திருக்கோவலூர்

அன்றாயர்‌ குலக்‌ கொடியோடு அணிமாமலர்‌ மங்கையொடு - அன்பளவி அவுணர்க்கு என்தானும்‌ இரக்கம்‌ இலாதவனுக்கு உறையும்‌ இடமாவது - இரும்பொழில்‌ சூழ்‌ நன்றாய புனல்‌ நறையூர்‌ திருவாலி குடந்தை தடம்‌ திகழ்‌ கோவல்‌ நகர்‌ நின்றான்‌ இருந்தான்‌ கிடந்தான்‌ நடந்தாற்கு இடம்‌ மாமலையாவது - நீர்மலையே

மஞ்சாடு வரை ஏழும்‌ கடல்கள்‌ ஏழும்‌ வானகமும்‌ மண்ணகமும்‌ மற்றும்‌ எல்லாம்‌ எஞ்சாமல்‌ வயிற்று அடக்கி ஆலின்‌ மேல்‌ ஓர்‌ இளந்தளிரில்‌ கண்‌ வளர்ந்த ஈசன்‌ தன்னை துஞ்சா நீர்‌ வளம்‌ சுரக்கும்‌ பெண்ணைத்‌ தென்பால்‌ தூய நான்மறையாளர்‌ சோமழுச்‌ செய்ய செஞ்சாலி விளைவயலுள்‌ திகழ்ந்து தோன்றும்‌ திருக்கோவலூர்‌ அதனுள்‌ கண்டேன்‌ நானே

கொந்தலர்ந்த நறுந்துழாய்‌ சாந்தம்‌ தூபம்‌ தீபம்‌ கொண்டு அமரர்‌ தொழப்‌ பணங்கொள்‌ பாம்பில்‌ சந்தணி மென்முலை மலராள்‌ தரணி மங்கை தாம்‌ இருவர்‌ அடி வருடும்‌ தன்மையானை வந்தனை செய்து இசையேழ்‌ ஆறங்கம்‌ ஐந்து வளர்‌ வேள்வி நான்மறைகள்‌ மூன்று தீயும்‌ சிந்தனை செய்து இருபொழுதும்‌ ஒன்றும்‌ செல்வத்‌ திருக்கோவலூர்‌ அதனுள்‌ கண்டேன்‌ நானே

கொழுந்தலரும்‌ மலர்ச்‌ சோலைக்‌ குழாங்கொள்‌ பொய்கைக்‌ கோள்‌ முதலை வாள்‌ எயிற்றுக்‌ கொண்டற்கு எள்கி அழுந்திய மாகளிற்றினுக்கு அன்று ஆழி ஏந்தி அந்தரம்மே வரத்‌ தோன்றி அருள்‌ செய்தானை ஈர எழுந்த மலர்க்‌ கருநீலம்‌ இருந்தில்‌ காட்ட இரும்புன்னை முத்தரும்பிச்‌ செம்பொன்‌ காட்ட செழுந்தட நீர்க்கமலம்‌ தீவிகை போல்‌ காட்டூம்‌ திருக்கோவலூர்‌ அதனுள்‌ கண்டேன்‌ நானே

தாங்கரும்போர்‌ மாலி படப்‌ பறவை ஊர்ந்து தராதலத்தோர்‌ குறை முடித்த தன்மையானை ஆங்கு அரும்பிக்‌ கண்ணீர்‌ சோர்ந்து அன்பு கூரும்‌ அடியவர்கட்கு ஆரமுதம்‌ ஆனான்‌ தன்னை கோங்கரும்புசுர புன்னை குரவார்‌ சோலைக்‌ குழாவரி வண்டு இசை பாடும்‌ பாடல்‌ கேட்டு தீங்கரும்பு கண்வளரும்‌ கழனி சூழ்ந்த திருக்கோவலூர்‌ அதனுள்‌ கண்டேன்‌ நானே

கறை வளர்‌ வேல்‌ கரன்‌ முதலாக்‌ கவந்தன்‌ வாலி கணை ஒன்றினால்‌ மடிய இலங்கை தன்னுள்‌ பிறை எயிற்று வாள்‌ அரக்கர்‌ சேனை எல்லாம்‌ பெருந்தகையோடு உடன்‌ துணித்த பெம்மான்‌ தன்னை மறை வளரப்‌ புகழ்‌ வளர மாடந்தோறும்‌ மண்டபம்‌ ஒண்தொளி அனைத்தும்‌ வாரம்‌ ஓத சிறை அணைந்த பொழில்‌ அணைந்த தென்றல்‌ வீசும்‌ திருக்கோவலூர்‌ அதனுள்‌ கண்டேன்‌ நானே

உறியார்ந்த நறுவெண்ணெய்‌ ஒளியால்‌ சென்று அங்கு உண்டானைக்‌ கண்டு ஆய்ச்சி உரலோடு ஆர்க்க தறியார்ந்த கருங்களிறே போல நின்று தடங்கண்கள்‌ பனி மல்கும்‌ தன்மையானை வெறியார்ந்த மலர்மகள்‌ நாமங்கையோடு வியன்‌ கலை எண்தோளினாள்‌ விளங்கு செல்வச்‌ செறியார்ந்த மணிமாடம்‌ திகழ்ந்து தோன்றும்‌ திருக்கோவலூர்‌ அதனுள்‌ கண்டேன்‌ நானே

இருங்கைம்மா கரி முனிந்து பரியைக்‌ கீறி இன விடைகள்‌ ஏழடர்த்து மருதம்‌ சாய்த்து வரும்‌ சகடம்‌ இற உதைத்து மல்லை அட்டு வஞ்சம்‌ செய்‌ கஞ்சனுக்கு நஞ்சு ஆனானை கருங்கமுகு பசும்பாளை வெண்ழுத்து ஈன்று காய்‌ எல்லாம்‌ மரகதமாய்ப்‌ பவளம்‌ காட்ட செருந்திமிக மொட்டு அலர்த்தும்‌ தேன்கொள்‌ சோலைத்‌ திருக்கோவலூர்‌ அதனுள்‌ கண்டேன்‌ நானே

பாரேறு பெரும்‌ பாரம்‌ தீரப்‌ பண்டு பாரதத்துத்‌ தூது இயங்கி பார்த்தன்‌ செல்வத்‌ தேரேறு சாரதியாய்‌ எதிர்ந்தார்‌ சேனை செருக்‌ களத்துத்‌ திறல்‌ அழியச்‌ செற்றான்‌ தன்னை ர போரேறு ஒன்று உடையானும்‌ அளகைக்‌ கோனும்‌ புரந்தரனும்‌ நான்முகனும்‌ பொருந்தும்‌ ஊர்‌ போல்‌ சீரேறு மறையாளர்‌ நிறைந்த செல்வத்‌ திருக்கோவலூர்‌ அதனுள்‌ கண்டேன்‌ நானே

தூவடிவின்‌ பார்மகள்‌ பூமங்கையோடு சுடர்‌ ஆழி சங்கு இருபால்‌ பொலிந்து தோன்ற காவடிவின்‌ கற்பகமே போல நின்று கலந்தவர்கட்கு அருள்‌ புரியும்‌ கருத்தினானை சேவடி கை திருவாய்‌ கண்‌ சிவந்த ஆடை செம்பொன்‌ செய்‌ திரு உருவம்‌ ஆனான்‌ தன்னை தீவடிவின்‌ சிவன்‌ அயனே போல்வார்‌ மன்னு திருக்கோவலூர்‌ அதனுள்‌ கண்டேன்‌ நானே

வாரணம்‌ கொள்‌ இடர்‌ கடிந்த மாலை நீல மரதகத்தை மழை முகிலே போல்வான்‌ தன்னை சீரணங்கு மறையாளர்‌ நிறைந்த செல்வத்‌ திருக்கோவலூர்‌ அதனுள்‌ கண்டேன்‌ என்று வாரணங்கு முலை மடவார்‌ மங்கை வேந்தன்‌ வாள்‌ கலியன்‌ ஒலி ஐந்தும்‌ ஐந்தும்‌ வல்லார்‌ காரணங்களால்‌ உலகம்‌ கலந்து அங்கு ஏத்தக்‌ கரந்து எங்கும்‌ பரந்தானைக்‌ காண்பர்‌ தாமே

சிந்தனையைத்‌ தவ நெறியைத்‌ திருமாலை ர பிரியாது வந்து எனது! மனத்து இருந்த வடமலையை வரிவண்டார்‌ கொந்தணைந்த பொழில்‌ கோவல்‌ உலகளப்பான்‌ அடு நிமிர்த்த அந்தணனை யான்‌ கண்டது அணிநீர்த்‌ தென்னரங்கத்தே

குடையா வரையால்‌ நிரை முன்‌ காத்த பெருமான்‌ மருவாத விடை தான்‌ ஏழும்‌ வென்றான்‌ கோவல்‌ நின்றான்‌ தென்னிலங்கை அடையா அரக்கர்‌ வீயப்‌ பொருது மேவி வெங்கூற்றம்‌ நடையா உண்ணக்‌ கண்டான்‌ நாமம்‌ நமோ நாராயணமே

தாய்‌ நினைந்த கன்றே ஒக்க என்னையும்‌ தன்னையே நினைக்கச்‌ செய்து தான்‌ எனக்‌ காய்‌ நினைந்து அருள்‌ செய்யும்‌ அப்பனை அன்று இவ்வையகம்‌ உண்டு உமிழ்ந்திட்ட வாயனை மகரக்‌ குழைக்‌ காதனை மைந்தனை மதிள்‌ கோவல்‌ இடைகழி ஆயனை அமரர்க்கு அரியேற்றை என்‌ அன்பனை அன்றி ஆதரியேனே

பேய்‌ முலைத்தல நஞ்சுண்ட பிள்ளையைத்‌ தெள்ளியார்‌ வணங்கப்படூன்‌ தேவனை மாயனை மதிள்‌ கோவல்‌ இடைகழி மைந்தனை அன்றி அந்தணர்‌ சிந்தையுள்‌ ஈசனை இலங்கும்‌ சுடர்ச்‌ சோதியை எந்தையை எனக்கு எய்ப்பினில்‌ வைப்பினை காசினை மணியைச்‌ சென்று நாடிக்‌ கண்ணமங்கையுள்‌ கண்டு கொண்டேனே

அலம்‌ புரிந்த நெடுந்தடக்கை அமரர்‌ வேந்தன்‌ அஞ்சிறைப்‌ புள்‌ தனிப்‌ பாகன்‌ அவுணர்க்கு என்றும்‌ சலம்‌ புரிந்து அங்கருள்‌ இல்லாத்‌ தன்மையாளன்‌ தான்‌ உகந்த ஊரெல்லாம்‌ தன்‌ தாள்‌ பாடி நிலம்‌ பரந்து வரும்‌ கலுழிப்‌ பெண்ணை ஈர்த்த நெடூவேய்கள்‌ படூமுத்த முந்த உந்தி புலம்‌ பரந்து பொன்‌ விளைக்கும்‌ பொய்கை வேலிப்‌ பூங்கோவலூர்‌ தொழுதும்‌ போது நெஞ்சே!

வற்புடைய வரை நெடுந்தோள்‌ மன்னர்‌ மாள வடிவாய மழுவேந்தி உலகம்‌ ஆண்டு வெற்புடைய நெடூங்கடலுள்‌ தனிவேல்‌ உய்த்த வேள்‌ முதலா வென்றானூர்‌ விந்தை! மேய கற்புடைய மடக்கன்னி காவல்‌ பூண்ட கடிபொழில்‌ சூழ்‌ நெடுமறுகில்‌ கமல வேலி பொற்புடைய மலை அரையன்‌ பணிய நின்ற பூங்கோவலூர்‌ தொழுதும்‌ போது நெஞ்சே!

பொங்கார்‌ மெல்லிளம்‌ கொங்கை பொன்னே பூப்பப்‌ பொருகயல்‌ கண்‌ நீர்‌ அரும்பப்‌ போந்து நின்று செங்கால மடப்‌ புறவம்‌ பெடைக்குப்‌ பேசும்‌ சிறு குரலுக்கு உடல்‌ உருகிச்‌ சிந்தித்து ஆங்கே தண்காலும்‌ தண்குடந்தை நகரும்‌ பாடித்‌ தண்கோவலூர்‌ பாடி ஆடக்‌ கேட்டு நங்காய்‌! நங்குடிக்கு இதுவோ நன்மை? என்ன நறையூரும்‌ பாடூவாள்‌ நவில்கின்றாளே

வேங்கடமும்‌ விண்ணகரும்‌ வெஃகாவும்‌ அஃகாத பூங்கிடங்கின்‌ நீள்கோவல்‌ பொன்னகரும்‌ - நான்கு இடத்தும்‌ நின்றான்‌ இருந்தான்‌ கிடந்தான்‌ நடந்தானே என்றால்‌ கெடுமாம்‌ இடர்‌

நீயும்‌ திருமகளும்‌ நின்றாயால்‌ குன்றெடுத்துப்‌ பாயும்‌ பனி மறுத்த பண்பாளா - வாசல்‌' கடைகழியா உள்‌ புகாக்‌ காமர்‌ பூங்கோவல்‌ இடைகழியே பற்றி இனி

தமர்‌ உள்ளம்‌ தஞ்சை தலை அரங்கம்‌ தண்கால்‌ தமர்‌ உள்ளும்‌ தண்பொருப்பு வேலை - தமர்‌ உள்ளும்‌ மாமல்லை கோவல்‌ மதிள்‌ குடந்தை என்பரே ஏவல்ல எந்தைக்கு இடம்‌

மற்றெனக்கிங்கு ஆரானும்‌ கற்பிப்பார்‌ நாயகரே? - நான்‌ அவனைக்‌ காரார்‌ திருமேனி காணும்‌ அளவும்‌ போய்‌ சீரார்‌ திருவேங்கடமே திருக்கோவ லூரே - மதிட்கச்சி ஊரகமே பேரகமே பேரா மறுதிறுத்தான்‌ வெள்ளறையே வெஃகாவே பேராலி தண்கால்‌ நறையூர்‌ திருப்புலியூர்‌ ஆராமம்‌ சூழ்ந்த அரங்கம்‌ -

கோவலூர்‌ மன்னும்‌ இடைகழி எம்‌ மாயவனை பேய்‌ அலறப்‌ பின்னும்‌ முலை உண்ட பிள்ளையை -