங்குத்தான்‌ என்பார்‌ பாடூவார்களும்‌ பல்பறை கொட்ட நின்று ஆடுவார்களும்‌ ஆயிற்று ஆய்ப்பாடியே

பேணிச்‌ சீருடைப்‌ பிள்ளை பிறந்தினில்‌ காணத்தாம்‌ புகுவார்‌ புக்குப்‌ போதுவார்‌ ஆணொப்பார்‌ இவன்‌ நேரில்லை காண்‌ திரு வோணத்தான்‌ உலகாளும்‌ என்பார்களே

உறியை முற்றத்து உருட்டி நின்றாடூவார்‌ நறுநெய்‌ பால்தயிர்‌ நன்றாகத்‌ தூவுவார்‌ செறிமென்‌ கூந்தல்‌ அவிழத்‌ திளைத்து எங்கும்‌ அறிவழிந்தனர்‌ ஆய்ப்பாடி ஆயரே

கொண்டதாளுறி கோலக்‌ கொடுமழு தண்டினர்‌ பறியோலைச்‌ சயனத்தர்‌ விண்ட முல்லை அரும்பன்ன பல்லினர்‌ அண்டர்‌ மிண்டிப்‌ புகுந்து நெய்யாடினார்‌

கையும்‌ காலும்‌ நிமிர்த்துக்‌ கடார நீர்‌ பையவாட்டிப்‌ பசுஞ்சிறு மஞ்சளால்‌ ஐய நாவழித்தாளுக்கு அங்காந்திட வையமேழும்‌ கண்டாள்‌ பிள்ளை வாயுளே

வாயுள்‌ வையகம்‌ கண்ட மடநல்லார்‌ ஆயர்‌ புத்திரன்‌ அல்லன்‌ அருந்தெய்வம்‌ பாயசீருடைப்‌ பண்புடைப்‌ பாலகன்‌ மாயன்‌ என்று மகிழ்ந்தனர்‌ மாதரே

பத்து நாளும்‌ கடந்த இரண்டா நாள்‌ எத்திசையும்‌ சயமரம்‌ கோடித்து மத்த மாமலை தாங்கிய மைந்தனை உத்தானம்‌ செய்து உகந்தனர்‌ ஆயரே

கிடக்கில்‌ தொட்டில்‌ கிழிய உதைத்திடூும்‌ எடுத்துக்‌ கொள்ளில்‌ மருங்கை இறுத்திடூும்‌ ஒ௫டக்கிப்‌ புல்கில்‌ உதரத்தே பாய்ந்திடும்‌ மிடுக்கிலாமையால்‌ நான்‌ மெலிந்தேன்‌ நங்காய்‌

சந்நெலார்‌ வயல்‌ சூழ்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ மன்னு நாரணன்‌ நம்பி பிறந்தமை மின்னு நூல்‌ விட்டுசித்தன்‌ விரித்த இப்‌ பன்னு பாடல்‌ வல்லார்க்கு இல்லை பாவமே

கொங்கும்‌ குடந்தையும்‌ கோட்டியூரும்‌ பேரும்‌ எங்கும்‌ திரிந்து விளையாடும்‌ என்‌ மகன்‌ சங்கம்‌ பிடிக்கும்‌ தடக்கைக்குத்‌ தக்க நல்‌ அங்கமுடையதோர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா அரக்கு வழித்ததோர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா

நாவகாரியம்‌ சொல்லிலாதவர்‌ ர நாள்தொறும்‌ விருந்தோம்புவார்‌ தேவகாரியம்‌ செய்து வேதம்‌ பயின்று வாழ்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ மூவர்‌ காரியமும்‌ திருத்தும்‌ முதல்வனைச்‌ சிந்தியாத அப்‌ பாவகாரிகளைப்‌ படைத்தவன்‌ எங்ஙனம்‌ படைத்தான்‌ கொலோ

குற்றமின்றிக்‌ குணம்‌ பெருக்கிக்‌ குருக்களுக்கு அனுகூலராய்‌ செற்றமொன்றுமிலாத வண்கையினார்கள்‌ வாழ்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ துற்றியேழுலகுண்ட தூமணிவண்ணன்‌ தன்னைத்‌ தொழாதவர்‌ பெற்ற தாயர்‌ வயிற்றினைப்‌ பெருநோய்‌ செய்வான்‌ பிறந்தார்களே

வண்ண நல்மணியும்‌ மரகதமும்‌ அழுத்தி நிழலெழும்‌ திண்ணை சூழ்‌ திருக்கோட்டியூர்த்‌ திருமாலவன்‌ திருநாமங்கள்‌ எண்ணக்‌ கண்ட விரல்களால்‌ இறைப்‌ பொழுதும்‌ எண்ணகிலாது போய்‌ உண்ணக்‌ கண்ட தம்‌ ஊத்தை வாய்க்குக்‌ கவளமுந்துகின்றார்களே

உரகமெல்லணையான்‌ கையில்‌ உறை சங்கம்‌ போல்‌ மடவன்னங்கள்‌ நிரை கணம்‌ பரந்தேறும்‌ செங்கமல வயல்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ நரகநாசனை நாவிற்‌ கொண்டழையாத மானிட சாதியர்‌ பருகு நீரும்‌ உடுக்குங்‌ கூறையும்‌ பாவம்‌ செய்தன தாங்கொலோ

ஆமையின்‌ முதுகத்திடைக்குதி கொண்டு தூமலர்‌ சாடிப்‌ போய்‌ தீமை செய்து இளவாளைகள்‌ விளையாடு நீர்த்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ நேமி சேர்‌ தடங்கையினானை நினைப்பிலா வலி நெஞ்சுடை பூமி பாரங்கள்‌ உண்ணும்‌ சோற்றினை வாங்கிப்‌ புல்லைத்‌ திணிமினே

பூதம்‌ ஐந்தொடு வேள்வி ஐந்து புலன்கள்‌ ஐந்து பொறிகளால்‌ ஏதம்‌ ஒன்றுமிலாத வண்கையினார்கள்‌ வாழ்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ நாதனை நரசிங்கனை நவின்றேத்துவார்கள்‌ உழக்கிய பாத தூளி படுதலால்‌ இவ்வுலகம்‌ பாக்கியம்‌ செய்ததே

குருந்தம்‌ ஒன்றொசித்தானொடும்‌ சென்று கூடியாடி விழாச்‌ செய்து திருந்து நான்மறையோர்‌ இராப்‌ பகல்‌ ஏத்தி வாழ்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ கருந்தட முகில்‌ வண்ணனைக்‌ கடைக்‌ கொண்டு கைதொழும்‌ பத்தர்கள்‌ இருந்த ஊரில்‌ இருக்கும்‌ மானிடர்‌ எத்தவங்கள்‌ செய்தார்‌ கொலோ

நளிர்ந்த சீலன்‌ நயாசலன்‌ அபிமான துங்கனை நாள்‌ தொறும்‌ தெளிந்த செல்வனைச்‌ சேவகங்கொண்ட செங்கண்மால்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ குளிர்ந்துறைகின்ற கோவிந்தன்‌ குணம்‌ பாடுவார்‌ உள்ள நாட்டினுள்‌ விளைந்த தானியமும்‌ இராக்கதர்‌ மீது கொள்ளகிலார்களே

கொம்பினார்‌ பொழில்வாய்‌ குயிலினம்‌ கோவிந்தன்‌ குணம்‌ பாடு சீர்‌ செம்பொனார்‌ மதிள்‌ சூழ்‌ செழுங்கழனியுடைத்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ நம்பனை நரசிங்கனை நவின்றேத்துவார்களைக்‌ கண்டக்கால்‌ எம்பிரான்‌ தன சின்னங்கள்‌ இவரிவரென்று ஆசைகள்‌ தீர்வனே

காசின்‌ வாய்க்‌ கரம்‌ விற்கிலும்‌ கரவாது மாற்றிலி சோறிட்டு தேசவார்த்தை படைக்கும்‌ வண்கையினார்கள்‌ வாழ்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ கேசவா புருடோத்தமா கிளர்‌ சோதியாய்‌ குறளா என்று பேசுவார்‌ அடியார்கள்‌ எந்தம்மை விற்கவும்‌ பெறுவார்களே

சீதநீர்‌ புடைசூழ்‌ செழுங்கழனியுடைத்‌ திருக்கோட்டியூர்‌ ஆதியான்‌ அடியாரையும்‌ அடிமையின்றித்‌ திரிவாரையும்‌ கோதில்‌ பட்டர்பிரான்‌ குளிர்‌ புதுவைமன்‌ விட்டுசித்தன்‌ சொல்‌ ஏதமின்றி உரைப்பவர்‌ இருடீகேசனுக்காளரே

தாரேன்‌ பிறர்க்கு உன்‌ அருள்‌ என்னிடை வைத்தாய்‌ ஆரேன்‌ அதுவே பருகிக்‌ களிக்கின்றேன்‌ காரேய்‌ கடலே மலையே திருக்கோட்டி யூரே உகந்தாயை உகந்து அடியேனே

எங்கள்‌ எம்மிறை எம்பிரான்‌ இமையோர்க்கு நாயகன்‌ ஏத்தடியவர்‌ தங்கள்‌ தம்‌ மனத்துப்‌ பிரியாது அருள்‌ புரிவான்‌ பொங்கு தண்ணருவி புதம்‌ செய்யப்‌ பொன்களே சிதறும்‌ இலங்கொளி செங்கமலம்‌ மலரும்‌ திருக்கோட்டியூரானே

எவ்வ நோய்‌ தவிர்ப்பான்‌ எமக்கிறை இன்னகைத்‌ துவர்வாய்‌ நிலமகள்‌ செவ்வி தோய வல்லான்‌ திருமாமகட்கு இனியான்‌ மெளவல்‌ மாலை வண்டாடும்‌ மல்லிகை மாலையொடு மணந்து! மாருதம்‌ தெய்வ நாற வரும்‌ திருக்கோட்டியூரானே

வெள்ளியான்‌ கரியான்‌ மணினிற வண்ணன்‌ விண்ணவர்‌ தமக்கிறை எமக்கு ஒள்ளியான்‌ உயர்ந்தான்‌ உலகேமழும்‌ உண்டு உமிழ்ந்தான்‌ துள்ளுநீர்‌ மொண்டு கொண்டு சாமரைக்‌ மணைந்த கற்றை சந்தனமுந்தி வந்தசை தெள்ளுநீர்ப்‌ புறவில்‌ திருக்கோட்டியூரானே

ஏறுமேறி இலங்குமொண்‌ மழுப்பற்றும்‌ ஈசற்கு இசைந்து உடம்பில்‌ ஓர்‌ கூறு தான்‌ கொடுத்தான்‌ குலமாமகட்கு இனியான்‌ நாறு சண்பக மல்லிகை மலர்‌ பல்கி? இன்னிள வண்டு நல்‌ நறும்‌ தேறல்வாய்‌ மடுக்கும்‌ திருக்கோட்டியூரானே

வங்கமாகடல்‌ வண்ணன்‌ மாமணிவண்ணன்‌ விண்ணவர்‌ கோன்‌ மதுமலர்த்‌ தொங்கல்‌ நீள்முடியான்‌ நெடியான்‌ படி கடந்தான்‌ மங்குல்‌ தோய்‌ மணி மாட வெண்கொடி மாகமீதுயர்ந்தேறி வானுயர்‌ திங்கள்‌ தான்‌ அணவும்‌ திருக்கோட்டியூரானே

காவலன்‌ இலங்கைக்கிறை கலங்கச்‌ சரம்‌ செல உய்த்து மற்றவன்‌ ஏவலம்‌ தவிர்த்தான்‌ என்னையாளுடை எம்பிரான்‌ நாவலம்‌ புவி மன்னர்‌ வந்து வணங்க மாலுறைகின்றது இங்கென தேவர்‌ வந்து இறைஞ்சும்‌ திருக்கோட்டியூரானே

கன்று கொண்டு விளங்களி எறிந்து ஆறநிரைக்கு அழிவென்று மாமழை நின்று காத்துகந்தான்‌ நிலமாமகட்கு இனியான்‌ குன்றின்‌ முல்லையின்‌ வாசமும்‌ குளிர்‌ மல்லிகை மணமும்‌ அளைந்து இளந்‌ தென்றல்‌ வந்துலவும்‌ திருக்கோட்டியூரானே

பூங்குருந்து ஒசித்து ஆனை காய்ந்து அரிமாச்‌ மில்லி... செகுத்து அடியேனை ஆளுகந்து ஈங்கு என்னுள்‌ புகுந்தான்‌ இமையோர்கள்‌ தம்‌ பெருமான்‌ தூங்கு தண்பலவின்‌ கனி தொகுவாழையின்‌ கனியொடு மாங்கனி தேங்கு தண்புனல்‌ சூழ்‌ திருக்கோட்டியூரானே

கோவையின்‌ தமிழ்‌ பாடுவார்‌ குடம்‌ ஆடுவார்‌ தட மாமலர்‌ மிசை மேவு நான்முகனில்‌ விளங்கு புரிநூலர்‌ மேவு நான்மறை வாணர்‌ ஐவகை வேள்வி ஆறங்கம்‌ வல்லவர்‌ தொழும்‌ தேவ தேவ பிரான்‌ திருக்கோட்டியூரானே

ஆலுமாவலவன்‌ கலிகன்றி மங்கையர்‌ தலைவன்‌ அணிபொழில்‌ சேல்கள்‌ பாய்‌ கழனித்‌ திருக்கோட்டியூரானை நீல மாமுகில்‌ வண்ணனை நெடுமாலை இன்தமிழால்‌ நினைந்த இந்‌ நாலும்‌ ஆறும்‌ வல்லார்க்கு இடமாகும்‌ வானுலகே

கம்பமா களிறு அஞ்சிக்‌ கலங்க ஓர்‌ கொம்பு கொண்ட குரைகழல்‌ கூத்தனை கொம்புலாம்‌ பொழில்‌ கோட்டியூர்க்‌ கண்டு போய்‌ நம்பனைச்‌ சென்று கண்டும்‌ நாவாயுளே

பயின்றது அரங்கம்‌ திருக்கோட்டி பன்னாள்‌ பயின்றதுவும்‌ வேங்கடமே பன்னாள்‌ - பயின்றது அணிதிகழும்‌ சோலை அணிநீர்மலையே மணி திகழும்‌ வண்தடக்கை மால்‌

இன்றா அறிகின்றேன்‌ அல்லேன்‌ இருநிலத்தைச்‌ சென்று ஆங்கு அளந்த திருவடியை - அன்று கருக்கோட்டியுள்‌ கிடந்து கை தொழுதேன்‌ கண்டேன்‌ திருக்கோட்டி எந்தை திறம்‌

விண்ணகரம்‌ வெஃகா விரிதிரைநீர்‌ வேங்கடம்‌ மண்ணகரம்‌ மாமாட வேளுக்கை - மண்ணகத்த தென்‌ குடந்தை தேனார்‌ திருவரங்கம்‌ தென்கோட்டி தன்‌ குடங்கை நீர்‌ ஏற்றான்‌ தாழ்வு

குறிப்பு எனக்குக்‌ கோட்டியூர்‌ மேயானை ஏத்த குறிப்பு எனக்கு நன்மை பயக்க - வெறுப்பனோ? வேங்கடத்து மேயானை மெய்வினை நோய்‌ எய்தாமல்‌ தான்‌ கடத்தும்‌ தன்மையான்‌ தாள்‌

கோட்டியூர்‌ அன்ன உருவின்‌ அரியை திருமெய்யத்து இன்னமுத வெள்ளத்தை இந்தளூர்‌ அந்தணனை மன்னும்‌ மதிள்‌ கச்சி வேளுக்கை ஆளரியை மன்னிய பாடகத்து எம்‌ மைந்தனை -