திருச்சித்திரகூடம்

பொன்‌ திகழ்‌ சித்திரகூடப்‌ பொருப்பினில்‌ உற்ற வடிவில்‌ ஒரு கண்ணும்‌ கொண்ட அக்‌ கற்றைக்‌ குழலன்‌ கடியன்‌ விரைந்து உன்னை மற்றைக்‌ கண்‌ கொள்ளாமே கோல்‌ கொண்டு வா மணிவண்ண நம்பிக்கு ஓர்‌ கோல்‌ கொண்டு வா

அங்கணெடு மதிள்‌ புடை சூழ்‌ அயோத்தி என்னும்‌ அணிநகரத்துலகனைத்தும்‌ விளக்கும்‌ சோதி வெங்கதிரோன்‌ குலத்துக்கோர்‌ விளக்காய்த்‌ தோன்றி விண்‌ முழுதும்‌ உயக்‌ கொண்ட வீரன்‌ தன்னை செங்கணெடும்‌ கருமுகிலை இராமன்‌ தன்னைத்‌ தில்லை நகர்த்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ தன்னுள்‌ எங்கள்‌ தனி முதல்வனை எம்பெருமான்‌ தன்னை என்று கொலோ கண்குளிரக்‌ காணும்‌ நாளே

வந்தெதிர்ந்த தாடகை தன்‌ உரத்தைக்‌ கீறி வரு குருதி பொழிதர வன்கணை ஒன்றேவி மந்திரம்‌ கொள்‌ மறை முனிவன்‌ வேள்வி காத்து வல்லரக்கர்‌ உயிர்‌ உண்ட மைந்தன்‌ காண்மின்‌ செந்தளிர்வாய்‌ மலர்‌ நகை சேர்‌ செழுந்தண்‌ சோலைத்‌ தில்லை நகர்த்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ தன்னுள்‌ அந்தணர்களொரு மூவாயிரவர்‌ ஏத்த அணிமணி ஆசனத்திருந்த அம்மான்‌ தானே

செவ்வரி நற்கரு நெ௫டூங்கண்‌ சீதைக்காகிச்‌ சினவிடையோன்‌ சிலை இறுத்து மழுவாள்‌ ஏந்தி வெவ்வரி நற்சிலை வாங்கி வென்றி கொண்டு வேல்வேந்தர்‌ பகை தடிந்த வீரன்‌ தன்னை தெவ்வரஞ்சு நெடும்‌ புரிசை உயர்ந்த பாங்கர்த்‌ தில்லை நகர்த்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ தன்னுள்‌ எவ்வரி வெஞ்சிலை தடக்கை இராமன்‌ தன்னை இறைஞ்சுவார்‌ இணையடியே இறைஞ்சினேனே

தொத்தலர்‌ பூஞ்சுரிகுழல்‌ கைகேசி சொல்லால்‌ தொன்னகரம்‌ துறந்து துறைக்‌ கங்கை தன்னை பத்தியுடைக்‌ குகன்‌ கடத்த வனம்‌ போய்ப்‌ புக்குப்‌ பரதனுக்குப்‌ பாதுகமும்‌ அரசும்‌ ஈந்து சித்திரகூடத்திருந்தான்‌ தன்னை இன்று தில்லை நகர்த்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ தன்னுள்‌ எத்தனையும்‌ கண்குளிரக்‌ காணப்‌ பெற்ற இருநிலத்தார்க்கு இமையவர்‌ நேரொவ்வார்‌ தாமே (க)

வலிவணக்கு வரை நெடூந்தோள்‌ விராதைக்‌ கொன்று வண்தமிழ்‌ மாமுனி கொடுத்த வரிவில்‌ வாங்கி கலை வணக்கு நோக்கரக்கி மூக்கை நீக்கி கரனோடு தூடணன்‌ தன்‌ உயிரை வாங்கி சிலை வணக்கி மான்‌ மறிய எய்தான்‌ தன்னைத்‌ தில்லை நகர்த்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ தன்னுள்‌ தலை வணக்கிக்‌ கைகூப்பி ஏத்த வல்லார்‌ திரிதலால்‌ தவமுடைத்துத்‌ தரணி தானே

தனமருவு வைதேகி பிரியலுற்றுத்‌ தளர்வெய்திச்‌ சடாயுவை வைகுந்தத்தேற்றி வனமருவு கவியரசன்‌ காதல்‌ கொண்டு வாலியைக்‌ கொன்று இலங்கை நகர்‌ அரக்கர்‌ கோமான்‌ சினம்‌ அடங்க மாருதியால்‌ சுடூவித்தானைத்‌ தில்லை நகர்த்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ தன்னுள்‌ இனிதமர்ந்த அம்மானை இராமன்‌ தன்னை ஏத்துவார்‌ இணையடியே ஏத்தினேனே

குரை கடலை அடலம்பால்‌ மறுக எய்து குலைகட்டி மறு கரையை அதனால்‌ ஏறி எரிநெடுவேல்‌ அரக்கரொடும்‌ இலங்கை வேந்தன்‌ இன்னுயிர்‌ கொண்டு அவன்‌ தம்பிக்கு அரசும்‌ ஈந்து திருமகளோடு இனிதமர்ந்த செல்வன்‌ தன்னைத்‌ தில்லை நகர்த்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ தன்னுள்‌ அரசமர்ந்தான்‌ அடி சூடும்‌ அரசை அல்லால்‌ அரசாக எண்ணேன்‌ மற்றரசு தானே

அம்பொனெடு மணிமாட அயோத்தி எய்தி அரசெய்தி அகத்தியன்‌ வாய்த்தான்‌ முன்‌ கொன்றான்‌ தன்‌ பெருந்தொல்‌ கதை கேட்டு மிதிலைச்‌ செல்வி உலகுய்யத்‌ திருவயிறு வாய்த்த மக்கள்‌ செம்பவளத்‌ திரள்‌ வாய்த்‌ தன்‌ சரிதை கேட்டான்‌ தில்லை நகர்த்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ தன்னுள்‌ எம்பெருமான்‌ தன்‌ சரிதை செவியால்‌ கண்ணால்‌ பருகுவோம்‌ இன்னமுதம்‌ மதியோமன்றே

செறிதவச்‌ சம்புகன்‌ தன்னைச்‌ சென்று கொன்று செழு மறையோன்‌ உயிர்‌ மீட்டுத்‌ தவத்தோன்‌ ஈந்த நிறை மணிப்பூண்‌ அணியும்‌ கொண்டு இலவணன்‌ தன்னைத்‌ தம்பியால்‌ வானேற்றி முனிவன்‌ வேண்ட திறல்‌ விளங்கும்‌ இலக்குமனைப்‌ பிரிந்தான்‌ தன்னைத்‌ தில்லை நகர்த்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ தன்னுள்‌ உறைவானை மறவாத உள்ளம்‌ தன்னை உடையோம்‌ மற்றுறு துயரம்‌ அடையோமன்றே

அன்று சராசரங்களை வைகுந்தத்தேற்றி அடலரவப்‌ பகையேறி அசுரர்‌ தம்மை வென்று இலங்கு மணி நெடும்‌ தோள்‌ நான்கும்‌ தோன்ற விண்‌ முழுதும்‌ எதிர்‌ வரத்‌ தன்‌ தாமமேவி சென்றினிது வீற்றிருந்த அம்மான்‌ தன்னைத்‌ தில்லை நகர்த்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ தன்னுள்‌ என்றும்‌ நின்றான்‌ அவனிவன்‌ என்றேத்தி நாளும்‌ இறைஞ்சுமினோ எப்பொழுதும்‌ தொண்டீர்‌ நீரே

ஊன்‌ வாட உண்ணாது உயிர்‌ காவலிட்டு உடலில்‌ பிரியாப்‌ புலன்‌ ஐந்தும்‌ நொந்து தாம்‌ வாட வாடத்‌ தவம்‌ செய்ய வேண்டா தமதா இமையோர்‌ உலகாளகிற்பீர்‌! கானாட மஞ்ஞைக்‌ கணமாட மாடே கயலாடு கானீர்ப்‌ பழனம்‌ புடை போய்‌ தேனாட மாடக்‌ கொடுயாடு தில்லைத்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ சென்று சேர்மின்களே

காயோடு நீடு கனி உண்டு வீசு க௫ங்கால்‌ நுகர்ந்து நெடுங்காலம்‌ ஐந்து தீயோடு நின்று தவம்‌ செய்ய வேண்டா திருமார்பனைச்‌ சிந்தையுள்‌ வைத்துமென்பீர்‌! வாயோது வேதம்‌ மல்கின்ற தொல்‌ சீர்‌ மறையாளர்‌ நாளும்‌ முறையால்‌ வளர்த்த தீயோங்க ஓங்கப்‌ புகழோங்கு தில்லைத்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ சென்று சேர்மின்களே

வெம்பும்‌ சினத்துப்‌ புனக்கேழல்‌ ஒன்றாய்‌ விரிநீர்‌ முது வெள்ளம்‌ உள்புக்கு அழுந்த வம்புண்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ உலகு அன்றெடுத்தான்‌ அடிப்போது அணைவான்‌ விருப்போடு இருப்பீர்‌! பைம்பொன்னும்‌ முத்தும்‌ மணியும்‌ கொணர்ந்து படை மன்னவன்‌ பல்லவர்‌ கோன்‌ பணிந்த செம்பொன்‌ மணி மாடங்கள்‌ சூழ்ந்த தில்லைத்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ சென்று சேர்மின்களே

அருமாநிலம்‌ அன்று அளப்பான்‌ குறளாய்‌ அவுணன்‌ பெருவேள்வியில்‌ சென்று இரந்த பெருமான்‌ திருநாமம்‌ பிதற்றி நுந்தம்‌ பிறவித்‌ துயர்‌ நீங்குதும்‌ என்னகிற்பீர்‌! கருமா கடலுள்‌ கிடந்தான்‌ உவந்து கவைநா அரவின்‌ அணைப்‌ பள்ளியின்‌ மேல்‌ திருமால்‌ திருமங்கையோடாடு?' தில்லைத்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ சென்று சேர்மின்களே

கோமங்க வங்கக்‌ கடல்‌ வையம்‌ உய்யக்‌ குலமன்னர்‌ அங்கம்‌ மழுவில்‌ துணிய தாம்‌ அங்கு அமருள்‌ படை தொட்ட வென்றித்‌ தவமா முனியைத்‌ தமக்காக்ககிற்பீர்‌! பூமங்கை தங்கிப்‌ புலமங்கை மன்னிப்‌ புகழ்‌ மங்கை எங்கும்‌ திகழ புகழ்‌ சேர்‌ சேமங்கொள்‌ பைம்பூம்‌ பொழில்‌ சூழ்ந்த தில்லைத்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ சென்று சேர்மின்களே

நெய்வாய்‌ அழல்‌ அம்பு துரந்து முந்நீர்‌ துணியப்‌ பணி கொண்டு அணியார்ந்து இலங்கு மையார்‌ மணிவண்ணனை எண்ணி நுந்தம்‌ மனத்தே இருத்தும்படி வாழ வல்லீர்‌! அவ்வாய்‌ இளமங்கையர்‌ பேசவும்‌ தான்‌ அருமாமறை அந்தணர்‌ சிந்தை புக செவ்வாய்க்‌ கிளி நான்மறை பாடு தில்லைத்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ சென்று சேர்மின்களே

மெளவல்‌ குழல்‌ ஆய்ச்சி மெந்தோள்‌ நயந்து மகரம்‌ சுழலச்‌ சுழல்‌ நீர்‌ பயந்த தெய்வத்‌ திருமாமலர்‌ மங்கை தங்கு திருமார்பனைச்‌ சிந்தையுள்‌ வைத்துமென்பீர்‌! கெளவைக்‌ களிற்றின்‌ மருப்பும்‌ பொருப்பில்‌ கமழ்‌ சந்தும்‌ உந்தி நிவா வலங்கொள்‌ தெய்வப்‌ புனல்‌ சூழ்ந்து அழகாய தில்லைத்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ சென்று சேர்மின்களே

மாவாயின்‌ அங்கம்‌ மதியாது கீறி மழைமா முது குன்று எடுத்து ஆயர்‌ தங்கள்‌ கோவாய்‌ நிரை மேய்த்து உலகுண்ட மாயன்‌ குரைமா கழல்‌ கூடும்‌ குறிப்புடையீர்‌! மூவாயிரம்‌ நான்மறையாளர்‌ நாளும்‌ முறையால்‌ வணங்க அணங்காய சோதி தேவாதி தேவன்‌ திகழ்கின்ற தில்லைத்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ சென்று சேர்மின்களே

செருநீல வேற்கண்‌ மடவார்‌ திறத்துச்‌ சினத்தோடு நின்று மனத்தால்‌ வளர்க்கும்‌ அருநீல பாவம்‌ அகலப்‌ புகழ்‌ சேர்‌ அமரர்க்கும்‌ எய்தாத அண்டத்து இருப்பீர்‌! பெருநீர்‌ நிவா உந்தி முத்தம்‌ கொணர்ந்து எங்கும்‌ வித்தும்‌ வயலுள்‌ கயல்‌ பாய்ந்து உகள திருநீலம்‌ நின்று திகழ்கின்ற தில்லைத்‌ திருச்சித்ரகூடம்‌ சென்று சேர்மின்களே

சீரார்‌ பொழில்‌ சூழ்ந்து அழகாய தில்லைத்‌ திருச்சித்ர கூடத்து உறை செங்கண்‌ மாலுக்கு ஆராத உள்ளத்தவர்‌ கேட்டு உவப்ப அலைநீர்‌ உலகுக்கு அருளே புரியும்‌ காரார்‌ புயற்கைக்‌ கலிகன்றி குன்றா ஒலிமாலை ஓர்‌ ஒன்பதோடு ஒன்றும்‌ வல்லார்‌ பாரார்‌ உலகம்‌ அளந்தான்‌ அடிக்‌ கீழ்ப்‌ பலகாலம்‌ நிற்கும்படி வாழ்வர்‌ தாமே

வாட மருதிடை போகி மல்லரைக்‌ கொன்று ஒக்கலித்திட்டு ஆடல்‌ நன்மாவுடைத்து ஆயர்‌ ஆநிரைக்கு அன்று இடர்‌ தீர்ப்பான்‌ கூடிய மாமழை காத்த கூத்தன்‌ என வருகின்றான்‌ சேடுயர்‌ பூம்பொழில்‌ தில்லைச்‌ சித்திரகூடத்து உள்ளானே

பேய்மகள்‌ கொங்கை நஞ்சுண்ட பிள்ளை பரிசு இதுவென்றால்‌ மாநில மாமகள்‌ மாதர்‌ கேள்வன்‌ இவன்‌ என்றும்‌ வண்டூண்‌ பூமகள்‌ நாயகன்‌ என்றும்‌ புலங்கெழு கோவியர்‌ பாடி தேமலர்‌ தூவ வருவான்‌ சித்திரகூடத்து உள்ளானே

பண்டு இவன்‌ வெண்ணெய்‌ உண்டான்‌ என்று ஆய்ச்சியர்‌ கூடி இழிப்ப' எண்‌ திசையோரும்‌ வணங்க இணை மருதூடு நடந்திட்டு அண்டரும்‌ வானத்தவரும்‌ ஆயிர நாமங்களோடு திண்‌ திறல்‌ பாட வருவான்‌ சித்திரகூடத்து உள்ளானே

வளைக்கை நெ௫டங்கண்‌ மடவார்‌ ஆய்ச்சியர்‌ அஞ்சி அழைப்ப தளைத்தவிழ்‌ தாமரைப்‌ பொய்கைத்‌ தண்‌ தடம்‌ புக்கு அண்டர்‌ காண ர்‌ முளைத்த எயிற்றழல்‌ நாகத்து உச்சியில்‌ நின்று அதுவாட திளைத்தமர்‌ செய்து வருவான்‌ சித்திரகூடத்து உள்ளானே

பருவக்‌ கருமுகில்‌ ஒத்து முத்துடை மாகடல்‌ ஒத்து அருவித்‌ திரள்‌ திகழ்கின்ற வாயிரம்‌ பொன்மலை ஒத்து உருவக்‌ கருங்குழல்‌ ஆய்ச்சி திறத்து இனமால்‌ விடை செற்று தெருவில்‌ திளைத்து வருவான்‌ சித்திரகூடத்து உள்ளானே

எய்யச்‌ சிதைந்தது இலங்கை மலங்க வருமழை காப்பான்‌ உய்யப்‌ பருவரை தாங்கி ஆநிரை காத்தான்‌ என்றேத்தி ர வையத்தெவரும்‌' வணங்க அணங்கெழு மாமலை போலே தெய்வப்‌ புள்‌ ஏறி வருவான்‌ சித்திரகூடத்து உள்ளானே

ஆவர்‌ இவை செய்தறிவார்‌? அஞ்சன மாமலை போலே மேவு சினத்து அடல்‌ வேழம்‌ வீழ முனிந்து அழகாய காவிமலர்‌ நெடூங்கண்ணார்‌ கை தொழ வீதி வருவான்‌ தேவர்‌ வணங்கு தண்‌ தில்லைச்‌ சித்திரகூடத்து உள்ளானே

பொங்கி அமரில்‌ ஒருகால்‌ பொன்‌ பெயரோனை வெருவ அங்கு அவன்‌ ஆகம்‌ அளைந்திட்டு ஆயிரந்தோள்‌ எழுந்தாட பைங்கண்‌ இரண்டு எரி கான்ற நீண்ட எயிற்றொடு பேழ்வாய்‌ சிங்க உருவின்‌ வருவான்‌ சித்திரகூடத்து உள்ளானே

கருமுகில்‌ போல்வது ஓர்‌ மேனி கையன ஆழியும்‌ சங்கும்‌ பெருவிறல்‌ வானவர்‌ சூழ ஏழுலகும்‌ தொழுது ஏத்த ர்‌ ஒருமகள்‌ ஆயர்‌ மடந்தை ஒருத்தி நிலமகள்‌ மற்றைத்‌ திருமகளோடும்‌ வருவான்‌ சித்திரகூடத்து உள்ளானே

தேனமர்‌ பூம்பொழில்‌ தில்லைச்‌ சித்திரகூடம்‌ அமர்ந்த வானவர்‌ தங்கள்‌ பிரானை மங்கையர்‌ கோன்‌ மருவார்‌! ம்‌ ஊனமர்‌ வேல்‌ கலிகன்றி ஒண்‌ தமிழ்‌ ஒன்பதோடு ஒன்றும்‌ தான்‌ இவை கற்று வல்லார்‌ மேல்‌ சாரா தீவினை தாமே