திருக்கண்ணபுரம்

உன்னையும்‌ ஒக்கலையில்‌ கொண்டு தமில்மருவி உன்னொடு தங்கள்‌ கருத்தாயின செய்து வரும்‌ கன்னியரும்‌ மகிழக்‌ கண்டவர்‌ கண்‌ குளிரக்‌ கற்றவர்‌ தெற்றிவரப்‌ பெற்ற எனக்கு அருளி மன்னு குறுங்குடியாய்‌ வெள்ளறையாய்‌ மதிள்சூழ்‌ சோலைமலைக்கரசே கண்ணபுரத்தமுதே என்‌ அவலம்‌ களைவாய்‌ ஆடுக செங்கீரைர்‌ ஏழுலகும்‌ உடையாய்‌ ஆடுக ஆடுகவே

குரக்கினத்தாலே குரை கடல்‌ தன்னை நெருக்கி அணை கட்டி நீள்நீர்‌ இலங்கை அரக்கர்‌ அவிய அடுகணையாலே நெருக்கிய கைகளால்‌ சப்பாணி நேமியங்கையனே சப்பாணி

காட்டில்‌ வேங்கடம்‌ கண்ணபுர நகர்‌ வாட்டமின்றி மகிழ்ந்துறை வாமனன்‌ ஓட்டரா வந்து என்‌ கைப்பற்றி தன்னோடும்‌ கூட்டுமாகில்‌ நீ கூடிடு கூடலே

மன்னு புகழ்க்‌ கெளசலை தன்‌ மணி வயிறு வாய்த்தவனே தென்னிலங்கைக்‌ கோன்‌ முடிகள்‌ சிந்துவித்தாய்‌ செம்பொன்‌ சேர்‌ கன்னி நன்மா மதிள்‌ புடை சூழ்‌ கணபுரத்தென்‌ கருமணியே என்னுடைய இன்னமுதே இராகவனே தாலேலோ

புண்டரிக மலர்‌ அதன்‌ மேல்‌ புவனி எல்லாம்‌ படைத்தவனே திண்திறலாள்‌ தாடகை தன்‌ உரம்‌ உருவச்‌ சிலை வளைத்தாய்‌ கண்டவர்‌ தம்‌ மனம்‌ வழங்கும்‌ கணபுரத்தென்‌ கருமணியே எண்திசையும்‌ ஆளுடையாய்‌ இராகவனே தாலேலோ

கொங்குமலி கருங்‌ குழலாள்‌ கெளசலை தன்‌ குல மதலாய்‌ தங்கு பெரும்‌ புகழ்ச்‌ சனகன்‌ திருமருகா தாசரதீ கங்கையிலும்‌ தீர்த்தமலி கணபுரத்தென்‌ கருமணியே எங்கள்‌ குலத்தின்னமுதே இராகவனே தாலேலோ

தாமரை மேல்‌ அயன்‌ அவனைப்‌ படைத்தவனே தயரதன்‌ தன்‌ மாமதலாய்‌ மைதிலி தன்‌ மணவாளா வண்டினங்கள்‌ காமரங்கள்‌ இசை பாடும்‌ கணபுரத்தென்‌ கருமணியே ஏமருவும்‌ சிலை வலவா இராகவனே தாலேலோ

பாராளும்‌ படர்‌ செல்வம்‌ பரத நம்பிக்கே அருளி ஆராவன்பு இளையவனோடு அருங்கானம்‌ அடைந்தவனே சீராளும்‌ வரை மார்பா திருக்கண்ணபுரத்தரசே தாராளும்‌ நீண்முடி என்‌ தாசரதீ தாலேலோ

சுற்றம்‌ எல்லாம்‌ பின்‌ தொடரத்‌ தொல்கானம்‌ அடைந்தவனே அற்றவர்கட்கு அருமருந்தே அயோத்தி நகர்க்கு அதிபதியே கற்றவர்கள்‌ தாம்‌ வாழும்‌ கணபுரத்தென்‌ கருமணியே சிற்றவை தன்‌ சொல்‌ கொண்ட சீராமா தாலேலோ

ஆலினிலைப்‌ பாலகனாய்‌ அன்றுலகம்‌ உண்டவனே வாலியைக்‌ கொன்று அரசு இளைய வானரத்துக்கு அளித்தவனே காலின்மணி கரை அலைக்கும்‌ கணபுரத்தென்‌ கருமணியே ஆலிநகர்க்கு அதிபதியே அயோத்திமனே தாலேலோ

மலை அதனால்‌ அணை கட்டி மதிள்‌ இலங்கை அழித்தவனே அலைகடலைக்‌ கடைந்து அமரர்க்கு அமுதருளிச்‌ செய்தவனே கலை வலவர்‌ தாம்‌ வாழும்‌ கணபுரத்தென்‌ கருமணியே சிலை வலவா சேவகனே சீராமா தாலேலோ

தளை அவிழும்‌ நறுங்குஞ்சித்‌ தயரதன்‌ தன்‌ குல மதலாய்‌ வளைய ஒரு சிலை அதனால்‌ மதிள்‌ இலங்கை அழித்தவனே களை கழுநீர்‌ மருங்கலரும்‌ கணபுரத்தென்‌ கருமணியே இளையவர்கட்கு அருள்‌ உடையாய்‌ இராகவனே தாலேலோ

தேவரையும்‌ அசுரரையும்‌ திசைகளையும்‌ படைத்தவனே யாவரும்‌ வந்தடி வணங்க அரங்க நகர்த்‌ துயின்றவனே காவிரி நல்நதி பாயும்‌ கணபுரத்தென்‌ கருமணியே ஏவரி வெஞ்சிலை வலவா இராகவனே தாலேலோ

சிலை இலங்கு பொன்னாழி திண்‌ படை தண்டு ஒண்சங்கம்‌ என்கின்றாளால்‌ மலை இலங்கு தோள்‌ நான்கே மற்றவனுக்கு எற்றே காண்‌ என்கின்றாளால்‌ முலை இலங்கு பூம்பயலை முன்போட அன்போடி இருக்கின்றாளால்‌ கலை இலங்கு மொழியாளர்‌ கண்ணபுரத்து அம்மானைக்‌ கண்டாள்‌ கொலோ?

செருவரை முன்னாசறுத்த சிலை அன்றோ? கைத்தலத்தது என்கின்றாளால்‌ பொருவரை முன்போர்‌ தொலைத்த பொன்னாழி மற்றொரு கை என்கின்றாளால்‌ ஒருவரையும்‌ நின்னொப்பார்‌ ஒப்பிலா என்னப்பா! என்கின்றாளால்‌ கருவரை போல்‌ நின்றானைக்‌ கண்ணபுரத்து அம்மானைக்‌ கண்டாள்‌ கொலோ?

துன்னு மாமணி முடி மேல்‌ துழாய்‌ அலங்கல்‌ தோன்றுமால்‌ என்கின்றாளால்‌ மின்னுமா மணி மகர குண்டலங்கள்‌ வில்‌ வீசும்‌ என்கின்றாளால்‌ பொன்னின்‌ மாமணி ஆரம்‌ அணியாகத்து இஇலங்குமால்‌ என்கின்றாளால்‌ கன்னிமாமதிள்‌ புடை சூழ்‌ கண்ணபுரத்து அம்மானைக்‌ கண்டாள்‌ கொலோ?

தாராய தண்‌ துளப வண்டுழுத வரை மார்பன்‌ என்கின்றாளால்‌ போரானைக்‌ கொம்பொசித்த புட்பாகன்‌ என்‌ அம்மான்‌ என்கின்றாளால்‌ ஆரானும்‌ காண்மின்கள்‌ அம்பவளம்‌ வாய்‌ அவனுக்கு என்கின்றாளால்‌ கார்‌ வானம்‌ நின்றதிரும்‌ கண்ணபுரத்து அம்மானைக்‌ கண்டாள்‌ கொலோ?

அடுத்தலமும்‌ தாமரையே அங்கைகளும்‌ பங்கயமே என்கின்றாளால்‌ முடித்தலமும்‌ பொற்பூணும்‌ என்‌ நெஞ்சத்து உள்ளகலாது! என்கின்றாளால்‌ ்‌ வடித்தடங்கண்‌ மலரவளோ வரை ஆகத்து உள்‌ இருப்பாள்‌ என்கின்றாளால்‌ கடிக்கமலம்‌ கள்ளுகுக்கும்‌ கண்ணபுரத்து அம்மானைக்‌ கண்டாள்‌ கொலோ?

பேர்‌ ஆயிரம்‌ உடைய பேராளன்‌ பேராளன்‌ என்கின்றாளால்‌ ஏரார்‌ கனமகர குண்டலத்தன்‌ எண்தோளன்‌ என்கின்றாளால்‌ நீரார்‌ மழை முகிலே நீள்‌ வரையே ஒக்குமால்‌ என்கின்றாளால்‌ காரார்‌ வயல்‌ அமரும்‌! கண்ணபுரத்து அம்மானைக்‌ கண்டாள்‌ கொலோ?

செவ்வரத்த உடை ஆடை அதன்‌ மேல்‌ ஓர்‌ சிவளிகைக்கச்சு என்கின்றாளால்‌ அவ்வரத்த அடி இணையும்‌ அங்கைகளும்‌ பங்கயமே என்கின்றாளால்‌ மைவளர்க்கும்‌ மணி உருவம்‌ மரகதமோ! மழை முகிலோ! என்கின்றாளால்‌ கைவளர்க்கும்‌ அழலாளர்‌ கண்ணபுரத்து அம்மானைக்‌ கண்டாள்‌ கொலோ?

கொற்றப்‌ புள்‌ ஒன்றேறி மன்றூடே வருகின்றான்‌ என்கின்றாளால்‌ வெற்றிப்‌ போர்‌ இந்திரற்கும்‌ இந்திரனே ஒக்குமால்‌ என்கின்றாளால்‌ பெற்றக்கால்‌ அவன்‌ ஆகம்‌ பெண்‌ பிறந்தோம்‌ உய்யோமோ! என்கின்றாளால்‌ கற்ற நூல்‌ மறையாளர்‌ கண்ணபுரத்து அம்மானைக்‌ கண்டாள்‌ கொலோ?

வண்டமரும்‌ வனமாலை மணி முடி மேல்‌ மண நாறும்‌ என்கின்றாளால்‌ உண்டு இவர்‌ பால்‌ அன்பு எனக்கென்று ஒரு காலும்‌ பிரிகிலேன்‌ என்கின்றாளால்‌ பண்டு இவரைக்‌ கண்டு அறிவது எவ்வூரில்‌? யாம்‌ என்றே பயில்கின்றாளால்‌ கண்டவர்‌ தம்‌ மனம்‌ வழங்கும்‌ கண்ணபுரத்து அம்மானைக்‌ கண்டாள்‌ கொலோ?

மாவளரு மென்னோக்கி மாதராள்‌ மாயவனைக்‌ கண்டாள்‌ என்று காவளரும்‌ கடிபொழில்‌ சூழ்‌ கண்ணபுரத்து அம்மானைக்‌ கலியன்‌ சொன்ன பாவளரும்‌ தமிழ்‌ மாலை பன்னிய நூல்‌ மருவும்‌ இவை ஐந்தும்‌ ஐந்தும்‌ வல்லார்‌ பூவளரும்‌ கற்பகம்‌ சேர்‌ பொன்னுலகில்‌ மன்னவராய்ப்‌ புகழ்‌ தக்கோரே

தெள்ளியீர்‌! தேவர்க்கும்‌ தேவர்‌ திருத்தக்கீர்‌! வெள்ளியீர்‌! வெய்ய விழு நிதி வண்ணர்‌ ர்‌ ஓ! துள்ளு நீர்க்‌ கண்ணபுரம்‌ தொழுதாள்‌ இவள்‌ கள்வியோ! கை வளை கொள்வது தக்கதே?

நீணிலா முற்றத்து நின்று இவள்‌ நோக்கினாள்‌ காணுமோ! கண்ணபுரம்‌ என்று காட்டினாள்‌ பாணனார்‌ திண்ணம்‌ இருக்க இனி இவள்‌ நாணுமோ? நன்று நன்று நறையூரர்க்கே

அருவி சோர்‌ வேங்கடம்‌ நீர்மலை என்று வாய்‌ வெருவினாள்‌ மெய்யம்‌ வினவி இருக்கின்றாள்‌ பெருகு சீர்க்‌ கண்ணபுரம்‌ என்று பேசினாள்‌ உருகினாள்‌ உள்‌ மெலிந்தாள்‌ இது என்‌ கொலோ?

உண்ணும்‌ நாள்‌ இல்லை உறக்கமும்‌ தான்‌ இல்லை பெண்மையும்‌ சால நிறைந்திலள்‌ பேதை தான்‌ கண்ணனூர்‌ கண்ணபுரம்‌ தொழும்‌ கார்க்கடல்‌ வண்ணர்‌ மேல்‌ எண்ணம்‌ இவட்கு இது என்‌ கொலோ?

கண்ணனூர்‌ கண்ணபுரம்‌ தொழும்‌ காரிகை பெண்மையும்‌! தன்னுடை உண்மை உரைக்கின்றாள்‌ வெண்ணெய்‌ உண்டு ஆப்புண்ட வண்ணம்‌ விளம்பினாள்‌ வண்ணமும்‌ பொன்னிறம்‌ ஆவது ஒழியுமே

வடவரை நின்றும்‌ வந்து இன்று கணபுரம்‌ இடவகை கொள்வது யாம்‌ என்று பேசினாள்‌ மடவரல்‌ மாதர்‌ என்‌ பேதை இவர்க்கு இவள்‌ கடவதென்‌? கண்‌ துயில்‌ இன்று இவர்‌ கொள்ளவே

தரங்க நீர்‌ பேசினும்‌ தண்‌ மதி காயினும்‌ இஇரங்குமோ? எத்தனை நாள்‌ இருந்து எள்கினாள்‌? துரங்கம்‌ வாய்‌ கீண்டு உகந்தானது தொன்மையூர்‌ அரங்கமே என்பது இவள்‌ தனக்கு ஆசையே

தொண்டெல்லாம்‌ நின்னடியே தொழுது உய்யுமா கண்டு தான்‌ கணபுரம்‌ கை தொழப்‌ போயினாள்‌ ர வண்டூுலாம்‌ கோதை என்‌ பேதை மணி நிறம்‌ கொண்டு தான்‌ கோயின்மை செய்வது தக்கதே?

முள்ளெயிறு ஏய்ந்தில கூழை முடி கொடா தெள்ளியள்‌ என்பதோர்‌ தேசிலள்‌ என்‌ செய்கேன்‌? கள்ளவிழ்‌ சோலைக்‌ கணபுரம்‌ கை தொழும்‌ பிள்ளையை பிள்ளை என்றெண்ணப்‌ பெறுவரே?

கார்மலி கண்ணபுரத்து எம்‌ அடிகளை பார்மலி மங்கையர்‌ கோன்‌ பரகாலன்‌ சொல்‌ சீர்மலி பாடல்‌ இவை பத்தும்‌ வல்லவர்‌ நீர்மலி வையத்து நீடு நிற்பார்களே

கரை எடுத்த சுரிசங்கும்‌ கனபவளத்து எழுகொடுயும்‌ திரை எடுத்து வருபுனல்‌ சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரத்து உறையும்‌ விரை எடுத்த துழாய்‌ அலங்கல்‌ விறல்‌ வரைத்‌ தோள்‌ புடை பெயர வரை எடுத்த பெருமானுக்கு இழந்தேன்‌ என்‌ வரிவளையே

அரிவிரவு முகில்‌ கணத்தால்‌ அகில்‌ புகையால்‌ வரையோடும்‌ தெரிவரிய மணிமாடத்‌ திருக்கண்ணபுரத்து உறையும்‌ வரி அரவின்‌ அணைத்‌ துயின்று மழை மதத்த சிறுதறுகண்‌ கரி வெருவ மருப்பொசித்தாற்கு இழந்தேன்‌ என்‌ கனவளையே

துங்கமா மணிமாட நெடுமுகட்டின்‌ சூலிகை போம்‌ திங்கள்‌ மாமுகில்‌ துணிக்கும்‌ திருக்கண்ணபுரத்து உறையும்‌ பைங்கண்மால்‌ விடை அடர்த்துப்‌ பனிமதி கோள்‌ விடுத்துகந்த செங்கண்மால்‌ அம்மானுக்கு இழந்தேன்‌ என்‌ செறிவளையே

கணமருவு மயில்‌ அகவு கடிபொழில்‌ சூழ்‌ நெரடுமறுகில்‌ திணமருவு கனமதிள்‌ சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரத்து உறையும்‌ மணமருவு தோள்‌ ஆய்ச்சி ஆர்க்கப்‌ போய்‌ உரலோடும்‌ புணர்‌ மருதம்‌ இற நடந்தாற்கு இழந்தேன்‌ என்‌ பொன்வளையே

வாய்‌ எடுத்த மந்திரத்தால்‌ அந்தணர்‌ தம்‌ செய்தொழில்கள்‌ தீ எடுத்து மறை வளர்க்கும்‌ திருக்கண்ணபுரத்து உறையும்‌ தாய்‌ எடுத்த சிறுகோலுக்கு உளைந்தோடித்‌ தயிர்‌ உண்ட வாய்‌ துடைத்த மைந்தனுக்கு இழந்தேன்‌ என்‌ வரிவளையே

மடல்‌ எடுத்த நெடுந்தாழை மருங்கெல்லாம்‌ வளர்‌ பவளம்‌ திடல்‌ எடுத்துச்‌ சுடர்‌ இமைக்கும்‌ திருக்கண்ணபுரத்து உறையும்‌ அடல்‌ அடர்த்து அன்று இரணியனை முரணழிய அணியுகிரால்‌ உடல்‌ எடுத்த பெருமானுக்கு இழந்தேன்‌ என்‌ ஒளிவளையே

வண்டமரும்‌ மலர்ப்‌ புன்னை வரி நீழல்‌ அணிழுத்தம்‌ தெண்திரைகள்‌ வரத்‌ திரட்டும்‌ திருக்கண்ணபுரத்து உறையும்‌ எண்திசையும்‌ எழு சுடரும்‌! இருநிலனும்‌ பெருவிசும்பும்‌ உண்டுமிழ்ந்த பெருமானுக்கு இழந்தேன்‌ என்‌ ஒளிவளையே

கொங்குமலி கருங்குவளை கண்ணாக தெண்கயங்கள்‌ செங்கமல முகமலர்த்தும்‌ திருக்கண்ணபுரத்து உறையும்‌ வங்கமலி தடங்கடலுள்‌ வரி அரவின்‌ அணைத்‌ துயின்ற செங்கமல நாபனுக்கு இழந்தேன்‌ என்‌ செறிவளையே

வாராளும்‌ இளங்கொங்கை நெடும்பணைத்தோள்‌ மடப்பாவை சீராளும்‌ வரை மார்பன்‌ திருக்கண்ணபுரத்து உறையும்‌ பேராளன்‌ ஆயிரம்‌ பேர்‌ ஆயிரவாய்‌ அரவணை மேல்‌ பேராளர்‌ பெருமானுக்கு இழந்தேன்‌ என்‌ பெய்வளையே

தேமருவு பொழில்‌ புடை சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரத்து உறையும்‌ வாமனனை மறிகடல்‌ சூழ்‌ வயலாலி வளநாடன்‌ காமருசீர்க்‌ கலிகன்றி கண்டூரைத்த தமிழ்‌ மாலை நாமருவி இவை பாட வினையாய நண்ணாவே

விண்ணவர்‌ தங்கள்‌ பெருமான்‌ திருமார்வன்‌ மண்ணவர்‌ எல்லாம்‌ வணங்கும்‌ மலிபுகழ்‌ சேர்‌ கண்ணபுரத்து எம்பெருமான்‌ கதிர்‌ முடி மேல்‌ வண்ண நறுந்துழாய்‌ வந்தூதாய்‌ கோல்‌ தும்பீ!

வேத முதல்வன்‌ விளங்கு புரிநூலன்‌ பாதம்‌ பரவிப்‌ பலரும்‌ பணிந்தேத்தி காதன்மை செய்யும்‌ கண்ணபுரத்து எம்பெருமான்‌ தூது நறுந்துழாய்‌ தாழ்ந்தூதாய்‌ கோல்‌ தும்பீ!

விண்ட மலர்‌ எல்லாம்‌ ஊதி நீ என்‌ பெறுதி? அண்ட முதல்வன்‌ அமரர்கள்‌ எல்லாரும்‌ கண்டு வணங்கும்‌ கண்ணபுரத்து எம்பெருமான்‌ வண்டு நறுந்துழாய்‌ வந்தூதாய்‌ கோல்‌ தும்பீ!

நீர்‌ மலிகின்றதோர்‌ மீனாய்‌ ஓர்‌ ஆமையுமாய்‌ சீர்‌ மலிகின்றதோர்‌ சிங்க உருவாகி கார்‌ மலி வண்ணன்‌ கண்ணபுரத்து எம்பெருமான்‌ தார்‌ மலி தண்துழாய்‌ தாழ்ந்தூதாய்‌ கோல்‌ தும்பீ!

ஏரார்‌ மலர்‌ எல்லாம்‌ ஊதி நீ என்‌ பெறுதி? பாரார்‌ உலகம்‌ பரவப்‌ பெருங்கடலுள்‌ கார்‌ ஆமையான கண்ணபுரத்து எம்பெருமான்‌ தாரார்‌ நறுந்துழாய்‌ தாழ்ந்தூதாய்‌ கோல்‌ தும்பீ!

மார்வில்‌ திருவன்‌ வலனேந்து சக்கரத்தன்‌ பாரைப்‌ பிளந்த பரமன்‌ பரஞ்சோதி காரில்‌ திகழ்‌ காயா வண்ணன்‌ கதிர்‌ முடி மேல்‌ தாரில்‌ நறுந்துழாய்‌ தாழ்ந்தூதாய்‌ கோல்‌ தும்பீ!

வாமனன்‌ கற்கி மதுசூதன்‌ மாதவன்‌ தார்‌ மன்னு தாசரதியாய தடமார்வன்‌ காமன்‌ தன்‌ தாதை கண்ணபுரத்து எம்பெருமான்‌ தாம நறுந்துழாய்‌ தாழ்ந்தூதாய்‌ கோல்‌ தும்பீ!

நீல மலர்கள்‌ நெடூநீர்‌ வயல்‌ மருங்கில்‌ சால மலர்‌ எல்லாம்‌ ஊதாதே வாளரக்கர்‌ காலன்‌ கண்ணபுரத்து எம்பெருமான்‌ கதிர்‌ முடி மேல்‌ கோல நறுந்துழாய்‌ கொண்டூதாய்‌ கோல்‌ தும்பீ!

நந்தன்‌ மதலை நிலமங்கை நல்துணைவன்‌ அந்த முதல்வன்‌ அமரர்கள்‌ தம்‌ பெருமான்‌ கந்தம்‌ கமழ்‌ காயா வண்ணன்‌ கதிர்‌ முடி மேல்‌ கொந்து நறுந்துழாய்‌ கொண்டூதாய்‌ கோல்‌ தும்பி!

வண்டமரும்‌ சோலை வயலாலி நல்நாடன்‌ கண்ட சீர்‌ வென்றிக்‌ கலியன்‌ ஒலி மாலை கொண்டல்‌ நிறவண்ணன்‌ கண்ணபுரத்தானை தொண்டரோம்‌ பாட நினைந்தூதாய்‌ கோல்‌ தும்பீ!

தந்தை காலில்‌ விலங்கற வந்து தோன்றிய தோன்றல்‌ பின்‌ தமியேன்‌ தன்‌ சிந்தை போயிற்றுத்‌ திருவருள்‌ அவனிடைப்‌ பெறுமளவு இருந்தேனை ர அந்தி காவலன்‌ அழுதுறு பசுங்கதிர்‌ அவை சுட அதனோடும்‌ மந்த மாருதம்‌ வனமுலை தடவந்து வலி செய்வதொழியாதே

மாரி மாக்கடல்‌ வளைவணற்கிளையவன்‌ வரை புரை திருமார்பில்‌ தாரின்‌ ஆசையில்‌ போயின நெஞ்சமும்‌ தாழ்ந்ததோர்‌ துணை காணேன்‌ ஊரும்‌ துஞ்சிற்று உலகமும்‌ துயின்றது ஒளியவன்‌ விசும்பியங்கும்‌ தேரும்‌ போயிற்றுத்‌ திசைகளும்‌ மறைந்தன செய்வதொன்று அறியேனே

ஆயன்‌ மாயமே அன்றி மற்று என்‌ கையில்‌ வளைகளும்‌ இறை நில்லா பேயின்‌ ஆருயிர்‌ உண்டுடும்‌ பிள்ளை நம்‌ பெண்‌ உயிர்க்கு இரங்குமோ? தூய மாமதிக்‌ கதிர்‌ சுடத்‌ துணை இல்லை இணைமுலை வேகின்றதால்‌ ஆயன்‌ வேயினுக்கு அழிகின்றது உள்ளமும்‌ அஞ்சேல்‌ என்பார்‌ இலையே

கயங்கொள்‌ புண்தலைக்‌ களிறுந்து வெந்திறல்‌ கழல்‌ மன்னர்‌ பெரும்‌ போரில்‌ மயங்க வெண்சங்கம்‌ வாய்‌ வைத்த மைந்தனும்‌ வந்திலன்‌ மறிகடல்‌ நீர்‌ தயங்கு வெண்திரைத்‌ திவலை நுண்பனி எனும்‌ தழல்‌ முகந்து இளமுலை மேல்‌ இயங்கு மாருதம்‌ விலங்கில்‌ என்‌ ஆவியை எனக்கெனப்‌ பெறலாமே

ஏழு மாமரம்‌ துளை படச்‌ சிலை வளைத்து இலங்கையை மலங்குவித்த ஆழியான்‌ நமக்கு அருளிய அருளொடும்‌ பகல்‌ எல்லை கழிகின்றதால்‌ தோழி! நாம்‌ இதற்கென்‌ செய்தும்‌? துண இல்லை சுடர்‌ படு முது நீரில்‌ ஆழ ஆழ்கின்ற ஆவியை அடூவதோர்‌ அந்தி வந்து அடைகின்றதே

முரியும்‌ வெண்திரை முதுகயம்‌ தீப்பட முழங்கழல்‌ எரி அம்பின்‌ வரிகொள்‌ வெஞ்சிலை வளைவித்த மைந்தனும்‌ வந்திலன்‌ என்‌ செய்கேன்‌? எரியும்‌ வெங்கதிர்‌ துயின்றது பாவியேன்‌ இணை நெடூங்கண்‌ துயிலா கரிய நாழிகை ஊழியின்‌ பெரியன கழியுமாறு அறியேனே

கலங்க மாக்கடல்‌ கடைந்தடைத்து இலங்கையர்‌ கோனது வரை ஆகம்‌ மலங்க வெஞ்சமத்து அடூசரம்‌ துரந்த எம்‌ அடிகளும்‌ வாரானால்‌ இலங்கு வெங்கதிர்‌ இளமதி அதனொடும்‌ விடை மணி அடும்‌ ஆயன்‌ விலங்கல்‌ வேயினது ஓசையுமாய்‌ இனி விளைவதொன்று அறியேனே

முழுது இவ்வையகம்‌ முறை கெட மறைதலும்‌ முனிவனும்‌ முனிவெய்தி மழுவினால்‌ மன்னர்‌ ஆருயிர்‌ வவ்விய மைந்தனும்‌ வாரானால்‌ ஒழுகு நுண்பனிக்கு ஒ௫டங்கிய பேடையை அடங்க அஞ்சிறை கோலி தழுவு நள்ளிருள்‌ தனிமையின்‌ கடியதோர்‌ கொடுவினை அறியேனே

கனஞ்செய்‌ மாமதிள்‌ கணபுரத்தவனொடும்‌ கனவினில்‌ அவன்‌ தந்த மனஞ்செய்‌ இன்பம்‌ வந்து உள்புக வெள்கி என்‌ வளை நெக இருந்தேனை சினஞ்செய்‌ மால்விடைச்‌ சிறு மணி ஓசை என்‌ சிந்தையைச்‌ சிந்துவிக்கும்‌ அனந்தல்‌ அன்றிலின்‌ அரிகுரல்‌ பாவியேன்‌ ஆவியை அடுூகின்றதே

வார்கொள்‌ மென்முலை மடந்தையர்‌ தடங்கடல்‌ வண்ணனைத்‌ தாள்‌ நயந்து ஆர்வத்தால்‌ அவர்‌ புலம்பிய புலம்பலை அறிந்து முன்‌ உரை செய்த கார்கொள்‌ பைம்பொழில்‌ மங்கையர்‌ காவலன்‌ கலிகன்றி ஒலி வல்லார்‌ ஏர்கொள்‌ வைகுந்த மாநகர்‌ புக்கு இமையவரொடும்‌ கூடுவரே

தொண்டீர்‌! உய்யும்‌ வகை கண்டேன்‌ துளங்கா அரக்கர்‌ துளங்க முன்‌ திண்தோள்‌ நிமிரச்‌ சிலை வளையச்‌ சிறிதே முனிந்த திருமார்பன்‌ வண்டார்‌ கூந்தல்‌ மலர்மங்கை வடிக்கண்‌ மடந்தை மாநோக்கம்‌!' கண்டான்‌ கண்டு கொண்டு உகந்த கண்ணபுரம்‌ நாம்‌ தொழுதுமே

பொருந்தா அரக்கர்‌ வெஞ்சமத்துப்‌ பொன்ற அன்று புள்ளூர்ந்து பெருந்தோள்‌ மாலி தலை புரளப்‌ பேர்ந்த அரக்கர்‌ தென்னிலங்கை இருந்தார்‌ தம்மை உடன்‌ கொண்டு அங்கு எழிலார்‌ பிலத்துப்‌ புக்கொளிப்ப கருந்தாள்‌ சிலை கைக்கொண்டானூர்‌ கண்ணபுரம்‌ நாம்‌ தொழுதுமே

வல்லி இடையாள்‌ பொருட்டாக மதிள்‌ நீர்‌ இலங்கையார்‌ கோவை அல்லல்‌ செய்து வெஞ்சமத்துள்‌ ஆற்றல்‌ மிகுந்த ஆற்றலான்‌ வல்லாள்‌ அரக்கர்‌ குலப்‌ பாவை வாட முனி தன்‌ வேள்வியை கல்விச்‌ சிலையால்‌ காத்தானூர்‌ கண்ணபுரம்‌ நாம்‌ தொழுதுமே

மல்லை முந்நீர்‌ அதர்பட வரிவெஞ்சிலை கால்‌ வளைவித்து கொல்லை விலங்கு பணி செய்யக்‌ கொடியோன்‌ இலங்கை புகலுற்று தொல்லை மரங்கள்‌ புகப்பெய்து துவலை நிமிர்ந்து வான்‌ அணவ கல்லால்‌ கடலை அடைத்தானூர்‌ கண்ணபுரம்‌ நாம்‌ தொழுதுமே

ஆமையாகி அரியாகி அன்னமாகி அந்தணர்‌ தம்‌ ஓமமாகி ஊழியாகி ! உவரி! சூழ்ந்த நெடும்புணரி ்‌ சேமமதிள்‌ சூழ்‌ இலங்கைக்‌ கோன்‌ சிரமும்‌ கரமும்‌ துணித்து முன்‌ காமற்பயந்தான்‌ கருதுமூர்‌ கண்ணபுரம்‌ நாம்‌ தொழுதுமே 5 உலகு

வருந்தாதிரு நீ மடநெஞ்சே! நம்‌ மேல்‌ வினைகள்‌ வாரா மூன்‌ திருந்தா அரக்கர்‌ தென்னிலங்கை செந்தீ உண்ணச்‌ சிவந்து ஒரு நாள்‌ பெருந்தோள்‌ வாணற்கு அருள்‌ புரிந்து பின்னை மணாளனாகி முன்‌ கருந்தாள்‌ களிறொன்று ஒசித்தானூர்‌ கண்ணபுரம்‌ நாம்‌ தொழுதுமே

இலையார்‌ மலர்ப்‌ பூம்பொய்கை வாய்‌ முதலை தன்னால்‌ அடர்ப்புண்டு கொலையார்‌ வேழம்‌ நடுக்குற்றுக்‌ குலைய அதனுக்கு அருள்‌ புரிந்தான்‌ அலைநீர்‌ இலங்கைத்‌ தசக்கிரீவற்கு இளையோற்கு அரசை அருளி முன்‌ கலைமாச்‌ சிலையால்‌ எய்தானூர்‌ கண்ணபுரம்‌ நாம்‌ தொழுதுமே

மாலாய்‌ மனமே! அருந்துயரில்‌ வருந்தாதிரு நீ வலி மிக்க காலார்‌ மருதும்‌ காய்சினத்த கழுதும்‌ கதமாக்‌ கழுதையும்‌ மாலார்‌ விடையும்‌ மதகரியும்‌ மல்லர்‌ உயிரும்‌ மடிவித்து காலால்‌ சகடம்‌ பாய்ந்தானூர்‌ கண்ணபுரம்‌ நாம்‌ தொழுதுமே

குன்றால்‌ மாரி பழுதாக்கிக்‌ கொடியேர்‌ இடையாள்‌ பொருட்டாக வந்தாள்‌ விடை ஏழ்‌ அன்று அடர்த்த வானோர்‌ பெருமான்‌ மாமாயன்‌ சென்றான்‌ தூது பஞ்சவர்க்காய்த்‌ திரிகாற்சகடம்‌ சினம்‌ அழித்து கன்றால்‌ விளங்கா எறிந்தானூர்‌ கண்ணபுரம்‌ நாம்‌ தொழுதுமே

கருமாழுகில்‌ தோய்‌ நெடுமாடக்‌ கண்ணபுரத்து எம்‌ அடிகளை திருமாமகளால்‌ அருள்‌ மாரி செழுநீர்‌ ஆலி வளநாடன்‌ மருவார்‌ புயற்கைக்‌ கலிகன்றி மங்கை வேந்தன்‌ ஒலி வல்லார்‌ இருமாநிலத்துக்கு அரசாகி இமையோர்‌ இறைஞ்ச வாழ்வாரே

வியமுடை விடையினம்‌ உடைதர மடமகள்‌ குயமிடை'! தடவரை அகலமது உடையவர்‌ நயமுடை' நடையனம்‌ இளையவர்‌ நடை பயில்‌ கயமிடை கணபுரம்‌ அடிகள்‌ தம்‌ இடமே

இணைமலி மருதினொடு எருதிற இகல்‌ செய்து துணைமலி முலையவள்‌ மணமிகு கலவியுள்‌ மணமலி விழவினொடு அடியவர்‌ அளவிய கணமலி கண்புரம்‌ அடிகள்‌ தம்‌ இடமே

புயலுறு வரை மழை பொழிதர மணி நிரை மயலுற வரை குடை எடூுவிய நெடியவர்‌ முயல்துளர்‌ மிளைமுயல்‌ துள வளவிளை வயல்‌ கயல்துளு கணபுரம்‌ அடிகள்‌ தம்‌ இடமே

ஏதலர்‌ நகை செய இளையவர்‌ அளை வெணெய்‌ போது செய்‌ தமரிய புனிதர்‌ நல்விரை மலர்‌ கோதிய மதுகரம்‌ குலவிய மலர்மகள்‌ காதல்‌ செய்‌ கணபுரம்‌ அடிகள்‌ தம்‌ இடமே

தொண்டரும்‌ அமரரும்‌ முனிவரும்‌ தொழுதெழ அண்டமொடு அகலிடம்‌ அளந்தவர்‌ அமர்‌ செய்து விண்டவர்‌ பட மதிள்‌ இலங்கை முன்‌ எரியெழ கண்டவர்‌ கணபுரம்‌ அடிகள்‌ தம்‌ இடமே

மழுவியல்‌ படையுடை அவனிடம்‌ மழை முகில்‌ தழுவிய உருவினர்‌ திருமகள்‌ மருவிய கொழுவிய செழுமலர்‌ முழுசிய பறவைபண்‌ எழுவிய கணபுரம்‌ அடிகள்‌ தம்‌ இடமே 6 குயழுடை நயமட

பரிதியொடு அணிமதி பனி வரை திசை நிலம்‌ எரிதியொடு எனவின இயல்வினர்‌ செலவினர்‌ சுருதியொடு அருமறை முறை சொலும்‌ அடியவர்‌ கருதிய கணபுரம்‌ அடிகள்‌ தம்‌ இடமே

படிபுல்கும்‌ அடியிணை பலர்‌ தொழ மலர்‌ வைகு கொடுபுல்கு தடவரை அகலமது உடையவர்‌ முடிபுல்கு நெடூவயல்‌ படைசெல வடிமலர்‌' கடிபுல்கு கணபுரம்‌ அடிகள்‌ தம்‌ இடமே

புலமனு மலர்‌ மிசை மலர்மகள்‌ புணரிய நிலமகள்‌ எனவின மகளிர்கள்‌ இவரொடும்‌ வலமனு படையுடை மணிவணர்‌ நிதிகுவை கலமனு கணபுரம்‌ அடிகள்‌ தம்‌ இடமே

மலிபுகழ்‌ கணபுரம்‌ உடைய எம்‌ அடிகளை வலிகெழு மதிளயல்‌ வயலணி மங்கையர்‌ கலியன தமிழ்‌ இவை விழுமிய இசையினொடு ஒலி சொலும்‌ அடியவர்‌ உறுதுயர்‌ இலரே

வானோர்‌ அளவும்‌ முது முந்நீர்‌ வளர்ந்த காலம்‌ வலியுருவின்‌ மீனாய்‌ வந்து வியந்துய்யக்‌ கொண்ட தண்தாமரைக்‌ கண்ணன்‌ ஆனாவுருவில்‌ ஆனாயன்‌ அவனை அம்மாவிளை வயலுள்‌ கானார்‌ புறவில்‌ கண்ணபுரத்து அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

மலங்கு விலங்கு நெடூவெள்ளம்‌ மறுக அங்கோர்‌ வரை நட்டு இலங்கு சோதி ஆரமுதம்‌ அடிமலர்‌ எய்துமளவு ஓர்‌ ஆமையாய்‌ விலங்கல்‌ திரியத்‌ தடங்கடலுள்‌ சுமந்து கிடந்த வித்தகனை கலங்கல்‌ முந்நீர்க்‌ கண்ணபுரத்து அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

பாராரளவும்‌ முது முந்நீர்‌ பரந்த காலம்‌ வளை மருப்பில்‌ ஏரார்‌ உருவத்து ஏனமாய்‌ எடுத்த ஆற்றல்‌ அம்மானை கூராராரல்‌ இரை கருதிக்‌ குருகு பாயக்‌ கயல்‌ இரியும்‌ காரார்‌ புறவில்‌ கண்ணபுரத்து அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

உளைந்த அரியும்‌ மானிடமும்‌ உடனாய்த்‌ தோன்ற ஒன்றுவித்து விளைந்த சீற்றம்‌ விண்‌ வெதும்ப வேற்றோன்‌ அகலம்‌ வெஞ்சமத்து பிளந்து வளைந்த உகிரானைப்‌ பெருந்தண்‌ செந்நெற்குலை தடிந்து களஞ்செய்‌ புறவில்‌ கண்ணபுரத்து அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

தொழுநீர்‌ வடிவின்‌ குறள்‌ உருவாய்‌ வந்து தோன்றி மாவலி பால்‌ முழுநீர்‌ வையம்‌ முன்‌ கொண்ட மூவா உருவின்‌ அம்மானை ர உழுநீர்‌ வயலுள்‌ பொன்‌ கிளைப்ப ஒருபால்‌ முல்லை முகையோடும்‌ கழுநீர்‌ மலரும்‌ கண்ணபுரத்து அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

வடிவாய்‌ மழுவே படையாக வந்து தோன்றி மூவெழுகால்‌ படியார்‌ அரசு களை கட்ட பாழியானை அம்மானை ர்‌ குடியா வண்டு கொண்டூண்ணக்‌ கோல நீலம்‌ மட்டுகுக்கும்‌ கடியார்‌ புறவில்‌ கண்ணபுரத்து அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

வையம்‌ எல்லாம்‌ உடன்‌ வணங்க வணங்கா மன்னனாய்த்‌ தோன்றி வெய்ய சீற்றக்‌ கடி இலங்கை குடுகொண்டோட வெஞ்சமத்து ர செய்த வெம்போர்‌ நம்‌ பரனைச்‌ செழுந்தண்‌ கானல்‌ மண நாறும்‌ கைதை வேலிக்‌ கண்ணபுரத்து அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

ஒற்றைக்‌ குழையும்‌ நாஞ்சிலும்‌ ஒருபால்‌ தோன்றத்‌ தான்‌ தோன்றி வெற்றித்‌ தொழிலார்‌ வேல்‌ வேந்தர்‌ விண்பால்‌ செல்ல வெஞ்சமத்து செற்ற கொற்றத்‌ தொழிலானைச்‌ செந்தீ மூன்றும்‌ இல்லிருப்ப கற்ற மறையோர்‌ கண்ணபுரத்து அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

துவரிக்‌ கனிவாய்‌ நிலமங்கை துயர்‌ தீர்ந்துய்யப்‌ பாரதத்துள்‌ இவரித்தரசர்‌ தடுமாற இருள்‌ நாள்‌ பிறந்த அம்மானை உவரி ஓதம்‌ முத்துந்த ஒருபால்‌ ஒருபால்‌ ஒண்செந்நெல்‌ கவரி வீசும்‌ கண்ணபுரத்து அடியேன்‌ கண்டு கொண்டேனே

மீனோடு ஆமை கேழல்‌ அரி குறளாய்‌ முன்னும்‌ இராமனாய்த்‌ தானாய்‌ பின்னும்‌ இராமனாய்த்‌ தாமோதரனாய்க்‌ கற்கியும்‌ ஆனான்‌ தன்னை கண்ணபுரத்து அடியன்‌ கலியன்‌ ஒலி செய்த தேனார்‌ இன்சொல்‌ தமிழ்‌ மாலை செப்பப்‌ பாவம்‌ நில்லாவே

கைம்மான மத யானை இடர்‌ தீர்த்த கருமுகிலை மைம்மான மணியை அணிகொள்‌ மரதகத்தை எம்மானை எம்பிரானை ஈசனை என்‌ மனத்துள்‌ அம்மானை அடியேன்‌ அடைந்து உய்ந்து போனேனே

தருமான மழை முகிலைப்‌ பிரியாது தன்னடைந்தார்‌ வருமானம்‌ தவிர்க்கும்‌ மணியை அணியுருவில்‌ திருமாலை அம்மானை அமுதத்தைக்‌ கடல்‌ கிடந்த பெருமானை அடியேன்‌ அடைந்து உய்ந்து பிழைத்தேனே

விடை ஏழ்‌ அன்றடர்த்து வெகுண்டு விலங்கலுற படையால்‌ ஆழி தட்ட பரமன்‌ பரஞ்சோதி மடையார்‌ நீலம்‌ மல்கும்‌ வயல்‌ சூழ்‌ கண்ணபுரம்‌ ஒன்று உடையானுக்கு அடியேன்‌ ஒருவர்க்கு உரியேனோ?

மிக்கானை மறையாய்‌ விரிந்த விளக்கை என்னுள்‌ புக்கானைப்‌ புகழ்‌ சேர்‌ பொலிகின்ற பொன்‌ மலையை தக்கானைக்‌ கடிகைத்‌ தடங்குன்றின்‌ மிசை இருந்த அக்காரக்கனியை அடைந்து உய்ந்து போனேனே

வந்தாய்‌ என்‌ மனத்தே வந்து நீ புகுந்த பின்னை எந்தாய்‌! போய்‌ அறியாய்‌ இதுவே அமையாதோ ர கொந்தார்‌ பைம்பொழில்‌ சூழ்‌ குடந்தைக்‌ கிடந்து உகந்த மைந்தா! உன்னை என்றும்‌ மறவாமைப்‌ பெற்றேனே

எஞ்சா வெந்நரகத்து அழுந்தி நடூங்குகின்றேற்கு அஞ்சேல்‌ என்று அடியேனை ஆட்கொள்ள வல்லானை ர நெஞ்சே! நீ நினையாது இறைப்‌ பொழுதும்‌ இருத்தி கண்டாய்‌ மஞ்சார்‌ மாளிகை சூழ்‌ வயலாலி மைந்தனையே

பெற்றார்‌ பெற்றொழிந்தார்‌ பின்னும்‌ நின்று அடியேனுக்கு உற்றானாய்‌ வளர்த்து என்‌ உயிராகி நின்றானை முற்றா மாமதி கோள்‌ விடுத்தானை எம்மானை எத்தால்‌ யான்‌ மறக்கேன்‌? இது சொல்‌ என்‌ ஏழை நெஞ்சே!

கற்றார்‌ பற்றறுக்கும்‌ பிறவிப்‌ பெருங்கடலே பற்றா வந்து அடியேன்‌ பிறந்தேன்‌ பிறந்த பின்னை வற்றா நீர்வயல்‌ சூழ்‌ வயலாலி அம்மானைப்‌ பெற்றேன்‌ பெற்றதுவும்‌ பிறவாமைப்‌ பெற்றேனே

கண்ணார்‌ கண்ணபுரம்‌ கடிகை கடி கமழும்‌ தண்ணார்‌ தாமரை சூழ்‌ தலைச்சங்க மேல்‌ திசையுள்‌ விண்ணோர்‌ நாண்மதியை விரிகின்ற வெஞ்சுடரை கண்ணாரக்‌ கண்டு கொண்டு களிக்கின்றது இங்கு என்று கொலோ?

செருநீர வேல்‌ வலவன்‌ கலிகன்றி மங்கையர்‌ கோன்‌ கருநீர்‌ முகில்‌ வண்ணன்‌ கண்ணபுரத்தானை இருநீர்‌ இன்தமிழ்‌ இன்னிசை மாலைகள்‌ கொண்டு தொண்டீர்‌! வருநீர்‌ வையம்‌ உய்ய இவை பாடி ஆடூுமினே

வண்டார்‌ பூ மாமலர்‌ மங்கை மண நோக்கம்‌ உண்டானே! உன்னை உகந்து உகந்து உன்தனக்கே தொண்டானேற்கு என்‌ செய்கின்றாய்‌? சொல்லு நால்‌ வேதம்‌ கண்டானே! கண்ணபுறத்துறை அம்மானே!

பெருநீரும்‌ விண்ணும்‌ மலையும்‌ உலகேழும்‌ ஒருதாரா நின்னுள்‌ ஒடுக்கிய நின்னை அல்லால்‌ வருதேவர்‌ மற்றுளர்‌ என்று என்‌ மனத்து இறையும்‌ கருதேன்‌ நான்‌ கண்ணபுரத்துறை அம்மானே!

மற்றுமோர்‌ தெய்வம்‌ உளதென்று இருப்பாரோடு உற்றிலேன்‌ உற்றதும்‌ உன்‌ அடியார்க்கு அடிமை மற்றெல்லம்‌ பேசிலும்‌ நின்‌ திருவெட்டெழுத்தும்‌ கற்று நான்‌ கண்ணபுரத்துறை அம்மானே!

பெண்ணானாள்‌ பேரிளம்‌ கொங்கையினார்‌ அழல்‌ போல்‌ உண்ணா நஞ்சுண்டு உகந்தாயை உகந்தேன்‌ நான்‌ மண்ணாளா! வாள்‌ நெடூங்கண்ணி மதுமலராள்‌ கண்ணாளா! கண்ணபுரத்துறை அம்மானே!

பெற்றாரும்‌ சுற்றமும்‌ என்றிவை பேணேன்‌ நான்‌ மற்றாரும்‌ பற்றிலேன்‌ ஆதலால்‌ நின்னடைந்தேன்‌ ர உற்றான்‌ என்று உள்ளத்து வைத்து அருள்‌ செய்‌ கண்டாய்‌ கற்றார்‌ சேர்‌ கண்ணபுரத்துறை அம்மானே!

ஏத்தி உன்‌ சேவடி எண்ணி இருப்பாரை பார்த்திருந்து அங்கு நமன்‌ தமர்‌ பற்றாது சோத்த நாம்‌ அஞ்சுதும்‌ என்று தொடாமை நீ காத்தி போல்‌ கண்ணபுரத்துறை அம்மானே!

வெள்ளை நீர்‌ வெள்ளத்து அணைந்த அரவணை மேல்‌ துள்ளு நீர்‌ மெள்ளத்‌ துயின்ற பெருமானே! வள்ளலே! உன்‌ தமர்க்கு என்றும்‌ நமன்‌ தமர்‌ கள்ளர்‌ போல்‌ கண்ணபுரத்துறை அம்மானே!

மாணாகி வையம்‌ அளந்ததுவும்‌ வாள்‌ அவுணன்‌ பூணாகம்‌ கீண்டதுவும்‌ ஈண்டு நினைந்திருந்தேன்‌ பேணாத வல்வினையேன்‌ இடர்‌ எத்தனையும்‌ காணேன்‌ நான்‌ கண்ணபுரத்துறை அம்மானே!

நாட்டினாய்‌ என்னை உனக்கு முன்‌ தொண்டாக மாட்டினேன்‌ அத்தனையே கொண்டு என்‌ வல்வினையை பாட்டினால்‌ உன்னை என்‌ நெஞ்சத்து இருந்தமை காட்டினாய்‌ கண்ணபுரத்துறை அம்மானே!

கண்ட சீர்க்‌ கண்ணபுரத்துறை அம்மானை கொண்ட சீர்த்‌ தொண்டன்‌ கலியன்‌ ஒலி மாலை பண்டமாய்ப்‌ பாடும்‌ அடியவர்க்கு எஞ்ஞான்றும்‌ அண்டம்‌ போய்‌ ஆட்சி அவர்க்கு அதறிந்தோமே

செங்கால மட நாராய்‌! இன்றே சென்று திருக்கண்ணபுரம்‌ புக்கு என்‌ செங்கண்‌ மாலுக்கு என்‌ காதல்‌ என்‌ துணைவர்க்கு உரைத்தியாகில்‌ இது ஒப்பது எமக்கு இன்பம்‌ இல்லை நாளும்‌ பைங்கானம்‌ ஈதெல்லாம்‌ உனதே ஆகப்‌ பழனமீன்‌ கவர்ந்து உண்ணத்‌ தருவன்‌ தந்தால்‌ இங்கே வந்து இனிதிருந்து உன்‌ பெடையும்‌ நீயும்‌ இருநிலத்தில்‌ இனிதின்பம்‌ எய்தலாமே 27 (பறவைகளைத்‌ தூது விடுத்த தலைவி தலைவன்‌ வரக்‌ காணாமையால்‌ அவனைப்‌ பற்றி ஊடல்‌ கொண்டு தோழிக்குக்‌ கூறிய பாசுரம்‌)

மாலை நண்ணித்‌ தொழுதெழுமினோ வினை கெட காலை மாலை கமல மலர்‌ இட்டு நீர்‌ வேலை மோதும்‌ மதிள்‌ சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரத்து ஆலின்‌ மேலால்‌ அமர்ந்தான்‌ அடி இணைகளே

கள்ளவிழும்‌ மலர்‌ இட்டு நீர்‌ இறைஞ்சுமின்‌ நள்ளி சேரும்‌ வயல்‌ சூழ்‌ கிடங்கின்‌ புடை வெள்ளி ஏய்ந்த மதிள்‌ சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரம்‌ உள்ளி நாளும்‌ தொழுதெழுமினோ தொண்டரே!

தொண்டர்‌! நுந்தம்‌ துயர்‌ போக நீர்‌ ஏகமாய்‌ விண்டு வாடா மலர்‌ இட்டு நீர்‌ இறைஞ்சுமின்‌ வண்டு பாடும்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரத்து அண்ட வாணன்‌ அமரர்‌ பெருமானையே

மானை நோக்கி மடப்‌ பின்னை தன்‌ கேள்வனை தேனை வாடா மலர்‌ இட்டு நீர்‌ இறைஞ்சுமின்‌ வானை உந்தும்‌ மதிள்‌ சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரம்‌ தான்‌ நயந்த பெருமான்‌ சரணாகுமே

சரணமாகும்‌ தன தாள்‌ அடைந்தார்க்கெல்லாம்‌ மரணமானால்‌ வைகுந்தம்‌ கொடுக்கும்‌ பிரான்‌ அரண்‌ அமைந்த மதிள்‌ சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரத்‌ தரணியாளன்‌ தனதன்பர்க்கு அன்பாகுமே

அன்பனாகும்‌ தன தாள்‌ அடைந்தார்க்கெல்லாம்‌ செம்பொன்‌ ஆகத்து அவுணன்‌ உடல்‌ கீண்டவன்‌ நன்பொன்‌ ஏய்ந்த மதிள்‌ சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரத்து அன்பன்‌ நாளும்‌ தன்‌ மெய்யர்க்கு மெய்யனே

மெய்யனாகும்‌ விரும்பித்‌ தொழுவார்க்கெல்லாம்‌ பொய்யனாகும்‌ புறமே தொழுவார்க்கெல்லாம்‌ செய்யில்‌ வாளை உகளும்‌ திருக்கண்ணபுரத்து ஐயன்‌ ஆகத்தணைப்பார்கட்கு அணியனே

அணியனாகும்‌ தன தாள்‌ அடைந்தார்க்கெல்லாம்‌ பிணியும்‌ சாரா பிறவி கெடுத்தாளும்‌ ர மணிபொன்‌ ஏய்ந்த மதிள்‌ சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரம்‌ பணிமின்‌ நாளும்‌ பரமேட்டி தன்‌ பாதமே

பாதம்‌ நாளும்‌ பணியத்‌ தணியும்‌ பிணி ஏதம்‌ சாரா எனக்கேல்‌ இனி என்‌ குறை? வேத நாவர்‌ விரும்பும்‌ திருக்கண்ணபுரத்து ஆதியானை அடைந்தார்க்கு அல்லல்‌ இல்லையே

இல்லை அல்லல்‌ எனக்கேல்‌ இனி என்‌ குறை? அல்லி மாதர்‌ அமரும்‌ திருமார்பினன்‌ கல்லில்‌ ஏய்ந்த மதிள்‌ சூழ்‌ திருக்கண்ணபுரம்‌ சொல்ல நாளும்‌ துயர்‌ பாடு சாராவே

பாடு சாரா வினை பற்றற வேண்டுவீர்‌ மாட நீடு குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌ சொல்‌ பாடலான தமிழ்‌ ஆயிரத்துள்‌! இப்பத்தும்‌ பாடி ஆடிப்‌ பணிமின்‌ அவன்‌ தாள்களே!

நான்‌ வணங்கும்‌ கண்ணனைக்‌ கண்ணபுரத்தானை தென்னறையூர்‌ மன்னு மணிமாடக்‌ கோயில்‌ மணாளனை கல்நவில்‌ தோள்‌ காளையைக்‌ கண்டாங்குக்‌ கை தொழுது என்னிலைமை எல்லாம்‌ அறிவித்தால்‌ எம்பெருமான்‌ தன்‌ அருளும்‌ ஆகமும்‌ தாரானேல்‌ -