திருவரங்கம்

மெய்திமிரும்‌ நானப்‌ பொடியோடு மஞ்சளும்‌ செய்ய தடங்கண்ணுக்கு அஞ்சனமும்‌ சிந்துரமும்‌ வெய்யகலைப்பாகி கொண்டுவளாய்‌ நின்றாள்‌ அய்யா அழேல்‌ அழேல்‌ தாலேலோ அரங்கத்தணையானே தாலேலோ

கருவுடை மேகங்கள்‌ கண்டால்‌ உன்னைக்‌ கண்டால்‌ ஒக்கும்‌ கண்கள்‌ உருவுடையாய்‌ உலகேழும்‌ உண்டாக வந்து பிறந்தாய்‌ திருவுடையாள்‌ மணவாளா திருவரங்கத்தே கிடந்தாய்‌ மருவி மணம்‌ கமழ்கின்ற மல்லிகைப்‌ பூச்சூட்ட வாராய்‌

மாதவத்தோன்‌ புத்திரன்‌ போய்‌ மறிகடல்‌ வாய்‌ மாண்டானை ஓதுவித்ததக்கணையா உருவுருவே கொடுத்தானூர்‌ தோதவத்தித்‌ தூய்மறையோர்‌ துறைபடியத்‌ துளும்பி எங்கும்‌ போதில்‌ வைத்த தேன்‌ சொரியும்‌ புனலரங்கம்‌ என்பதுவே

பிறப்பகத்தே மாண்டொழிந்த பிள்ளைகளை நால்வரையும்‌ இறைப்பொழுதில்‌ கொணர்ந்து கொடுத்து ஒருப்படித்த உறைப்பனூர்‌ மறைப்‌ பெருந்தீ வளர்த்திருப்பார்‌ வருவிருந்தை அளித்திருப்பார்‌ சிறப்புடைய மறையவர்‌ வாழ்‌ திருவரங்கம்‌ என்பதுவே

மருமகன்‌ தன்‌ சந்ததியை உயிர்மீட்டு மைத்துனன்மார்‌ உருமகத்தே வீழாமே குருமுகமாய்க்‌ காத்தானூர்‌ திருமுகமாய்ச்‌ செங்கமலம்‌ திருநிறமாய்க்‌ கருங்குவளை பொருமுகமாய்‌ நின்றலரும்‌ புனல்‌ அரங்கம்‌ என்பதுவே

கூந்தொழுத்தை சிதகுரைப்பக்‌ கொடுயவள்‌ வாய்க்‌ கடிய சொல்‌ கேட்டு ஈன்றெடுத்த தாயரையும்‌ இராச்சியமும்‌ ஆங்கொழிய கான்‌ தொடுத்த நெறி போகிக்‌ கண்டகரைக்‌ களைந்தானூர்‌ தேன்‌ தொடுத்த மலர்ச்‌ சோலைத்‌ திருவரங்கம்‌ என்பதுவே (க)

பெருவரங்கள்‌ அவை பற்றிப்‌ பிழக்குடைய இராவணனை உருவரங்கப்‌ பொருதழித்து இவ்வுலகினைக்‌ கண்‌ பெறுத்தானூர்‌ குருவரும்பக்‌ கோங்கலரக்‌ குயில்‌ கூவும்‌ குளிர்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ திருவரங்கம்‌ என்பதுவே என்‌ திருமால்‌ சேர்விடமே

கீழுலகில்‌ அசுரர்களைக்‌ கிழங்கிருந்து கிளராமே ஆழி விடூத்து அவருடைய கருவழித்த வழிப்பனூர்‌ தாழை மடலூடூரிஞ்சித்‌ தவள வண்ணப்‌ பொடு அணிந்து யாழினிசை வண்டினங்கள்‌ ஆளம்‌ வைக்கும்‌ அரங்கமே

கொழுப்புடைய செழுங்குருதி கொழித்திழிந்து குமிழ்த்தெறிய பிழக்குடைய அசுரர்களைப்‌ பிணம்‌ படுத்த பெருமானூர்‌ தழுப்பரிய சந்தனங்கள்‌ தடவரை வாய்‌ ஈர்த்துக்‌ கொண்டு தெழிப்புடைய காவிரி வந்து அடி தொழும்‌ சீரரங்கமே

வல்லெயிற்றுக்‌ கேழலுமாய்‌ வாளெயிற்றுச்‌ சீயமுமாய்‌ எல்லையில்லாத்‌ தரணியையும்‌ அவுணனையும்‌ இடந்தானூர்‌ எல்லியம்போது இருஞ்சிறை வண்டு எம்பெருமான்‌ குணம்‌ பாடி மல்லிகை வெண்‌ சங்கூதும்‌ மதிள்‌ அரங்கம்‌ என்பதுவே

குன்றாடு கொழுமுகில்‌ போல்‌ குவளைகள்‌ போல்‌ குரைகடல்‌ போல்‌ நின்றாடு கணமயில்‌ போல்‌ நிறமுடைய நெடுமாலூர்‌ குன்றாடு பொழில்‌ நுழைந்து கொடியிடையார்‌ முலையணவி மன்றூடு தென்றலுமாம்‌ மதிள்‌ அரங்கம்‌ என்பதுவே

பருவரங்கள்‌ அவை பற்றிப்‌ படையாலித்தெழுந்தானை செருவரங்கப்‌ பொருதழித்த திருவாளன்‌ திருப்பதி மேல்‌ திருவரங்கத்‌ தமிழ்‌ மாலை விட்டுசித்தன்‌ விரித்தன கொண்டு இருவரங்கம்‌ எரித்தானை ஏத்த வல்லார்‌ அடியோமே

மரவடியைத்‌ தம்பிக்கு வான்பணையம்‌ வைத்துப்‌ போய்‌ வானோர்‌ வாழ செருவுடைய திசைக்‌ கருமம்‌ திருத்தி வந்து உலகாண்ட திருமால்‌ கோயில்‌ ர திருவடிதன்‌ திருவுருவும்‌ திருமங்கை மலர்கண்ணும்‌ காட்டி நின்று உருவுடைய மலர்‌ நீலம்‌ காற்றாட்ட ஓசலிக்கும்‌ ஒளி அரங்கமே

தன்னடியார்‌ திறத்தகத்துத்‌ ர தாமரையாளாகிலும்‌ சிதகுரைக்குமேல்‌ என்னடியார்‌ அது செய்யார்‌ செய்தாரேல்‌ னன்று செய்தார்‌ என்பர்‌ போலும்‌ மன்னுடைய விபீடணற்கா மதிள்‌ இலங்கைத்‌ திசை நோக்கி மலர்கண்‌ வைத்த என்னுடைய திருவரங்கற்கன்றியும்‌ மற்றொருவர்க்கு ஆளாவரே

கருளுடைய பொழில்‌ மருதும்‌ கதக்களிறும்‌ பிலம்பனையும்‌ கடிய மாவும்‌ உருளுடைய சகடரையும்‌ மல்லரையும்‌ உடைய விட்டு ஓசை கேட்டான்‌ இருள்‌ அகற்றும்‌ எறிகதிரோன்‌ மண்டலத்தூடு ஏற்றி வைத்து ஏணி வாங்கி அருள்‌ கொடுத்திட்டு அடியவரை ஆட்கொள்வான்‌ அமருமூர்‌ அணியரங்கமே

பதினாறாமாயிரவர்‌ தேவிமார்‌ பணி செய்ய துவரை என்னும்‌ அதில்‌ நாயகராகி வீற்றிருந்த மணவாளர்‌ மன்னு கோயில்‌ புது நாண்மலர்க்‌ கமலம்‌ எம்பெருமான்‌ பொன்வயிற்றில்‌ பூவே போல்வான்‌ பொது நாயகம்‌ பாவித்து இருமாந்து பொன்‌ சாய்க்கும்‌ புனல்‌ அரங்கமே

ஆமையாய்க்‌ கங்கையாய்‌ ஆழ்கடலாய்‌ அவனியாய்‌ அருவரைகளாய்‌ நான்முகனாய்‌ நான்மறையாய்‌ வேள்வியாய்த்‌ தக்கணையாய்த்‌ தானுமானான்‌ சேமமுடை நாரதனார்‌ சென்று சென்று துதித்திறைஞ்சக்‌ கிடந்தான்‌ கோயில்‌ பூமருவிப்‌ புள்ளினங்கள்‌ புள்ளரையன்‌ புகழ்‌ குழறும்‌ புனல்‌ அரங்கமே

மைத்துனன்மார்‌ காதலியை மயிர்‌ முடிப்பித்து அவர்களையே மன்னராக்கி உத்தரை தன்‌ சிறுவனையும்‌ உய்யக்‌ கொண்ட உயிராளன்‌ உறையும்‌ கோயில்‌ பத்தர்களும்‌ பகவர்களும்‌ பழமொழி வாய்‌ முனிவர்களும்‌ பரந்த நாடும்‌ சித்தர்களும்‌ தொழுதிறைஞ்சத்‌ திசை விளக்காய்‌ நிற்கின்ற திருவரங்கமே

குறட்‌ பிரமசாரியாய்‌ மாவலியைக்‌ குறும்பதக்கி அரசு வாங்கி இறைப்‌ பொழிதில்‌ பாதாளம்‌ கலவிருக்கை கொடுத்துகந்த எம்மான்‌ கோயில்‌ எறிப்புடைய மணிவரை மேல்‌ இளஞாயிறு எழுந்தாற்போல்‌ அரவணையின்‌ வாய்‌ சிறப்புடைய பணங்கள்‌ மிசைச்‌ செழுமணிகள்‌ விட்டெறிக்கும்‌ திருவரங்கமே

உரம்‌ பற்றி இரணியனை உகிர்நுதியால்‌ ஒள்ளிய மார்புறைக்க ஊன்றி சிரம்‌ பற்றி முடியிடியக்‌ கண்‌ பிதுங்க வாயலரத்‌ தெழித்தான்‌ கோயில்‌ உரம்‌ பெற்ற மலர்க்‌ கமலம்‌ உலகளந்த சேவடிபோல்‌ உயர்ந்து காட்ட வரம்புற்ற கதிர்ச்‌ செந்நெல்‌ தாள்‌ சாய்த்துத்‌ தலை வணக்கும்‌ தண்ணரங்கமே

தேவுடைய மீனமாய்‌ ஆமையாய்‌ ஏனமாய்‌ அரியாய்க்‌ குறளாய்‌ மூவுருவின்‌ இராமனாய்க்‌ கண்ணனாய்க்‌ கற்கியாய்‌ முடிப்பான்‌ கோயில்‌ சேவலொடு பெடை அன்னம்‌ செங்கமல மலரேறி ஊசலாடி பூவணைமேல்‌ துதைந்தெழு செம்பொடுயாடி விளையாடும்‌ புனல்‌ அரங்கமே

செருவாளும்‌ புள்ளாளன்‌ மண்ணாளன்‌ செருச்செய்யும்‌ நாந்தகம்‌ என்னும்‌ ஒருவாளன்‌ மறையாளன்‌ ஓடாத படையாளன்‌ விழுக்கையாளன்‌ இரவாளன்‌ பகலாளன்‌ என்னையாளன்‌ ஏழுலகப்‌ பெரும்‌ புரவாளன்‌ திருவாளன்‌ இனிதாகத்‌ திருக்கண்கள்‌ வளர்கின்ற திருவரங்கமே

கைந்நாகத்திடர்‌ கடிந்த கனலாழிப்‌ படையுடையான்‌ கருதும்‌ கோயில்‌ தென்னாடும்‌ வடநாடும்‌ தொழ நின்ற திருவரங்கம்‌ திருப்பதியின்‌ மேல்‌ மெய்ந்நாவன்‌ மெய்யடியான்‌ விட்டுசித்தன்‌ விரித்த தமிழ்‌ உரைக்க வல்லார்‌ எஞ்ஞான்றும்‌ எம்பெருமான்‌ இணையடிக்‌ கீழ்‌ இணை பிரியாதிருப்பர்‌ தாமே

துப்புடையாரை அடைவதெல்லாம்‌ சோர்விடத்துத்‌ துணையாவரென்றே ஒப்பிலேனாகிலும்‌ நின்னடைந்தேன்‌ ஆனைக்கு நீ அருள்‌ செய்தமையால்‌ எய்ப்பு என்னை வந்து நலியும்‌ போது அங்கு ஏதும்‌ நான்‌ உன்னை நினைக்க மாட்டேன்‌ அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே

சாமிடத்து என்னைக்‌ குறிக்கொள்‌ கண்டாய்‌ சங்கொடு சக்கரம்‌ ஏந்தினானே நாமடித்து என்னை அனேக தண்டம்‌ செய்வதா நிற்பர்‌ நமன்‌ தமர்கள்‌ போமிடத்து உன்‌ திறத்து எத்தனையும்‌ புகா வண்ணம்‌ நிற்பதோர்‌ மாயை வல்லை ஆமிடத்தே உன்னைச்‌ சொல்லி வைத்தேன்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே

எல்லையில்‌ வாசல்‌ குறுகச்‌ சென்றால்‌ எற்றி நமன்‌ தமர்‌ பற்றும்‌ போது நில்லுமின்‌ என்னும்‌ உபாயமில்லை நேமியும்‌ சங்கமும்‌ ஏந்தினானே சொல்லலாம்‌ போதே உன்‌ நாமம்‌ எல்லாம்‌ சொல்லினேன்‌ என்னைக்‌ குறிக்‌ கொண்டு என்றும்‌ அல்லல்படா வண்ணம்‌ காக்க வேண்டும்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே

ஒற்றை விடையனும்‌ நான்முகனும்‌ உன்னை அறியாப்‌ பெருமையோனே முற்ற உலகெல்லாம்‌ நீயேயாகி மூன்றெழுத்தாய முதல்வனேயோ அற்றது வாணாள்‌ இவற்கென்றெண்ணி அஞ்ச நமன்‌ தமர்‌ பற்றல்‌ உற்ற அற்றைக்கு நீ என்னைக்‌ காக்க வேண்டும்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே க

பையரவினணைப்‌ பாற்கடலுள்‌ பள்ளி கொள்கின்ற பரம மூர்த்தி உய்ய உலகு படைக்க வேண்டி உந்தியில்‌ தோற்றினாய்‌ நான்முகனை வைய மனிசரைப்‌ பொய்யென்றெண்ணிக்‌ காலனையும்‌ உடனே படைத்தாய்‌ ஐய இனி என்னைக்‌ காக்க வேண்டும்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே

தண்ணெனவில்லை நமன்‌ தமர்கள்‌ சாலக்‌ கொடுமைகள்‌ செய்யா நிற்பர்‌ மண்ணொடு நீரும்‌ எரியும்‌ காலும்‌ மற்றும்‌ ஆகாசமுமாகி நின்றாய்‌ எண்ணலாம்‌ போதே உன்‌ நாமம்‌ எல்லாம்‌ எண்ணினேன்‌ என்னைக்‌ குறிக்கொண்டு என்றும்‌ அண்ணலே நீ என்னைக்‌ காக்க வேண்டும்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே

செஞ்சொல்‌ மறைப்‌ பொருளாகி நின்ற தேவர்கள்‌ நாயகனே எம்மானே எஞ்சலில்‌ என்னுடை இன்னமுதே ஏழுலகும்‌ உடையாய்‌ என்னப்பா வஞ்ச உருவின்‌ நமன்‌ தமர்கள்‌ வலிந்து நலிந்து என்னைப்‌ பற்றும்‌ போது அஞ்சலமென்று என்னைக்‌ காக்க வேண்டும்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே

நான்‌ ஏதும்‌ உன்‌ மாயம்‌ ஒன்றறியேன்‌ நமன்‌ தமர்‌ பற்றி நலிந்திட்டு இந்த ஊனே புகேயென்று மோதும்போது அங்கேதும்‌ நான்‌ உன்னை நினைக்க மாட்டேன்‌ வானேய்‌ வானவர்‌ தங்கள்‌ ஈசா மதுரைப்‌ பிறந்த மாமாயனே என்‌ ஆனாய்‌ நீ என்னைக்‌ காக்க வேண்டும்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே

குன்றெடுத்து ஆனிரை காத்த ஆயா கோனிரை மேய்த்தவனே எம்மானே அன்றுமுதல்‌ இன்றறுதியா ஆதியஞ்சோதி மறந்தறியேன்‌ நன்றும்‌ கொடிய நமன்‌ தமர்கள்‌ நலிந்து வலிந்து என்னைப்‌ பற்றும்‌ போது அன்றங்கு நீ என்னைக்‌ காக்க வேண்டும்‌ அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானே

மாயவனை மதுசூதனனை மாதவனை மறையோர்கள்‌ ஏத்தும்‌ ஆயர்கள்‌ ஏற்றினை அச்சுதனை அரங்கத்தரவணைப்‌ பள்ளியானை வேயர்‌ புகழ்‌ வில்லிபுத்தூர்மன்‌ விட்டுசித்தன்‌ சொன்ன மாலை பத்தும்‌ தூய மனத்தனராகி வல்லார்‌ தூமணி வண்ணனுக்காளர்‌ தாமே

தாம்‌ உகக்கும்‌ தம்‌ கையில்‌ சங்கமே போலாவோ ர யாழுகக்கும்‌ எங்கையில்‌ சங்கமும்‌ ஏந்திழையீர்‌ தீ முகத்து நாகணை மேல்‌ சேரும்‌ திருவரங்கர்‌ ஆ முகத்தை நோக்காரால்‌ அம்மனே அம்மனே

எழிலுடைய அம்மனைமீர்‌ என்னரங்கத்தின்னமுதர்‌ குழலழகர்‌ வாயழகர்‌ கண்ணழகர்‌ கொப்பூழில்‌ எழுகமலப்‌ பூவழகர்‌ எம்மானார்‌ என்னுடைய கழல்‌ வளையைத்‌ தாமும்‌ கழல்‌ வளையே ஆக்கினரே

பொங்கோதம்‌ சூழ்ந்த புவனியும்‌ விண்ணுலகும்‌ அங்காதும்‌ சோராமே ஆள்கின்ற எம்பெருமான்‌ செங்கோல்‌ உடைய திருவரங்கச்‌ செல்வனார்‌ எங்கோல்‌ வளையால்‌ இடர்‌ தீர்வராகாதே

மச்சணி மாட மதிளரங்கர்‌ வாமனனார்‌ பச்சைப்‌ பசுந்தேவர்‌ தாம்‌ பண்டு நீரேற்ற பிச்சைக்‌ குறையாகி என்னுடைய பெய்வளை மேல்‌ இச்சை உடையரேல்‌ இத்தெருவே போதாரே

பொல்லாக்‌ குறளுருவாய்ப்‌ பொற்கையில்‌ நீரேற்று எல்லா உலகும்‌ அளந்து கொண்ட எம்பெருமான்‌ ர நல்லார்கள்‌ வாழும்‌ நளிர்‌ அரங்க நாகணையான்‌ இல்லாதோம்‌ கைப்பொருளும்‌ எய்துவான்‌ ஒத்துளனே

கைப்பொருள்கள்‌ முன்னமே கைக்கொண்டார்‌ காவிரி நீர்‌ செய்ப்புரள ஓடும்‌ திருவரங்கச்‌ செல்வனார்‌ எப்பொருட்கும்‌ நின்றார்க்கும்‌ எய்தாது நான்மறையின்‌ சொற்பொருளாய்‌ நின்றார்‌ என்‌ மெய்ப்பொருளும்‌ கொண்டாரே

உண்ணாது உறங்காது ஒலிகடலை ஊடறுத்து பெண்ணாக்கை ஆப்புண்டு தாமுற்ற பேதெல்லாம்‌ திண்ணார்‌ மதிள்‌ சூழ்‌ திருவரங்கச்‌ செல்வனார்‌ எண்ணாதே தம்முடைய நன்மைகளே எண்ணுவரே

ர பாசி தூர்த்துக்‌ கிடந்த பார்மகட்கு பண்டொரு நாள்‌ மாசுடம்பில்‌ நீர்வாரா மானமிலாப்‌ பன்றியாம்‌ தேசுடைய தேவர்‌ திருவரங்கச்‌ செல்வனார்‌ பேசி இருப்பனகள்‌ பேர்க்கவும்‌ பேராவே

கண்ணாலம்‌ கோடுத்துக்‌ கன்னி தன்னைக்‌ கைப்பிடிப்பான்‌ திண்ணார்ந்திருந்த சிசுபாலன்‌ தேசழிந்து அண்ணாந்திருக்கவே ஆங்கவளைக்‌ கைப்பிடித்த பெண்ணாளன்‌ பேணுமர்‌ பேரும்‌ அரங்கமே

செம்மை உடைய திருவரங்கர்‌ தாம்‌ பணித்த மெய்ம்மைப்‌ பெரு வார்த்தை விட்டுசித்தர்‌ கேட்டிருப்பர்‌ தம்மை உகப்பாரைத்‌ தாம்‌ உகப்பர்‌ என்னும்‌ சொல்‌ தம்மிடையே பொய்யானால்‌ சாதிப்பார்‌ ஆரினியே

இருளிரியச்‌ சுடர்மணிகள்‌ இமைக்கும்‌ நெற்றி இனத்துத்தி அணிபணம்‌ ஆயிரங்கள்‌ ஆர்ந்த அரவரசப்‌ பெரும்‌ சோதி அனந்தன்‌ என்னும்‌ அணி விளங்கும்‌ உயர்‌ வெள்ளை அணையை மேவி ர்‌ திருவரங்கப்‌ பெரு நகருள்‌ தெண்ணீர்ப்‌ பொன்னி திரைக்‌ கையால்‌ அடி வருடப்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ கருமணியைக்‌ கோமளத்தைக்‌ கண்டு கொண்டு என்‌ கண்ணிணைகள்‌ என்று கொலோ களிக்கும்‌ நாளே

வாயோரீரைஞ்தூறுதுதங்கள்‌ ஆர்ந்த வளை உடம்பின்‌ அழல்‌ நாகம்‌ உமிழ்ந்த செந்தீ வியாத மலர்ச்‌ சென்னி விதானமே போல்‌ மேன்மேலும்‌ மிக எங்கும்‌ பரந்ததன்‌ கீழ்‌ காயாம்பூ மலர்ப்‌ பிறங்கலன்ன மாலைக்‌ கடியரங்கத்தரவணையில்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ மாயோனை மணத்‌ தூணே பற்றி நின்று என்‌ வாயார என்று கொலோ வாழ்த்தும்‌ நாளே

எம்மாண்பின்‌ அயன்‌ நான்கு நாவினாலும்‌ எடுத்தேத்தி ஈரிரண்டு முகமும்‌ கொண்டு எம்மாடும்‌ எழிற்‌ கண்கள்‌ எட்டினோடும்‌ தொழுதேத்தி இனிதிறைஞ்ச நின்ற செம்பொன்‌ அம்மான்‌ தன்‌ மலர்க்‌ கமலக்‌ கொப்பூழ்‌ தோன்ற அணியரங்கத்தரவணையில்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ அம்மான்‌ தன்‌ அடியிணைக்‌ கீழ்‌ அலர்கள்‌ இட்டு அங்கு அடியவரோடு என்று கொலோ அணுகும்‌ நாளே

மாவினை வாய்‌ பிளந்துகந்த மாலை வேலை வண்ணணை என்‌ கண்ணணை வன்குன்றம்‌ ஏந்தி ஆவினை அன்றுய்யக்கொண்ட ஆயரேற்றை அமரர்கள்‌ தந்தலைவனை அந்தமிழின்‌ இன்பப்‌ பாவினை ர்‌ அவ்வடமொழியைப்‌ பற்றற்றார்கள்‌ பயிலரங்கத்தரவணையில்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ கோவினை நாவுற வழுத்தி என்தன்‌ கைகள்‌ கொய்ம்மலர்‌ தூய்‌ என்று கொலோ கூப்பும்‌ நாளே (க)

இணையில்லா இன்னிசையாழ்‌ கெழுமி இன்பத்‌ தும்புருவும்‌ நாரதனும்‌ இறைஞ்சி ஏத்த துணையில்லாத்‌ தொன்மறை நூல்‌ தோத்திரத்தால்‌ தொன்மலர்க்கண்‌ அயன்‌ வணங்கி ஓவாதேத்த மணிமாட மாளிகைகள்‌ மல்கு செல்வ மதிளரங்கத்தரவணையில்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ மணிவண்ணன்‌ அம்மானைக்‌ கண்டு கொண்டு என்‌ மலர்ச்‌ சென்னி என்று கொலோ வணங்கும்‌ நாளே

அளிமலர்‌ மேல்‌ அயன்‌ அரன்‌ இந்திரனோடு ஏனை அமரர்கள்‌ தம்‌ குழுவும்‌ அரம்பையரும்‌ மற்றும்‌ தெளிமதி சேர்‌ முனிவர்கள்‌ தம்‌ குழுவும்‌ முந்தித்‌ திசை திசையில்‌ மலர்‌ தூவிச்‌ சென்று சேரும்‌ களிமலர்‌ சேர்‌ பொழில்‌ அரங்கத்து உரகமேறிக்‌ கண்வளரும்‌ கடல்‌ வண்ணர்‌ கமலக்‌ கண்ணும்‌ ஒளிமதி சேர்‌ திருமுகமும்‌ கண்டு கொண்டு என்‌ உள்ளம்‌ மிக என்று கொலோ உருகும்‌ நாளே

மறம்‌ திகழும்‌ மனமொழித்து வஞ்சமாற்றி ஐம்புலன்கள்‌ அடக்கி இடர்ப்பாரத்‌ துன்பம்‌ துறந்து இருமுப்பொழுதேத்தி எல்லை இல்லாத்‌ தொன்னெறிக்கண்‌ நிலை நின்ற தொண்டரான அறம்‌ திகழும்‌ மனத்தவர்‌ தம்‌ கதியைப்‌ பொன்னி அணியரங்கத்தரவணையில்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ நிறம்‌ திகழும்‌ மாயோனைக்‌ கண்டு என்‌ கண்கள்‌ நீர்‌ மல்க என்று கொலோ நிற்கும்‌ நாளே

கோலார்ந்த நெடும்‌ சார்ங்கம்‌ கூனற்‌ சங்கம்‌ கொலையாழி கொடுந்தண்டு கொற்ற வொள்வாள்‌ காலார்ந்த கதிக்‌ கருடன்‌ என்னும்‌ வென்றிக்‌ கடும்‌ பறவை இவை அனைத்தும்‌ புறம்‌ சூழ்‌ காப்ப சேலார்ந்த நெடூங்கழனி சோலை சூழ்ந்த திருவரங்கதரவணையில்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ மாலோனைக்‌ கண்டு இன்பக்‌ கலவி எய்தி வல்வினையேன்‌ என்று கொலோ வாழும்‌ நாளே

தூராத மனக்‌ காதல்‌ தொண்டர்‌ தங்கள்‌ குழாம்‌ குழுமித்‌ திருப்புகழ்கள்‌ பலவும்‌ பாடி ஆராத மனக்‌ களிப்போடு அழுத கண்ணீர்‌ மழை சோர நினைந்துருகி ஏத்தி நாளும்‌ சீரார்ந்த முழவோசை பரவை காட்டும்‌ திருவரங்கதரவணையில்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ போராழி அம்மானைக்‌ கண்டு துள்ளிப்‌ பூதலத்தில்‌ என்று கொலோ புரளும்‌ நாளே

வன்பெரு வானகம்‌ உய்ய அமரர்‌ உய்ய மண்ணுய்ய மண்ணுலகில்‌ மனிசர்‌ உய்ய துன்பமிகு துயரகல அயர்வொன்றில்லாச்‌ சுகம்‌ வளர அகமகிழும்‌ தொண்டர்‌ வாழ அன்பொடு தென்திசை நோக்கிப்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ அணியரங்கன்‌ திருமுற்றத்து அடியார்‌ தங்கள்‌ இன்பமிகு பெரும்‌ குழுவு கண்டு யானும்‌ இசைந்துடனே என்று கொலோ இருக்கும்‌ நாளே

திடர்விளங்கு கரைப்‌ பொன்னி நடுவு பாட்டுத்‌ திருவரங்கத்தரவணையில்‌ பள்ளி கொள்ளும்‌ கடல்விளங்கு கருமேனி அம்மான்‌ தன்னைக்‌ கண்ணாரக்‌ கண்டுகக்கும்‌ காதல்‌ தன்னால்‌ குடைவிளங்கு விறல்தானைக்‌ கொற்ற வொள்வாள்‌ கூடலர்‌ கோன்‌ கொடைக்‌ குலசேகரன்‌ சொற்‌ செய்த நடைவிளங்கு தமிழ்‌ மாலை பத்தும்‌ வல்லார்‌ நலம்‌ திகழ்‌ நாரணன்‌ அடிக்கீழ்‌ நண்ணுவாரே

தேட்டரும்‌ திறல்‌ தேனினைத்‌ ர தென்னரங்கனைத்‌ திரு மாது வாழ்‌ வாட்டமில்‌ வனமாலை மார்வனை வாழ்த்தி மால்கொள்‌ சிந்தையராய்‌ ர்‌ ஆட்டமேவி அலந்தழைத்து அயர்வெய்தும்‌ மெய்யடியார்கள்‌ தம்‌ ஈட்டம்‌ கண்டிடக்‌ கூடுமேல்‌ அது காணும்‌ கண்‌ பயனாவதே

தோடுலா மலர்‌ மங்கை தோளிணை தோய்ந்ததும்‌ சுடர்‌ வாளியால்‌ நீடுமா மரம்‌ செற்றதும்‌ நிரை மேய்த்தும்‌ இவையே நினைந்து ஆடிப்‌ பாடி அரங்கவோ என்றழைக்கும்‌ தொண்டரடிப்‌ பொடி ஆட நாம்‌ பெறில்‌ கங்கை நீர்‌ குடைந்தாடும்‌ வேட்கை என்னாவதே

ஏறடர்த்ததும்‌ ஏனமாய்‌ நிலம்‌ கீண்டதும்‌ முன்‌ இராமனாய்‌ மாறடர்த்ததும்‌ மண்ணளந்ததும்‌ சொல்லிப்‌ பாடி வண்‌ பொன்னிப்பே ராறு போல்‌ வரும்‌ கண்ணநீர்‌ கொண்டு அரங்கன்‌ கோயில்‌ திருமுற்றம்‌ சேறு செய்‌ தொண்டர்‌ சேவடிச்‌ செழுஞ்சேறு என்‌ சென்னிக்கணிவனே

தோய்த்த தண்‌ தயிர்‌ வெண்ணெய்‌ பால்‌ உடன்‌ உண்டலும்‌ உடன்றாய்ச்சி கண்டு ஆர்த்த தோளுடை எம்பிரான்‌ என்னரங்கனுக்கு அடியார்களாய்‌ நாத்தழும்பெழ நாரணா என்றழைத்து மெய்‌ தழும்பத்‌ தொழுது ஏத்தி இன்புறும்‌ தொண்டர்‌ சேவடி ஏத்தி வாழ்த்தும்‌ என்‌ நெஞ்சமே

பொய்சிலைக்‌ குரலேற்றெருத்தமிறுத்துப்‌ போரர வீர்த்த கோன்‌ செய்சிலைச்‌ சுடர்‌ சூழொளித்‌ திண்ண மாமதிள்‌ தென்‌ அரங்கனாம்‌ மெய்சிலைக்‌ கருமேகம்‌ ஒன்று தம்‌ நெஞ்சில்‌ நின்று திகழப்‌ போய்‌ மெய்சிலிர்ப்பவர்‌ தம்மையே நினைந்து என்‌ மனம்‌ மெய்‌ சிலிர்க்குமே

ஆதியந்தம்‌ அனந்தம்‌ அற்புதமான வானவர்‌ தம்‌ பிரான்‌ பாத மாமலர்‌ சூடும்‌ பத்தியிலாத பாவிகள்‌ உய்ந்திட தீதில்‌ நன்னெறி காட்டி எங்கும்‌ திரிந்து அரங்கன்‌ எம்மானுக்கே காதல்‌ செய்‌ தொண்டர்க்கு எப்பிறப்பிலும்‌ காதல்‌ செய்யும்‌ என்‌ நெஞ்சமே

காரினம்‌ புரை மேனி நற்கதிர்‌ முத்த வெண்ணகைச்‌ செய்ய வாய்‌ ஆரமார்வன்‌ அரங்கன்‌ என்னும்‌ அரும்பெரும்‌ சுடர்‌ ஒன்றினை சேரும்‌ நெஞ்சினராகிச்‌ சேர்ந்து கசிந்திழிந்த கண்ணீர்களால்‌ வார நிற்பவர்‌ தாளிணைக்கு ஓர்‌ வாரமாகும்‌ என்‌ நெஞ்சமே

மாலையுற்ற கடல்‌ கிடந்தவன்‌ வண்டு கிண்டு நறுந்துழாய்‌ மாலையுற்ற வரைப்‌ பெருந்திரு மார்வனை மலர்க்‌ கண்ணனை மாலையுற்றெழுந்தாடிப்‌ பாடித்‌ திரிந்து அரங்கள்‌ எம்மானுக்கே மாலையுற்றிடும்‌ தொண்டர்‌ வாழ்வுக்கு மாலையுற்றது என்‌ நெஞ்சமே

மொய்த்துக்‌ கண்பனி சோர மெய்கள்‌ சிலிர்ப்ப ஏங்கி இளைத்து நின்று எய்த்துக்‌ கும்பிடு நட்டமிட்டெழுந்து ஆடிப்பாடி இறைஞ்சி என்‌ அத்தனச்சன்‌ அரங்கனுக்கு அடியார்களாகி அவனுக்கே பித்தராமவர்‌ பித்தரல்லர்கள்‌ மற்றையார்‌ முற்றும்‌ பித்தரே

அல்லிமாமலர்‌ மங்கை நாதன்‌ ர அரங்கன்‌ மெய்யடியார்கள்‌ தம்‌ எல்லையில்‌ அடிமைத்‌ திறத்தினில்‌ என்று மேவு மனத்தனாம்‌ கொல்லி காவலன்‌ கூடல்‌ நாயகன்‌ கோழிக்‌ கோன்‌ குலசேகரன்‌ சொல்லின்‌ இன்‌ தமிழ்‌ மாலை வல்லவர்‌ தொண்டர்‌ தொண்டர்களாவரே

மெய்யில்‌ வாழ்க்கையை மெய்யெனக்‌ கொள்ளும்‌ இவ்‌ வையம்‌ தன்னொடும்‌ கூடுவதில்லை யான்‌ ஐயனே அரங்கா என்றழைக்கின்றேன்‌ மையல்‌ கொண்டொழிந்தேன்‌ என்தன்‌ மாலுக்கே

நூலினேர்‌ இடையார்‌ திறத்தே நிற்கும்‌ ஞாலம்‌ தன்னொடும்‌ கூடுவதில்லை யான்‌ ஆலியா அழையா அரங்கா என்று மாலெழுந்தொழிந்தேன்‌ என்தன்‌ மாலுக்கே

மாரனார்‌ வரி வெஞ்சிலைக்கு ஆட்செய்யும்‌ பாரினாரொடுூம்‌ கூடுவதில்லை யான்‌ ஆரமார்வன்‌ அரங்கன்‌ அனந்தன்‌ நல்‌ நாரணன்‌ நரகாந்தகன்‌ பித்தனே

உண்டியே உடையே உகந்தோடும்‌ இம்‌ மண்டலத்தொடும்‌ கூடுவதில்லை யான்‌ அண்ட வாணன்‌ அரங்கன்‌ வன்பேய்‌ முலை உண்ட வாயன்‌ தன்‌ உன்மத்தன்‌ காண்மினே க

தீதில்‌ நன்னெறி நிற்க அல்லாது செய்‌ நீதியாரொடும்‌ கூடுவதில்லை யான்‌ ஆதி ஆயன்‌ அரங்கன்‌ அந்தாமரைப்‌ பேதை மா மணவாளன்‌ தன்‌ பித்தனே

எம்பரத்தர்‌ அல்லாரொடும்‌ கூடலன்‌ உம்பர்‌ வாழ்வை ஒன்றாகக்‌ கருதிலன்‌ தம்‌ பிரான்‌ அமரர்க்கு அரங்க நகர்‌ எம்பிரானுக்கு எழுமையும்‌ பித்தனே

எத்திறத்திலும்‌ யாரொடும்‌ கூடும்‌ அச்‌ சித்தம்‌ தன்னைத்‌ தவிர்த்தனன்‌ செங்கண்மால்‌ அத்தனே அரங்கா என்றழைக்கின்றேன்‌ பித்தனாய்‌ ஒழிந்தேன்‌ எம்பிரானுக்கே

பேயரே எனக்கு யாவரும்‌ யானும்‌ ஓர்‌ பேயனே எவர்க்கும்‌ இது பேசி என்‌ ஆயனே அரங்கா என்றழைக்கின்றேன்‌ பேயனாய்‌ ஒழிந்தேன்‌ எம்பிரானுக்கே

அங்கையாழி அரங்கன்‌ அடியிணை தங்கு சிந்தைத்‌ தனிப்‌ பெரும்‌ பித்தனாய்‌ கொங்கர்‌ கோன்‌ குலசேகரன்‌ சொன்ன சொல்‌ இங்கு வல்லவர்க்கு ஏதம்‌ ஒன்றில்லையே

தேவரையும்‌ அசுரரையும்‌ திசைகளையும்‌ படைத்தவனே யாவரும்‌ வந்தடி வணங்க அரங்க நகர்த்‌ துயின்றவனே காவிரி நல்நதி பாயும்‌ கணபுரத்தென்‌ கருமணியே ஏவரி வெஞ்சிலை வலவா இராகவனே தாலேலோ

அரங்கனே தரங்க நீர்‌ கலங்க அன்று குன்று சூழ்‌ மரங்கள்‌ தேய மாநிலம்‌ குலுங்க மாசுணம்‌ சுலாய்‌ நெருங்க நீ கடைந்த போது நின்ற சூரர்‌ என்‌ செய்தார்‌ குரங்கையாளுகந்த எந்தை கூறு தேற வேறிதே

கொண்டை கொண்ட கோதை மீது தேனுலாவு கூனி கூன்‌ உண்டை கொண்டு அரங்கவோட்டி உள்‌ மகிழ்ந்த நாதன்‌ ஊர்‌ ப நண்டை உண்டு நாரை பேர வாளை பாய நீலமே அண்டை கொண்டு கெண்டை மேயும்‌ அந்தணீர்‌ அரங்கமே

வெண்திரைக்‌ கருங்கடல்‌ சிவந்து வேவ முன்னொர்‌ நாள்‌ திண்திறல்‌ சிலைக்கை வாளி விட்ட வீரர்‌ சேரும்‌ ஊர்‌ ர எண்திசைக்‌ கணங்களும்‌ இறைஞ்சியாடு தீர்த்த நீர்‌ வண்டிரைத்த சோலை வேலி மன்னு சீர்‌ அரங்கமே

சரங்களைத்‌ துரந்து வில்‌ வளைத்து இலங்கை மன்னவன்‌ சிரங்கள்‌ பத்தறுத்து உதிர்த்த செல்வர்‌ மன்னு பொன்னிடம்‌ பரந்து பொன்னிரந்து நுந்தி வந்தலைக்கும்‌ வார்‌ புனல்‌ அரங்கம்‌ என்பர்‌ நான்முகத்து அயன்‌ பணிந்த கோயிலே

பொற்றையுற்ற முற்றல்‌ யானை போர்‌ எதிர்ந்து வந்ததை பற்றி உற்று மற்றதன்‌ மருப்பொசித்த பாகன்‌ ஊர்‌ சிற்றெயிற்று முற்றல்‌ மூங்கில்‌ மூன்று தண்டர்‌ ஒன்றினர்‌ அற்ற பற்றர்‌ சுற்றி வாழும்‌ அந்தணீர்‌ அரங்கமே

மோடியோடிலச்சையாய சாபம்‌ எய்தி முக்கணான்‌ கூடு சேனை மக்களோடு கொண்டு மண்டி வெஞ்சமத்து ஓட வாணன்‌ ஆயிரம்‌ கரம்‌ கழித்த ஆதிமால்‌ பீடு கோயில்‌ கூடு நீர்‌ அரங்கம்‌ என்ற பேரதே

இலைத்‌ தலைச்‌ சரம்‌ துரந்து இலங்கை கட்டழித்தவன்‌ மலைத்‌ தலைப்‌ பிறந்திழிந்து வந்து நுந்து சந்தனம்‌ குலைத்‌ தலைத்திறுத்தெறிந்த குங்குமக்‌ குழம்பினோடூ அலைத்தொழுகு காவிரி அரங்கம்‌ மேய அண்ணலே

மன்னு மாமலர்க்‌ கிழத்தி வைய மங்கை மைந்தனாய்‌ பின்னும்‌ ஆயர்‌ பின்னை தோள்‌ மணம்‌ புணர்ந்ததன்றியும்‌ உன்ன பாதம்‌ என்ன சிந்தை மன்ன வைத்து நல்கினாய்‌ பொன்னி சூழ்‌ அரங்கமேய புண்டரீகன்‌ அல்லையே

சுரும்பரங்கு தண்துழாய்‌ துதைந்தலர்ந்த பாதமே விரும்பி நின்று இறைஞ்சுவேற்கு இரங்கு அரங்க வாணனே கரும்பிருந்த கட்டியே கடல்‌ கிடந்த கண்ணனே இரும்பரங்க வெஞ்சரம்‌ துரந்த வில்லி ராமனே

பொன்னி சூழ்‌ அரங்க மேய பூவை வண்ண மாய கேள்‌ என்னதாவி என்னும்‌ வல்வினையின்‌ உட்கொழுந்தெழுந்து உன்ன பாதமென்ன நின்ற ஒண்சுடர்க்‌ கொழுமலர்‌ மன்ன வந்து பூண்டு வாட்டமின்றி எங்கும்‌ நின்றதே

காவலில்‌ புலனை வைத்துக்‌ கலிதன்னைக்‌ கடக்கப்‌ பாய்ந்து நாவலிட்டு உழிதருகின்றோம்‌ நமன்‌ தமர்‌ தலைகள்‌ மீதே மூவுலகுண்டூுமிழ்ந்த முதல்வ நின்‌ நாமம்‌ கற்ற ஆவலிப்புடைமை கண்டாய்‌ அரங்கமா நகருளானே

பச்சைமா மலைபோல்‌ மேனி பவளவாய்‌ கமலச்‌ செங்கண்‌ அச்சுதா அமரரேறே ஆயர்தம்‌ கொழுந்தே என்னும்‌ இச்சுவை தவிர யான்‌ போய்‌ இந்திர லோகம்‌ ஆளும்‌ அச்சுவை பெறினும்‌ வேண்டேன்‌ அரங்கமா நகருளானே

வேதநூல்‌ பிராயம்‌ நூறு மனிசர்‌ தாம்‌ புகுவரேலும்‌ பாதியும்‌ உறங்கிப்‌ போகும்‌ நின்ற இப்பதினை ஆண்டு பேதை பாலகன்‌ அதாகும்‌ பிணி பசி மூப்புத்‌ துன்பம்‌ ஆதலால்‌ பிறவி வேண்டேன்‌ அரங்கமா நகருளானே

மொய்த்த வல்வினையுள்‌ நின்று மூன்றெழுத்துடைய பேரால்‌ கத்திர பந்துமன்றே பராங்கதி கண்டு கொண்டான்‌ இத்தனை அடியரானார்க்கு இரங்கும்‌ நம்‌ அரங்கனாய பித்தனைப்‌ பெற்றும்‌ அந்தோ பிறவியுள்‌ பிணங்குமாறே

பெண்டிரால்‌ சுகங்கள்‌ உய்ப்பான்‌ பெரியதோர்‌ இடும்பை பூண்டூ உண்டுூராக்‌ கிடக்கும்‌ போது உடலுக்கே கரைந்து நைந்து தண்துழாய்‌ மாலை மார்பன்‌ தமர்களாய்ப்‌ பாடி ஆடி தொண்டு பூண்டமுதம்‌ உண்ணாத்‌ தொழும்பர்‌ சோறு உகக்குமாறே

மறம்‌ சுவர்‌ மதிள்‌ எடுத்து மறுமைக்கே வெறுமை பூண்டு புறம்‌ சுவர்‌ ஓட்டை மாடம்‌ புரளும்‌ போதறிய மாட்டீர்‌ அறம்‌ சுவராகி நின்ற அரங்கனார்க்கு ஆட்செய்யாதே புறம்‌ சுவர்‌ கோலம்‌ செய்து புள்‌ கெளவக்‌ கிடக்கின்றீரே

புலையறமாகி நின்ற புத்தொடு சமணம்‌ எல்லாம்‌ கலையறக்‌ கற்ற மாந்தர்‌ காண்பரோ கேட்பரோ தாம்‌ தலை அறுப்புண்டும்‌ சாகேன்‌ சத்தியம்‌ காண்மின்‌ ஐயா சிலையினால்‌ இலங்கை செற்ற தேவனே தேவனாவான்‌

வெறுப்பொடு சமணர்‌ முண்டர்‌ விதியில்‌ சாக்கியர்கள்‌ நின்பால்‌ பொறுப்பரியனகள்‌ பேசில்‌ போவதே நோயதாகி குறிப்பெனக்கடையுமாகில்‌ கூடுமேல்‌ தலையை ஆங்கே அறுப்பதே கருமம்‌ கண்டாய்‌ அரங்கமா நகருளானே

மற்றுமோர்‌ தெய்வம்‌ உண்டே மதியிலா மானிடங்காள்‌ உற்றபோதன்றி நீங்கள்‌ ஒருவனென்று உணர மாட்டீர்‌ அற்றமேல்‌ ஒன்றறீமீர்‌ அவனல்லால்‌ தெய்வம்‌ இல்லை கற்றினம்‌ மேய்த்த எந்தை கழலிணை பணிமினீரே

நாட்டினான்‌ தெய்வம்‌ எங்கும்‌ நல்லதோர்‌ அருள்‌ தன்னாலே காட்டினான்‌ திருவரங்கம்‌ உய்பவர்க்கு உய்யும்‌ வண்ணம்‌ கேட்டிரே நம்பிமீர்காள்‌ கெருட வாகனனும்‌ நிற்க சேட்டை தன்‌ மடியகத்துச்‌ செல்வம்‌ பார்த்திருக்கின்றீரே

ஒருவில்லால்‌ ஓங்கு முன்னீர்‌ அடைத்து உலகங்கள்‌ உய்ய செருவிலே அரக்கர்‌ கோனைச்‌ செற்ற நம்‌ சேவகனார்‌ மருவிய பெரிய கோயில்‌ மதிள்‌ திருவரங்கம்‌ என்னா கருவிலே திருவிலாதீர்‌ காலத்தைக்‌ கழிக்கின்றீரே

நமனும்‌ முற்கலனும்‌ பேச நரகில்‌ நின்றார்கள்‌ கேட்க நரகமே சுவர்க்கமாகும்‌ நாமங்கள்‌ உடைய நம்பி அவனதூர்‌ அரங்கம்‌ என்னாது அயர்த்து வீழ்ந்தளிய மாந்தர்‌ கவலையுள்‌ படுகின்றாரென்று அதனுக்கே கவல்கின்றேனே

எறியுநீர்‌ வெறிகொள்‌ வேலை மானிலத்துயிர்கள்‌ எல்லாம்‌ வெறிகொள்‌ பூந்துளவ மாலை விண்ணவர்‌ கோனை ஏத்த அறிவிலா மனிசர்‌ எல்லாம்‌ அரங்கம்‌ என்றழைப்பராகில்‌ பொறியில்‌ வாழ்‌ நரகம்‌ எல்லாம்‌ புல்லெழுந்தொழியுமன்றே

வண்டினம்‌ முரலும்‌ சோலை மயிலினம்‌ ஆலும்‌ சோலை கொண்டல்‌ மீதணவும்‌ சோலை குயிலினம்‌ கூவும்‌ சோலை ர்‌ அண்டர்கோன்‌ அமரும்‌ சோலை அணி திருவரங்கம்‌ என்னா மிண்டர்‌ பாய்ந்துண்ணும்‌ சோற்றை விலக்கி நாய்க்கு இடுமினீரே

மெய்யர்க்கே மெய்யனாகும்‌ விதியிலா என்னைப்‌ போல பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும்‌ புட்கொடு உடைய கோமான்‌ உய்யப்போம்‌ உணர்வினார்கட்கு ஒருவன்‌ என்றுணர்ந்த பின்னை ஐயப்பாடறுத்துத்‌ தோன்றும்‌ அழகனூர்‌ அரங்கமன்றே

சூதனாய்க்‌ கள்வனாகித்‌ தூர்த்தரோடு இசைந்த காலம்‌ மாதரார்‌ கயற்கண்‌ என்னும்‌ வலையுள்‌ பட்டழுந்துவேனை போதரே என்று சொல்லிப்‌ புந்தியுள்‌ புகுந்து தன்பால்‌ ஆதரம்‌ பெருக வைத்த அழகனூர்‌ அரங்கமன்றே

விரும்பி நின்றேத்த மாட்டேன்‌ விதியிலேன்‌ மதி ஒன்றில்லை இரும்புபோல்‌ வலிய நெஞ்சம்‌ இறையிறை உருகும்‌ வண்ணம்‌ சுரும்பமர்‌ சோலை சூழ்ந்த அரங்கமா கோயில்‌ கொண்ட கரும்பினைக்‌ கண்டு கொண்டு என்‌ கண்ணிணை களிக்குமாறே

இனிதிரைத்‌ திவலை மோத எறியும்‌ தண்‌ பரவை மீதே தனிகிடந்து அரசு செய்யும்‌ தாமரைக்‌ கண்ணன்‌ எம்மான்‌ கனி இருந்தனைய செவ்வாய்க்‌ கண்ணணைக்‌ கண்ட கண்கள்‌ பனியரும்புதிருமாலோ என்‌ செய்கேன்‌ பாவியேனே

குடதிசை முடியை வைத்துக்‌ குணதிசை பாதம்‌ நீட்டி வடதிசை பின்பு காட்டித்‌ தென்திசை இலங்கை நோக்கி ர கடல்நிறக்‌ கடவுள்‌ எந்தை அரவணைத்‌ துயிலுமா கண்டு உடலெனக்கு உருகுமாலோ என்‌ செய்கேன்‌ உலகத்தீரே

பாயுநீர்‌ அரங்கம்‌ தன்னுள்‌ பாம்பணைப்‌ பள்ளி கொண்ட மாயனார்‌ திருநன்‌ மார்பும்‌ மரகத உருவும்‌ தோளும்‌ தூய தாமரைக்‌ கண்களும்‌ துவரிதழ்ப்‌ பவளவாயும்‌ ஆயசீர்‌ முடியும்‌ தேசும்‌ அடியரோர்க்கு அகலலாமே

பணிவினால்‌ மனமதொன்றிப்‌ பவளவாய்‌ அரங்கனார்க்கு துணிவினால்‌ வாழ மாட்டாத்‌ தொல்லைநெஞ்சே நீ சொல்லாய்‌ அணியினார்‌ செம்பொனாய அருவரை அனைய கோயில்‌ மணியனார்‌ கிடந்தவாற்றை மனத்தினால்‌ நினைக்கலாமே

பேசிற்றே பேசலல்லால்‌ பெருமையொன்று உணரலாகாது ஆசற்றார்‌ தங்கட்கல்லால்‌ அறியல்‌ ஆவானும்‌ அல்லன்‌ ர மாசற்றார்‌ மனத்துளானை வணங்கி நாம்‌ இருப்பதல்லால்‌ பேசத்தான்‌ ஆவதுண்டோ பேதை நெஞ்சே நீ சொல்லாய்‌

கங்கையிற்‌ புனிதமாய காவிரி நடூவு பாட்டு பொங்கு நீர்‌ பரந்து பாயும்‌ பூம்பொழில்‌ அரங்கம்‌ தன்னுள்‌ எங்கள்மால்‌ இறைவன்‌ ஈசன்‌ கிடந்ததோர்‌ கிடக்கை கண்டும்‌ எங்ஙனம்‌ மறந்து வாழ்கேன்‌ ஏழையேன்‌ ஏழையேனே

வெள்ள நீர்‌ பரந்து பாயும்‌ விரிபொழில்‌ அரங்கம்‌ தன்னுள்‌ கள்வனார்‌ கிடந்தவாறும்‌ கமல நன்முகமும்‌ கண்டு உள்ளமே வலியை போலும்‌ ஒருவன்‌ என்றுணர மாட்டாய்‌ கள்ளமே காதல்‌ செய்து உன்‌ கள்ளத்தே கழிக்கின்றாயே

குளித்து மூன்றனலை ஓம்பும்‌ குறிகொள்‌ அந்தணமை தன்னை ஒளித்திட்டேன்‌ என்‌ கணில்லை நின்‌ கணும்‌ பத்தன்‌ அல்லேன்‌ களிப்பதென்‌ கொண்டு நம்பீ கடல்வண்ணா கதறுகின்றேன்‌ அளித்தெனக்கருள்செய்‌ கண்டாய்‌ அரங்கமா நகருளானே

போதெல்லாம்‌ போது கொண்டு உன்‌ பொன்னடி புனைய மாட்டேன்‌ தீதிலா மொழிகள்‌ கொண்டு உன்‌ திருக்‌ குணம்‌ செப்ப மாட்டேன்‌ காதலால்‌ நெஞ்சம்‌ அன்பு கலந்திலேன்‌ அது தன்னாலே ஏதிலேன்‌ அரங்கர்க்கு எல்லே என்‌ செய்வான்‌ தோன்றினேனே

குரங்குகள்‌ மலையை நூக்கக்‌ குளித்துத்தாம்‌ புரண்டிட்டோடி தரங்கநீர்‌ அடைக்கலுற்ற சலமிலா அணிலும்‌ போலேன்‌ மரங்கள்போல்‌ வலிய நெஞ்சம்‌ வஞ்சனேன்‌ நெஞ்சு தன்னால்‌ அரங்கனார்க்காட்‌ செய்யாதே அளியத்தேன்‌ அயர்க்கின்றேனே

உம்பரால்‌ அறியலாகா ஒளியுளார்‌ ஆனைக்காகி செம்புலால்‌ உண்டு வாழும்‌ முதலை மேல்‌ சீறி வந்தார்‌ நம்பரமாயதுண்டே நாய்களோம்‌ சிறுமையோரா எம்பிராற்காட்‌ செய்யாதே என்‌ செய்வான்‌ தோன்றினேனே

ஊரிலேன்‌ காணி இல்லை உறவு மற்றொருவர்‌ இல்லை பாரில்‌ நின்‌ பாதமூலம்‌ பற்றிலேன்‌ பரம மூர்த்தி காரொளி வண்ணனே கண்ணனே கதறுகின்றேன்‌ ஆருளர்‌ களைகண்‌ அம்மா அரங்கமா நகருளானே

மனத்திலோர்‌ தூய்மை இல்லை வாயிலோர்‌ இன்சொல்‌ இல்லை சினத்தினால்‌ செற்றம்‌ நோக்கித்‌ தீவிளி விளிவன்‌ வாளா புனத்துழாய்‌ மாலையானே பொன்னிசூழ்‌ திருவரங்கா எனக்கினிக்‌ கதியென்‌ சொல்லாய்‌ என்னை ஆளுடைய கோவே

தவத்துளார்‌ தம்மில்‌ அல்லேன்‌ தனம்‌ படைத்தாரில்‌ அல்லேன்‌ உவர்த்தநீர்‌ போல எந்தன்‌ உற்றவர்க்கு ஒன்றும்‌ அல்லேன்‌ துவர்த்த செவ்வாயினார்க்கே துவக்கறத்‌ துரிசனானேன்‌ அவத்தமே பிறவி தந்தாய்‌ அரங்கமா நகருளானே

ஆர்த்து வண்டலம்பும்‌ சோலை அணி திருவரங்கம்‌ தன்னுள்‌ கார்த்திரள்‌ அனைய மேனிக்‌ கண்ணனே உன்னைக்‌ காணும்‌ மார்க்கம்‌ ஒன்றறியமாட்டா மனிசரில்‌ துரிசனாய மூர்க்கனேன்‌ வந்து நின்றேன்‌ மூர்க்கனேன்‌ மூர்க்கனேனே

மெய்யெல்லாம்‌ போக விட்டு விரிகுழலாரில்‌ பட்டு பொய்யெல்லாம்‌ பொதிந்து கொண்ட போழ்க்கனேன்‌ வந்து நின்றேன்‌ ஐயனே அரங்கனே உன்னருள்‌ என்னும்‌ ஆசை தன்னால்‌ பொய்யனேன்‌ வந்து நின்றேன்‌ பொய்யனேன்‌ பொய்யனேனே

உள்ளத்தே உறையும்‌ மாலை உள்ளுவான்‌ உணர்வொன்றில்லா கள்ளத்தேன்‌ நானும்‌ தொண்டாய்த்‌ தொண்டுக்கே கோலம்‌ பூண்டு உள்ளுவார்‌ உள்ளிற்றெல்லாம்‌ உடன்‌ இருந்தறிதி என்று வெள்கிப்‌ போய்‌ என்னுள்ளே நான்‌ விலவறச்‌ சிரித்திட்டேனே

தாவியன்றுலகம்‌ எல்லாம்‌ தலைவிளாக்‌ கொண்ட எந்தாய்‌ சேவியேன்‌ உன்னை அல்லால்‌ சிக்கெனச்‌ செங்கண்‌ மாலே ஆவியே அழுதே எந்தன்‌ ஆருயிர்‌ அனைய எந்தாய்‌ பாவியேன்‌ உன்னை அல்லால்‌ பாவியேன்‌ பாவியேனே

மழைக்கு அன்று வரை முனேந்தும்‌ மைந்தனே மதுரவாறே உழைக்‌ கன்றே போல நோக்கம்‌ உடையவர்‌ வலையுள்‌ பட்டு உழைக்கின்றேற்கு என்னை நோக்காதொழிவதே உன்னை அன்றே அழைக்கின்றேன்‌ ஆதி மூர்த்தி அரங்கமா நகருளானே

தெளிவிலாக்‌ கலங்கல்‌ நீர்‌ சூழ்‌ திருவரங்கங்கத்துள்‌ ஓங்கும்‌ ஒளியுளார்‌ தாமே அன்றே தந்தையும்‌ தாயுமாவார்‌ எளியதோர்‌ அருளுமன்றே என்திறத்து எம்பிரானார்‌ அளியன்‌ நம்‌ பையல்‌ என்னார்‌ அம்மவோ கொடியவாறே

மேம்பொருள்‌ போக விட்டு மெய்ம்மையை மிக உணர்ந்து ஆம்பரிசறிந்து கொண்டு ஐம்புலன்‌ அகத்தடக்கி காம்பறத்‌ தலை சிரைத்து உன்‌ கடைத்தலை இருந்து வாழும்‌ சோம்பரை உகத்தி போலும்‌ சூழ்புனல்‌ அரங்கத்தானே

அடிமையில்‌ குடிமை இல்லா அயல்‌ சதுப்பேதிமாரில்‌ குடிமையில்‌ கடைமை பட்ட குக்கரில்‌ பிறப்பரேலும்‌ முடியினில்‌ துளபம்‌ வைத்தாய்‌ மொய்கழற்கன்பு செய்யும்‌ அடியரை உகத்தி போலும்‌ அரங்கமா நகருளானே

திருமறு மார்வ நின்னைச்‌ சிந்தையுள்‌ திகழ வைத்து மருவிய மனத்தராகில்‌ மானிலத்து உயிர்கள்‌ எல்லாம்‌ வெருவரக்‌ கொன்று சுட்டிட்டு ஈட்டிய வினையரேலும்‌ அருவினைப்‌ பயனதுய்யார்‌ அரங்கமா நகருளானே

வானுளார்‌ அறியலாகா வானவா என்பராகில்‌ தேனுலாம்‌ துளப மாலைச்‌ சென்னியாய்‌ என்பராகில்‌ ஊனமாயினகள்‌ செய்யும்‌ ஊனகாரகர்களேலும்‌ போனகம்‌ செய்த சேடம்‌ தருவரேல்‌ புனிதமன்றே

பழுதிலா ஒழுகலாற்றுப்‌ பல சதுப்பேதிமார்கள்‌ இழிகுலத்தவர்களேலும்‌ எம்‌ அடியார்களாகில்‌ தொழுமினீர்‌ கொடூுமின்‌ கொள்மின்‌ என்று நின்னோடும்‌ ஒக்க வழிபட அருளினாய்‌ போல்‌ மதிள்‌ திருவரங்கத்தானே

அமரவோர்‌ அங்கம்‌ ஆறும்‌ வேதமோர்‌ நான்கும்‌ ஓதி தமர்களில்‌ தலைவராய சாதி அந்தணர்களேலும்‌ நுமர்களைப்‌ பழிப்பராகில்‌ நொடுப்பதோர்‌ அளவில்‌ ஆங்கே அவர்கள்‌ தாம்‌ புலையர்‌ போலும்‌ அரங்கமா நகருளானே

பெண்ணுலாம்‌ சடையினானும்‌ பிரமனும்‌ உன்னைக்‌ காண்பான்‌ எண்ணிலா ஊழி ஊழி தவம்‌ செய்தார்‌ வெள்கி நிற்ப விண்ணுளார்‌ வியப்ப வந்து ஆனைக்கன்றருளை ஈந்த கண்ணறா உன்னை என்னோ களைகணாக்‌ கருதுமாறே

வளவெழும்‌ தவள மாட மதுரைமா நகரம்‌ தன்னுள்‌ கவளமால்‌ யானை கொன்ற கண்ணனை அரங்க மாலை துளவத்‌ தொண்டாய தொல்சீர்த்‌ தொண்டரடிப்பொடி சொல்‌ இளைய புன்கவிதையேலும்‌ எம்பிராற்கு இனியவாறே தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்‌ திருவடிகளே சரணம்‌

கதிரவன்‌ குண திசைச்‌ சிகரம்‌ வந்தணைந்தான்‌ கன இருள்‌ அகன்றது காலையம்‌ பொழுதாய்‌ மது விரிந்தொழுகின மாமலர்‌ எல்லாம்‌ வானவர்‌ அரசர்கள்‌ வந்து வந்தீண்டி எதிர்‌ திசை நிறைந்தனர்‌ இவரொடும்‌ புகுந்த இருங்களிற்றீட்டமும்‌ பிடியொடு முரசும்‌ அதிர்தலில்‌ அலை கடல்‌ போன்றுளதெங்கும்‌ அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்தருளாயே

கொழுங்கொடி முல்லையின்‌ கொழுமலர்‌ அணவிக்‌ கூர்ந்தது குண திசை மாருதம்‌ இதுவோ எழுந்தன மலரணைப்‌ பள்ளி கொள்‌ அன்னம்‌ ஈன்பனி நனைந்த தம்‌ இருஞ்சிறகுதறி விழுங்கிய முதலையின்‌ பிலம்புரை பேழ்வாய்‌ வெள்ளெயிறு உற அதன்‌ விடத்தனுக்கு அனுங்கி அழுங்கிய ஆனையின்‌ அருந்துயர்‌ கெடுத்த அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்தருளாயே

சுடரொளி பரந்தன சூழ்‌ திசை எல்லாம்‌ துன்னிய தாரகை மின்னொளி சுருங்கி படரொளி பசுத்தனன்‌ பனி மதி இவனோ பாயிறுள்‌ அகன்றது பைம்பொழில்‌ கமுகின்‌ மடலிடைக்‌ கீறி வண்‌ பாளைகள்‌ நாற வைகறை கூர்ந்தது மாருதம்‌ இதுவோ அடலெொளி திகழ்‌ தரு திகிரியந்தடக்கை அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்தருளாயே

மேட்டிள மேதிகள்‌ தளைவிடும்‌ ஆயர்கள்‌ வேய்ங்குழல்‌ ஓசையும்‌ விடை மணிக்‌ குரலும்‌ ஈட்டிய இசை திசை பரந்தன வயலுள்‌ இரிந்தன சுரும்பினம்‌ இலங்கையர்‌ குலத்தை வாட்டிய வரிசிலை வானவர்‌ ஏறே மாமுனி வேள்வியைக்‌ காத்து அவபிரதம்‌ ஆட்டிய அடுதிறல்‌ அயோத்தி எம்‌ அரசே அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்தருளாயே க

புலம்பின புட்களும்‌ பூம்பொழில்களின்‌ வாய்‌ போயிற்றுக்‌ கங்குல்‌ புகுந்தது புலரி கலந்தது குண திசைக்‌ கனை கடல்‌ அரவம்‌ களி வண்டு மிழற்றிய கலம்பகம்‌ புனைந்த அலங்கலந்‌ தொடையல்‌ கொண்டு அடி இணை பணிவான்‌ அமரர்கள்‌ புகுந்தனர்‌ ஆதலில்‌ அம்மா இலங்கையர்‌ கோன்‌ வழிபாடு செய்‌ கோயில்‌ எம்பெருமான்‌ பள்ளி எழுந்தருளாயே

இரவியர்‌ மணி நெடும்‌ தேரொடும்‌ இவரோ இறையவர்‌ பதினொரு விடையரும்‌ இவரோ மருவிய மயிலினன்‌ அறுமுகன்‌ இவனோ மருதரும்‌ வசுக்களும்‌ வந்து வந்தீண்டி புரவியோடு ஆடலும்‌ பாடலும்‌ தேரும்‌ குமர தண்டம்‌ புகுந்தீண்டிய வெள்ளம்‌ அருவரை அனைய நின்‌ கோயில்‌ முன்‌ இவரோ அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்தருளாயே

அந்தரத்தமரர்கள்‌ கூட்டங்கள்‌ இவையோ அருந்தவ முனிவரும்‌ மருதரும்‌ இவரோ இந்திரன்‌ ஆனையும்‌ தானும்‌ வந்திவனோ எம்பெருமான்‌ உன கோயிலின்‌ வாசல்‌ சுந்தரர்‌ நெருக்க விச்சாதரர்‌ நூக்க இயக்கரும்‌ மயங்கினர்‌ திருவடித்‌ தொழுவான்‌ அந்தரம்‌ பாரிடம்‌ இல்லை மற்றிதுவோ அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்தருளாயே

வம்பவிழ்‌ வானவர்‌ வாயுறை வழங்க மாநிதி கபிலை ஒண்‌ கண்ணாடி முதலா எம்பெருமான்‌ படிமக்கலம்‌ காண்டற்கு ஏற்பனவாயின கொண்டு நன்முனிவர்‌ தும்புரு நாரதர்‌ புகுந்தனர்‌ இவரோ தோன்றினன்‌ இரவியும்‌ துலங்கொளி பரப்பி அம்பர தலத்தில்‌ நின்று அகல்கின்றது இருள்‌ போய்‌ அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்தருளாயே

ஏதமில்‌ தண்ணுமை எக்கம்‌ மத்தளி யாழ்‌ குழல்‌ முழவமோடு இசை திசை கெழுமி கீதங்கள்‌ பாடினர்‌ கின்னரர்‌ கெருடர்கள்‌ கந்தருவர்‌ அவர்‌ கங்குலுள்‌ எல்லாம்‌ மாதவர்‌ வானவர்‌ சாரணர்‌ இயக்கர்‌ சித்தரும்‌ மயங்கினர்‌ திருவடித்‌ தொழுவான்‌ ஆதலில்‌ அவர்க்கு நாளோலக்கம்‌ அருள அரங்கத்தம்மா பள்ளி எழுந்தருளாயே

கடிமலர்க்‌ கமலங்கள்‌ மலர்ந்தன இவையோ ர கதிரவன்‌ கனை கடல்‌ முளைத்தனன்‌ இவனோ துடி இடையார்‌ சுரிகுழல்‌ பிழிந்துதறித்‌ துகில்‌ உடுத்தேறினர்‌ சூழ்புனல்‌ அரங்கா தொடையொத்த துளவமும்‌ கூடையும்‌ பொலிந்து தோன்றிய தோள்‌ தொண்டரடிப்பொடி என்னும்‌ அடியனை அளியன்‌ என்றருளி உன்‌ அடியார்க்கு ஆட்‌ படுத்தாய்‌ பள்ளி எழுந்தருளாயே தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்‌ திருவடிகளே சரணம்‌

அமலனாதிபிரான்‌ அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன்‌ விண்ணவர்‌ கோன்‌ விரையார்‌ பொழில்‌ வேங்கடவன்‌ நிமலன்‌ நின்மலன்‌ நீதி வானவன்‌ நீள்‌ மதிள்‌ அரங்கத்தம்மான்‌ திருக்‌ கமல பாதம்‌ வந்து என்‌ கண்ணினுள்ளன ஒக்கின்றதே

உவந்த உள்ளத்தனாய்‌ உலகம்‌ அளந்து அண்டமுற நிவந்த நீள்‌ முடியன்‌ அன்று நேர்ந்த நிசாசரரை கவர்ந்த வெங்கணைக்‌ காகுத்தன்‌ கடியார்‌ பொழில்‌ அரங்கத்தம்மான்‌ அரைச்‌ சிவந்த ஆடையின்‌ மேல்‌ சென்றதாம்‌ என சிந்தனையே

மந்தி பாய்‌ வட வேங்கட மாமலை ர வானவர்கள்‌ சந்தி செய்ய நின்றான்‌ அரங்கத்து அரவினணையான்‌ அந்தி போல்‌ நிறத்தாடையும்‌ அதன்‌ மேல்‌ அயனைப்‌ படைத்ததோர்‌ எழில்‌ உந்தி மேல்‌ அதன்றோ அடியேன்‌ உள்ளத்து இன்னுமிரே

சதுர மாமதிள்‌ சூழ்‌ இலங்கைக்கிறைவன்‌ தலை பத்து உதிர ஓட்டி ஓர்‌ வெங்கணை உய்த்தவன்‌ ஓத வண்ணன்‌ மதுரமா வண்டு பாட மாமயில்‌ ஆடரங்கத்தம்மான்‌ திருவயிற்று உதர பந்தம்‌ என்‌ உள்ளத்துள்‌ நின்று உலாகின்றதே க

பாரமாய பழ வினை பற்றறுத்து என்னைத்‌ தன்‌ வாரமாக்கி வைத்தான்‌ வைத்ததன்றி என்னுள்‌ புகுந்தான்‌ கோரமா தவம்‌ செய்தனன்‌ கொல்‌ அறியேன்‌ அரங்கத்தம்மான்‌ திரு ஆர மார்பதன்றோ அடியேனை ஆட்கோண்டதே

துண்டவெண்‌ பிறையன்‌ துயர்‌ தீர்த்தவன்‌ அஞ்சிறைய வண்டு வாழ்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ அரங்க நகர்‌ மேய அப்பன்‌ ர அண்டரண்ட பகிரண்டத்து ஒரு மாநிலம்‌ எழுமால்‌ வரை முற்றும்‌ உண்ட கண்டம்‌ கண்டீர்‌ அடியேனை உய்யக்‌ கொண்டதே

கையினார்‌ சுரி சங்கு அனல்‌ ஆழியர்‌ நீள்‌ வரை போல்‌ மெய்யனார்‌ துளப விரையார்‌ கமழ்‌ நீள்‌ முடி எம்‌ ஐயனார்‌ அணி அரங்கனார்‌ அரவினணை மிசை மேய மாயனார்‌ செய்ய வாய்‌ ஐயோ என்னைச்‌ சிந்தை கவர்ந்ததுவே

பரியனாகி வந்த அவுணன்‌ உடல்‌ கீண்ட அமரர்க்கு அரிய ஆதிப்பிரான்‌ அரங்கத்து அமலன்‌ முகத்து கரியவாகிப்‌ புடை பரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரியோடி நீண்ட அப்‌ பெரியவாய கண்கள்‌ என்னைப்‌ பேதைமை செய்தனவே

ஆலமா மரத்தின்‌ இலை மேல்‌ ஒரு பாலகனாய்‌ ஞாலம்‌ ஏழும்‌ உண்டான்‌ அரங்கத்து அரவினணையான்‌ கோலமா மணி ஆரமும்‌ முத்துத்‌ தாமமும்‌ முடிவில்லதோர்‌ எழில்‌ நீல மேனி ஐயோ நிறை கொண்டது என்‌ நெஞ்சினையே

கொண்டல்‌ வண்ணனைக்‌ கோவலனாய்‌ வெண்ணெய்‌ உண்ட வாயன்‌ என்‌ உள்ளம்‌ கவர்ந்தானை அண்டர்‌ கோன்‌ அணி அரங்கன்‌ என்‌ அமுதினைக்‌ கண்ட கண்கள்‌ மற்றொன்றினைக்‌ காணாவே திருப்பாணாழ்வார்‌ திருவடிகளே சரணம்‌

பள்ளியாவது பாற்கடல்‌ அரங்கம்‌ இரங்கவன்‌ பேய்முலை பிள்ளையாய்‌ உயிருண்ட எந்தை பிரான்‌ அவன்‌ பெருகுமிடம்‌ வெள்ளியான்‌ கரியான்‌ மணிநிற வண்ணன்‌ என்றெண்ணி நாள்‌ தொறும்‌ தெள்ளியார்‌ வணங்கும்‌ மலைத்‌ திருவேங்கடம்‌ அடை நெஞ்சமே!

என்துணை என்று எடுத்தேற்கு இறையேனும்‌ இரங்கிற்றிலள்‌ தன்துணையாய என்தன்‌ தனிமைக்கும்‌ இரங்கிற்றிலள்‌ வன்துணை வானவர்க்காய்‌ வரம்‌ செற்று அரங்கத்து உறையும்‌ ! அகன்றவன்‌ பின்‌ இஇன்துணைவன்னொடும்‌ போய்‌ எழிலாலி புகுவர்‌ கொலோ?

உந்தி மேல்‌ நான்முகனைப்‌ படைத்தான்‌ உலகு உண்டவன்‌ எந்தை பெம்மான்‌ இமையோர்கள்‌ தாதைக்கு இடம்‌ என்பரால்‌ சந்தினோடு மணியும்‌ கொழிக்கும்‌ புனல்‌ காவிரி அந்தி போலும்‌ நிறத்தார்‌ வயல்‌ சூழ்‌ தென்னரங்கமே

வையம்‌ உண்டு ஆலிலை மேவும்‌ மாயன்‌ மணி நீள்‌ முடி பைகொள்‌ நாகத்தணையான்‌ பயிலும்‌ இடம்‌ என்பரால்‌ தையல்‌ நல்லார்‌ குழல்‌ மாலையும்‌ மற்றவர்‌ தடமுலை செய்ய சாந்தும்‌ கலந்திழி புனல்‌ சூழ்‌ தென்னரங்கமே

பண்டு இவ்வையம்‌ அளப்பான்‌ சென்று மாவலி கையில்‌ நீர்‌ கொண்ட ஆழித்‌ தடக்கைக்‌ குறளன்‌ இடம்‌ என்பரால்‌ வண்டு பாடும்‌ மதுவார்‌ புனல்‌ வந்திழி காவிரி அண்ட நாறும்‌ பொழில்‌ சூழ்ந்து அழகார்‌ தென்னரங்கமே

விளைத்த வெம்போர்‌ விறல்‌ வாளரக்கன்‌ நகர்‌ பாழ்பட வளைத்த வல்வில்‌ தடக்கை அவனுக்கு இடம்‌ என்பரால்‌ துளைக்கை யானை மருப்பும்‌ அகிலும்‌ கொணர்ந்து உந்தி முன்‌ திளைக்கும்‌ செல்வப்‌ புனல்‌ காவிரி சூழ்‌ தென்னரங்கமே

வம்புலாம்‌ கூந்தல்‌ மண்டோதரி காதலன்‌ வான்‌ புக அம்பு தன்னால்‌ முனிந்த அழகன்‌ இடம்‌ என்பரால்‌ உம்பர்‌ கோனும்‌ உலகேழும்‌ வந்தீண்டி வணங்கும்‌ நல்‌ செம்பொனாரும்‌ மதிள்‌ சூழ்ந்து அழகார்‌ தென்னரங்கமே

கலை உடுத்த அகலல்குல்‌ வன்பேய்‌ மகள்‌ தாயென முலை கொடுத்தாள்‌ உயிர்‌ உண்டவன்‌ வாழிடம்‌! என்பரால்‌ குலை எடுத்த கதலிப்‌ பொழிலூடும்‌ வந்து உந்தி முன்‌ அலை எடுக்கும்‌ புனல்‌ காவிரி சூழ்‌ தென்னரங்கமே

கஞ்சன்‌ நெஞ்சும்‌ கடு மல்லரும்‌ சகடமும்‌ காலினால்‌ துஞ்ச வென்ற சுடர்‌ ஆழியான்‌ வாழிடம்‌! என்பரால்‌ மஞ்சு சேர்‌ மாளிகை நீடு அகில்‌ புகையும்‌ மறையோர்‌ 11 செஞ்சொல்‌ வேள்விப்‌ புகையும்‌ கமழும்‌ தென்னரங்கமே

ஏனம்‌ மீன்‌ ஆமையோடு அரியும்‌ சிறு குறளுமாய்‌ தானுமாய தரணித்‌ தலைவன்‌ இடம்‌ என்பரால்‌ வானும்‌ மண்ணும்‌ நிறையப்‌ புகுந்து ஈண்டி வணங்கும்‌ நல்‌ தேனும்‌ பாலும்‌ கலந்து அன்னவர்‌ சேர்‌ தென்னரங்கமே

சேயன்‌ என்றும்‌ மிகப்‌ பெரியன்‌ நுண்‌ நேர்மையினாய இம்‌ மாயை! யாரும்‌ அறியா வகையான்‌ இடம்‌ என்பரால்‌ வேயின்‌ முத்தும்‌ மணியும்‌ கொணர்ந்து ஆர்புனல்‌ காவிரி ஆய பொன்‌ மாமதிள்‌ சூழ்ந்து அழகார்‌ தென்னரங்கமே

அல்லி மாதர்‌ அமரும்‌ திருமார்வன்‌ அரங்கத்தை கல்லின்‌ மன்னு மதிள்‌ மங்கையர்‌ கோன்‌ கலிகன்றி சொல்‌ நல்லிசை மாலைகள்‌ நாலிரண்டும்‌ இரண்டும்‌ உடன்‌ வல்லவர்‌ தாம்‌ உலகாண்டு பின்‌ வானுலகு ஆள்வரே

வெருவாதாள்‌ வாய்‌ வெருவி வேங்கடமே! வேங்கடமே! என்கின்றாளால்‌ மருவாளால்‌ என்‌ குடங்கால்‌ வாள்‌ நெடுங்கண்‌ துயில்‌ மறந்தாள்‌ வண்டார்‌ கொண்டல்‌ உருவாளன்‌ வானவர்‌ தம்‌ உயிராளன்‌ ஒலி திரை நீர்ப்‌ பெளவம்‌ கொண்ட திருவாளன்‌ என்‌ மகளைச்‌ செய்தனகள்‌ எங்ஙனம்‌ நான்‌ சிந்திக்கேனே?

கலையாளா அகலல்குல்‌ கனவளையும்‌ கையாளா என்‌ செய்கேன்‌ நான்‌? விலையாளா அடியேனை வேண்டுதியோ? வேண்டாயோ? என்னும்‌ மெய்ய மலையாளன்‌ வானவர்‌ தம்‌ தலையாளன்‌ மராமரம்‌ ஏழ்‌ எய்த வென்றிச்‌ சிலையாளன்‌ என்‌ மகளைச்‌ செய்தனகள்‌ எங்ஙனம்‌ நான்‌ சிந்திக்கேனே?

மானாய மென்னோக்கி வாள்‌ நெடுங்கண்‌ நீர்‌ மல்கும்‌ வளையும்‌ சோரும்‌ தேனாய நறுந்துழாய்‌ அலங்கலின்‌ திறம்‌ பேசி உறங்காள்‌ காண்மின்‌ கானாயன்‌ கடி மனையில்‌ தயிர்‌ உண்டு நெய்‌ பருக நந்தன்‌ பெற்ற ஆனாயன்‌ என்‌ மகளைச்‌ செய்தனகள்‌ அம்மனைமீர்‌! அறிகிலேனே

தாய்‌ வாயில்‌ சொற்‌ கேளாள்‌ தன்‌ ஆயத்தோடு அணையாள்‌ தடமென்‌ கொங்கை யே ஆரச்‌ சாந்து அணியாள்‌ எம்பெருமான்‌ திருவரங்கம்‌ எங்கே? என்னும்‌ பேய்‌ மாய முலை உண்டு இவ்வுலகு உண்ட பெரு வயிற்றன்‌ பேசில்‌ நங்காய்‌! மாமாயன்‌ என்மகளைச்‌ செய்தனகள்‌ மங்கைமீர்‌! மதிக்கிலேனே

பூண்‌ முலை மேல்‌ சாந்தணியாள்‌ பொருகயல்‌ கண்‌ மை எழுதாள்‌ பூவை பேணாள்‌ ஏணறியாள்‌ எத்தனையும்‌ எம்பெருமான்‌ திருவரங்கம்‌ எங்கே ? என்னும்‌ நாண்மலராள்‌ நாயகனாய்‌ நாமறிய ஆய்ப்பாடி வளர்ந்த நம்பி ஆண்மகனாய்‌ என்‌ மகளைச்‌ செய்தனகள்‌ அம்மனைமீர்‌! அறிகிலேனே

தாதாடு வன மாலை தாரானோ? என்றென்றே தளர்ந்தாள்‌ காண்மின்‌ யாதானும்‌ ஒன்று உரைக்கில்‌ எம்பெருமான்‌ திருவரங்கம்‌ என்னும்‌ பூமேல்‌ மாதாளன்‌ குடமாடி மதுசூதன்‌ மன்னர்க்காய்‌ முன்னம்‌ சென்ற தூதாளன்‌ என்‌ மகளைச்‌ செய்தனகள்‌ எங்ஙனம்‌ நான்‌ சொல்லுகேனே?

வாராளும்‌ இளங்கொங்கை வண்ணம்‌ வேறாயினவாறு எண்ணாள்‌ எண்ணில்‌ பேராளன்‌ பேரல்லால்‌ பேசாள்‌ இப்பெண்‌ பெற்றேன்‌ என்‌ செய்கேன்‌ நான்‌? தாராளன்‌ தண்‌ குடந்தை நகராளன்‌ ஐவர்க்காய்‌ அமரில்‌ உய்த்த தேராளன்‌ என்‌ மகளைச்‌ செய்தனகள்‌ எங்ஙனம்‌ நான்‌ செப்புகேனே?

உறவாதும்‌ இலள்‌ என்று ஒழியாது பலர்‌ ஏசும்‌ அலர்‌ ஆயிற்றால்‌ மறவாதே எப்பொழுதும்‌ மாயவனே! மாதவனே! எங்கின்றளால்‌ பிறவாத பேராளன்‌ பெண்ணாளன்‌ மண்ணாளன்‌ விண்ணோர்‌ தங்கள்‌ அறவாளன்‌ என்‌ மகளைச்‌ செய்தனகள்‌ அம்மனைமீர்‌! அறிகிலேனே

பந்தோடு கழல்‌ மருவாள்‌ பைங்கிளியும்‌ பாலூட்டாள்‌ பாவை பேணாள்‌ வந்தானோ! திருவரங்கன்‌ வாரானோ? என்றென்றே வளையும்‌ சோரும்‌ சந்தோகன்‌ பெளழியன்‌ ஐந்தழல்‌ ஓம்பு தைத்திரியன்‌ சாம வேதி அந்தோ! வந்து என்‌ மகளைச்‌! செய்தனகள்‌ அம்மனைமீர்‌! அறிகிலேனே

சேலுகளும்‌ வயல்‌ புடை சூழ்‌ திருவரங்கத்து அம்மானைச்‌ சிந்தை செய்த நீல மலர்க்கண்‌ மடவாள்‌ நிறை அழிவைத்‌ தாய்‌ மொழிந்த அதனை நேரார்‌ கால வேல்‌ பரகாலன்‌ கலிகன்றி ஒலி மாலை கற்று வல்லார்‌ மாலை சேர்‌ வெண்குடைக்‌ கீழ்‌ மன்னவராய்ப்‌ பொன்னுலகில்‌ வாழ்வர்‌ தாமே

கைம்மான மழகளிற்றைக்‌ கடல்‌ கிடந்த கருமணியை மைம்மான மரதகத்தை மறை உரைத்த திருமாலை எம்மானை எனக்கு என்றும்‌ இனியானைப்‌ பனிகாத்த அம்மானை யான்‌ கண்டது அணிநீர்த்‌ தென்னரங்கத்தே

பேரானைக்‌ குறுங்குடி எம்பெருமானை திருத்தண்கால்‌ ஊரானைக்‌ கரம்பனூர்‌ உத்தமனை முத்திலங்கு காரார்‌ திண்‌ கடல்‌ ஏழும்‌ மலை ஏழு இவ்வுலகேழு உண்டும்‌ ஆராதென்று இருந்தானைக்‌ கண்டது தென்னரங்கத்தே

ஏனாகி உலகிடந்து அன்று இருநிலனும்‌ பெரு விசும்பும்‌ தானாய பெருமானைத்‌ தன்னடியார்‌ மனத்து என்றும்‌ தேனாகி அழுதாகித்‌ திகழ்ந்தானை மகிழ்ந்து ஒருகால்‌ ஆனாயன்‌ ஆனானைக்‌ கண்டது தென்னரங்கத்தே

வளர்ந்தவனைத்‌ தடங்கடலுள்‌ வலியுருவில்‌ திரிசகடம்‌ தளர்ந்து அதிர!!! உதைத்தவனைத்‌ தரியாது அன்று இரணியனைப்‌ பிளந்தவனை பெருநிலம்‌ ஈரடி நீட்டிப்‌ பண்டு ஒரு நாள்‌ அளந்தவனை யான்‌ கண்டது அணிநீர்த்‌ தென்னரங்கத்தே

நீர்‌ அழலாய்‌ நெடு நிலனாய்‌ நின்றானை அன்று அரக்கன்‌ ஊர்‌ அழலால்‌ உண்டானைக்‌ கண்டார்‌ பின்‌ காணாமே உதிர பேரழலாய்ப்‌ பெருவிசும்பாய்ப்‌ பின்‌ மறையோர்‌ மந்திரத்தின்‌ ஆரழலால்‌ உண்டானைக்‌ கண்டது தென்னரங்கத்தே

தன்‌ சினத்தைத்‌ தவிர்த்து அடைந்தார்‌ தவநெறியை தரியாது கஞ்சனைக்‌ கொன்று அன்று உலகம்‌ உண்டு உமிழ்ந்த கற்பகத்தை வெஞ்சினத்த கொடுந்தொழிலோன்‌ விசை உருவை அசைவித்த அஞ்சிறைப்‌ புள்‌ பாகனை யான்‌ கண்டது தென்னரங்கத்தே

சிந்தனையைத்‌ தவ நெறியைத்‌ திருமாலை ர பிரியாது வந்து எனது! மனத்து இருந்த வடமலையை வரிவண்டார்‌ கொந்தணைந்த பொழில்‌ கோவல்‌ உலகளப்பான்‌ அடு நிமிர்த்த அந்தணனை யான்‌ கண்டது அணிநீர்த்‌ தென்னரங்கத்தே

துவரித்த உடையவர்க்கும்‌ தூய்மை இல்லாச்‌ சமணர்க்கும்‌ அவர்கட்கு அங்கு அருளில்லா அருளானை தன்னடைந்த எமர்கட்கும்‌ அடியேற்கும்‌ எம்மாற்கும்‌ எம்மனைக்கும்‌ அமரர்க்கும்‌ பிரானாரைக்‌ கண்டது தென்னரங்கத்தே

பொய்‌ வண்ணம்‌ மனத்து அகற்றிப்‌ புலன்‌ ஐந்தும்‌ செல வைத்து மெய்‌ வண்ணம்‌ நினைந்தவர்க்கு மெய்‌ நின்ற வித்ததனை மைவண்ணம்‌ கருமுகில்‌ போல்‌ திகழ்‌ வண்ணம்‌ மரதகத்தின்‌ அவ்வண்ண வண்ணனை யான்‌ கண்டது தென்னரங்கத்தே

ஆமருவி நிரை மேய்த்த அணி அரங்கத்து அம்மானை காமரு சீர்க்‌ கலிகன்றி ஒலி செய்த மலிபுகழ்‌ சேர்‌ நாமருவு தமிழ்‌ மாலை நாலிரண்டோடு இரண்டினையும்‌ தாமருவி வல்லார்‌ மேல்‌ சாரா தீவினை தானே!

பண்டை நான்மறையும்‌ வேள்வியும்‌ கேள்விப்‌ பதங்களும்‌ பதங்களின்‌ பொருளும்‌ பிண்டமாய்‌ விரிந்த பிறங்கொளி அனலும்‌ என்‌ தாமே பெருகிய புனலொடு நிலனும்‌ கொண்டல்‌ மாருதமும்‌ குரை கடல்‌ ஏழும்‌ ஏழுமா மலைகளும்‌ விசும்பும்‌ அண்டமும்‌ தானாய்‌ நின்ற எம்பெருமான்‌ அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானே

இந்திரன்‌ பிரமன்‌ ஈசன்‌ என்று இவர்கள்‌ எண்ணில்‌ பல்‌ குணங்களே இயற்ற தந்தையும்‌ தாயும்‌ மக்களும்‌ மிக்க சுற்றமும்‌ சுற்றி நின்று அகலாப்‌ பந்தமும்‌ பந்தம்‌ அறுப்பதோர்‌ மருந்தும்‌ பான்மையும்‌ பல்லுயிர்க்கு எல்லாம்‌ அந்தமும்‌ வாழ்வும்‌ ஆய எம்பெருமான்‌ அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானே

மண்ணும்‌ மாநிலனும்‌ மலைகளும்‌ கடலும்‌ வானமும்‌ தானவர்‌ உலகும்‌ துன்னு மாயிருளாய்த்‌ துலங்கொளி சுருங்கித்‌ தொல்லை நான்மறைகளும்‌ மறைய பின்னும்‌ வானவர்க்கும்‌ முனிவர்க்கும்‌ நல்கிப்‌ பிறங்கிருள்‌ நிறம்‌ கெட ஒரு நாள்‌ அன்னமாய்‌ அன்றங்கு அருமறை பயந்தான்‌ அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானே

மாயிரும்‌ குன்றம்‌ ஒன்று மத்தாக மாசுணம்‌ அதனோடும்‌ அளவி பாயிரும்‌ பெளவம்‌ பகடு விண்டலறப்‌ படுதிரை விசும்பிடைப்‌ படர சேயிரு விசும்பும்‌ திங்களும்‌ சுடரும்‌ தேவரும்‌ தாமுடன்‌ திசைப்ப ஆயிரம்‌ தோளால்‌ அலை கடல்‌ கடைந்தான்‌ அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானே

எங்ஙனே உய்வர்‌? தானவர்‌ நினைந்தால்‌ இரணியன்‌ இலங்கு பூண்‌ அகலம்‌ பொங்கு வெங்குருதி பொன்‌ மலை பிளந்து பொழி தரும்‌ அருவி ஒத்திழிய வெங்கண்‌ வாளெயிற்றோர்‌ வெள்ளிமா விலங்கல்‌ விண்ணுறக்‌ கனல்‌ விழித்து எழுந்தது அங்ஙனே ஒக்க அரி உருவானான்‌ அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானே

ஆயிரம்‌ குன்றம்‌ சென்று தொக்கனைய அடல்‌ புரை எழில்‌ திகழ்‌ திரள்‌ தோள்‌ ஆயிரம்‌ துணிய அடல்‌ மழுப்‌ பற்றி மற்றவன்‌ அகல்‌ விசும்பு அணைய ஆயிரம்‌ பெயரால்‌ அமரர்‌ சென்று இறைஞ்ச அறி துயில்‌ அலை கடல்‌ நடுவே ஆயிரம்‌ சுடர்‌ வாய்‌ அரவணைத்‌ துயின்றான்‌ அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானே

சுரி குழல்‌ கனிவாய்த்‌ திருவினைப்‌ பிரித்த கொடுமையிற்‌ கடூவிசை அரக்கன்‌ எரி விழித்து இலங்கு மணி முடி பொடு செய்து இலங்கை பாழ்‌ படுப்பதற்கு எண்ணி வரி சிலை வளைய அடூசரம்‌ துரந்து மறி கடல்‌ நெறி பட மலையால்‌ அரிகுலம்‌ பணி கொண்டு அலை கடல்‌ அடைத்தான்‌ அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானே

ஊழியாய்‌ ஓமத்துச்சியாய்‌ ஒருகால்‌ உடைய தேர்‌ ஒருவனாய்‌ உலகில்‌ சூழிமால்‌ யானைத்‌ துயர்‌ கெடுத்து இலங்கை மலங்க அன்று அடூசரம்‌ துரந்து பாழியால்‌ மிக்க பார்த்தனுக்கு அருளிப்‌ பகலவன்‌ ஒளி கெட பகலே ஆழியால்‌ அன்றங்கு ஆழியை மறைத்தான்‌ அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானே

பேயினார்‌ முலையூண்‌ பிள்ளையாய்‌ ஒருகால்‌ பெரு நிலம்‌ விழுங்கி அது உமிழ்ந்த வாயனாய்‌ மாலாய்‌ ஆலிலை வளர்ந்து மணி முடி வானவர்‌ தமக்குச்‌ சேயனாய்‌ அடியேற்கு அணியனாய்‌ வந்து என்‌ சிந்தையுள்‌ வெந்துயர்‌ அறுக்கும்‌ ஆயனாய்‌ அன்று குன்றம்‌ ஒன்று எடுத்தான்‌ அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானே

பொன்னும்‌ மாமணியும்‌ முத்தமும்‌ சுமந்து பொருதிரை மாநதி புடை குழ்ந்து அன்னமாடு உலவும்‌ அலை புனல்‌ சூழ்ந்த அரங்கமா நகர்‌ அமர்ந்தானை மன்னு மாமாட மங்கையர்‌ தலைவன்‌ மானவேல்‌ கலியன்‌ வாய்‌ ஒலிகள்‌ பன்னிய பனுவல்‌ பாடுவார்‌ நாளும்‌ பழவினை பற்று அறுப்பாரே

ஏழை ஏதலன்‌ கீழ்‌ மகன்‌ என்னாது இரங்கி மற்றவற்கு இன்னருள்‌ சுரந்து மாழை மான்‌ மட நோக்கி உன்‌ தோழி உம்பி எம்பி என்றொழிந்திலை உகந்து தோழன்‌ நீ எனக்கு இங்கொழி என்ற சொற்கள்‌ வந்து அடியேன்‌ மனத்து இருந்திட ஆழி வண்ண! நின்‌ அடியிணை அடைந்தேன்‌ அணிபொழில்‌ திருவரங்கத்தம்மானே!

வாத மாமகன்‌ மர்க்கடம்‌ விலங்கு மற்றோர்‌ சாதி என்றொழிந்திலை உகந்து காதல்‌ ஆதரம்‌ கடலினும்‌ பெருகச்‌ செய்‌ தகவினுக்கு இல்லை கைம்மாறு என்று கோதில்‌ வாய்மையினாயொடும்‌ உடனே உண்பன்‌ நான்‌ என்ற ஒண்பொருள்‌ எனக்கும்‌ ஆதல்‌ வேண்டும்‌ என்று அடியிணை அடைந்தேன்‌ அணிபொழில்‌ திருவரங்கத்தம்மானே!

கடிகொள்‌ பூம்பொழில்‌ காமரு பொய்கை வைகு தாமரை வாங்கிய வேழம்‌ முடியும்‌ வண்ணம்‌ ஓர்‌ முழுவலி முதலை பற்ற மற்றது நின்‌ சரண்‌ நினைப்ப கொடுய வாய்‌ விலங்கின்னுயிர்‌ மலங்கக்‌ கொண்ட சீற்றம்‌ ஒன்றுண்டூளதறிந்து உன்‌ அடியனேனும்‌ வந்து அடியிணை அடைந்தேன்‌ அணிபொழில்‌ திருவரங்கத்தம்மானே!

நஞ்சு சோர்வதோர்‌ வெஞ்சின அரவம்‌ வெருவி வந்து நின்‌ சரண்‌ எனச்‌ சரணா நெஞ்சில்‌ கொண்டு நின்‌ அஞ்சிறைப்‌ பறவைக்கு அடைக்கலம்‌ கொடுத்து அருள்‌ செய்தது அறிந்து ர வெஞ்சொலாளர்கள்‌ நமன்‌ தமர்‌ கடியர்‌ கொடுய செய்வனவுள அதற்கு அடியேன்‌ அஞ்சி வந்து நின்‌ அடியிணை அடைந்தேன்‌ அணிபொழில்‌ திருவரங்கத்தம்மானே!

மாக மாநிலம்‌ முழுவதும்‌ வந்து இறைஞ்சும்‌ மலரடி கண்ட மாமறையாளன்‌ தோகை மாமயில்‌ அன்னவர்‌ இன்பம்‌ துற்றிலாமையில்‌ அத்த! இங்கு ஒழிந்து போகம்‌ நீ எய்திப்‌ பின்னும்‌ நம்மிடைக்கே போதுவாய்‌ என்ற பொன்னருள்‌ எனக்கும்‌ ஆக வேண்டும்‌ என்று அடியிணை அடைந்தேன்‌ அணிபொழில்‌ திருவரங்கத்தம்மானே!

மன்னு நான்மறை மாமுனி பெற்ற மைந்தனை மதியாத வெங்கூற்றம்‌ தன்னை அஞ்சி நின்‌ சரண்‌ எனச்‌ சரணாய்த்‌ தகவில்‌ காலனையுக முனிந்தொழியா பின்னை என்றும்‌ நின்‌ திருவடி பிரியா வண்ணம்‌ எண்ணிய பேரருள்‌ எனக்கும்‌ அன்னது ஆகும்‌ என்று அடியிணை அடைந்தேன்‌ அணிபொழில்‌ திருவரங்கத்தம்மானே!

ஓது வாய்மையும்‌ உவனியப்‌ பிறப்பும்‌ உனக்கு முன்‌ தந்த அந்தணன்‌ ஒருவன்‌ காதல்‌ என்‌ மகன்‌ புகலிடம்‌ காணேன்‌ கண்டு நீ தருவாய்‌ எனக்கு என்று கோதில்‌ வாய்மையினான்‌ உனை வேண்டிய குறை முடித்து அவன்‌ சிறுவனைக்‌ கொடுத்தாய்‌ ஆதலால்‌ வந்து உன்‌ அடியிணை அடைந்தேன்‌ அணிபொழில்‌ திருவரங்கத்தம்மானே!

வேத வாய்மொழி அந்தணன்‌ ஒருவன்‌ எந்தை! நின்‌ சரண்‌ என்னுடை மனைவி காதல்‌ மக்களைப்‌ பயத்தலும்‌ காணாள்‌ கடியதோர்‌!!! தெய்வம்‌ கொண்டொலிக்கும்‌ என்றழைப்ப ஏதலார்‌ முன்னே இன்னருள்‌ அவற்குச்‌ செய்து உன்‌ மக்கள்‌ மற்றிவர்‌ என்று கொடுத்தாய்‌ ஆதலால்‌ வந்து உன்‌ அடியிணை அடைந்தேன்‌ அணிபொழில்‌ திருவரங்கத்தம்மானே! 8 !!! கடிய தெய்வம்‌

துளங்கு நீண்முடி அரசர்‌ தம்‌ குரிசில்‌ தொண்டை மன்னவன்‌ திண்‌ திறல்‌ ஒருவற்கு உளங்கொள்‌ அன்பினோடு இன்னருள்‌ சுரந்து அங்கோடு நாழிகை ஏழுடன்‌ இருப்ப வளங்கொள்‌ மந்திரம்‌ மற்றவற்கு அருளிச்‌ செய்தவாறு அடியேன்‌ அறிந்து உலகம்‌ அளந்த பொன்னடியே அடைந்து உய்ந்தேன்‌ அணிபொழில்‌ திருவரங்கத்தம்மானே!

மாடமாளிகை சூழ்‌ திருமங்கை மன்னன்‌ ஒன்னலர்‌ தங்களை வெல்லும்‌ ஆடல்மா வலவன்‌ கலி கன்றி அணிபொழில்‌ திருவரங்கத்தம்மானை ர நீடு தொல்‌ புகழாழி வல்லானை எந்தையை நெடுமாலை நினைந்த பாடல்‌ பத்திவை பாடுமின்‌ தொண்டீர்‌! பாட நும்மிடைப்‌!! பாவம்‌ நில்லாவே

உரங்களால்‌ இயன்ற மன்னர்‌ மாளப்‌ பாரதத்து ஒரு தேர்‌ ஐவர்க்காய்ச்‌ சென்று இரங்கி ஊர்ந்து அவர்க்கு இன்னருள்‌ செய்யும்‌ எம்பிரானை வம்பார்‌ புனல்‌ காவிரி அரங்கமாளி என்னாளி விண்ணாளி ஆழி சூழ்‌ இலங்கை மலங்கச்‌ சென்று சரங்கள்‌ ஆண்ட தண்தாமரைக்‌ கண்ணனுக்கு அன்றி என்‌ மனம்‌ தாழ்ந்து நில்லாதே

தரங்க நீர்‌ பேசினும்‌ தண்‌ மதி காயினும்‌ இஇரங்குமோ? எத்தனை நாள்‌ இருந்து எள்கினாள்‌? துரங்கம்‌ வாய்‌ கீண்டு உகந்தானது தொன்மையூர்‌ அரங்கமே என்பது இவள்‌ தனக்கு ஆசையே

புனைவளர்‌ பூம்பொழிலார்‌ பொன்னி சூழ்‌ அரங்க நகருள்‌ முனைவனை மூவுலகும்‌ படைத்த முதல்‌ மூர்த்தி தன்னை சினைவளர்‌ பூம்பொழில்‌ சூழ்‌ திருமாலிருஞ்சோலை நின்றான்‌ கனை கழல்‌ காணுங்கொலோ? கயற்கண்ணி எம்‌ காரிகையே

கண்ணன்‌ மனத்துள்ளே நிற்கவும்‌ கைவளைகள்‌ என்னோ கழன்ற? இவை என்ன மாயங்கள்‌? பெண்ணானோம்‌ பெண்மையோம்‌ நிற்க அவன்‌ மேய அண்ணல்‌ மலையும்‌ அரங்கமும்‌ பாடோமே

அணியார்‌ பொழில்‌ சூழ்‌ அரங்க நகரப்பா! துணியேன்‌ இனி நின்‌ அருள்‌ அல்லது எனக்கு ர மணியே! மணி மாணிக்கமே! மதுசூதா! பணியாய்‌ எனக்கு உய்யும்‌ வகை பரஞ்சோதீ!

இம்மையை மறுமை தன்னை எமக்கு வீடாகி நின்ற மெய்ம்மையை விரிந்த சோலை வியன்‌ திருவரங்கம்‌ மேய செம்மையைக்‌ கருமை தன்னைத்‌ திருமலை ஒருமையானை தன்மையை நினைவார்‌ என்தன்‌ தலை மிசை மன்னுவாரே

ஆவியை அரங்க மாலை அழுக்குடம்பு எச்சில்‌ வாயால்‌ தூய்மையில்‌ தொண்டனேன்‌ நான்‌ சொல்லினேன்‌ தொல்லை நாமம்‌ பாவியேன்‌ பிழைத்தவாறென்று அஞ்சினேற்கு அஞ்சல்‌ என்று காவி போல்‌ வண்ணர்‌ வந்து என்‌ கண்ணுளே தோன்றினாரே

இரும்பு அனன்றுண்ட நீரும்‌ போதரும்‌ கொள்க என்தன்‌ அரும்‌ பிணி பாவம்‌ எல்லாம்‌ அகன்றன என்னை விட்டு சுரும்பமர்‌ சோலை சூழ்ந்த அரங்கமா கோயில்‌ கொண்ட கரும்பினைக்‌ கண்டு கொண்டு என்‌ கண்ணிணை களிக்குமாறே!

பிண்டியார்‌ மண்டை ஏந்திப்‌ பிறர்‌ மனை திரிதந்து உண்ணும்‌ முண்டியான்‌! சாபம்‌ தீர்த்த ஒருவன்‌ ஊர்‌ ர உலகம்‌ ஏத்தும்‌ கண்டியூர்‌ அரங்கம்‌ மெய்யம்‌ கச்சி பேர்‌ மல்லை என்று மண்டினார்‌ உய்யல்‌ அல்லால்‌ மற்றையார்க்கு உய்யலாமே?

பட்டூடுக்கும்‌ அயர்த்திரங்கும்‌ பாவை பேணாள்‌ பனி நெடூங்கண்‌ நீர்‌ ததும்பப்‌ பள்ளி கொள்ளாள்‌ என்‌ துணைப்‌ போது என்‌ குடங்கால்‌ இருக்ககில்லாள்‌ எம்பெருமான்‌ திருவரங்கம்‌ எங்கே? என்னும்‌ மட்டூவிக்கி மணி வண்டு முரலும்‌ கூந்தல்‌ மடமானை இது செய்தார்‌ தம்மை மெய்யே கட்டூவிச்சி சொல்‌ என்னச்‌ சொன்னாள்‌ நங்காய்‌! கடல்‌ வண்ணர்‌ இது செய்தார்‌ காப்பார்‌ ஆரே?

நெஞ்சுருகிக்‌ கண்‌ பனிப்ப நிற்கும்‌ சோரும்‌ நெடிதுயிர்க்கும்‌ உண்டறியாள்‌ உறக்கம்‌ பேணாள்‌ நஞ்சரவில்‌ துயில்‌ அமர்ந்த நம்பீ! என்னும்‌ வம்பார்‌ பூம்‌! வயலாலி மைந்தா! என்னும்‌ அஞ்சிறைய புட்கொடியே ஆடும்‌ பாடும்‌ அணி அரங்கம்‌ ஆடுதுமோ? தோழீ! என்னும்‌ என்‌ சிறகின்‌ கீழ்‌ அடங்காப்‌ பெண்ணைப்‌ பெற்றேன்‌ இருநிலத்து ஓர்‌ பழி படைத்தேன்‌ ஏ! பாவமே!

முளைக்‌ கதிரைக்‌ குறுங்குடியுள்‌ முகிலை மூவா மூவுலகும்‌ கடந்து அப்பால்‌ முதலாய்‌ நின்ற ப அளப்பரிய ஆரமுதை அரங்கம்‌ மேய அந்தணனை அந்தணர்‌ தம்‌ சிந்தையானை விளக்கொளியை மரதகத்தைத்‌ திருத்தண்காவில்‌ வெஃகாவில்‌ திருமாலைப்‌ பாடக்‌ கேட்டு வளர்த்ததனால்‌ பயன்‌ பெற்றேன்‌ வருக என்று மடக்‌ கிளியைக்‌ கை கூப்பி வணங்கினாளே

கார்வண்ணம்‌ திருமேனி கண்ணும்‌ வாயும்‌ கைத்தலமும்‌ அடியிணையும்‌ கமல வண்ணம்‌ பார்வண்ண மடமங்கை பத்தர்‌ பித்தர்‌ பனிமலர்‌ மேல்‌ பாவைக்குப்‌ பாவம்‌ செய்தேன்‌ ர்‌ ஏர்‌ வண்ண என்‌ பேதை என்‌ சொல்‌ கேளாள்‌ எம்பெருமான்‌ திருவரங்கம்‌ எங்கே? என்னும்‌ நீர்வண்ணன்‌ நீர்மலைக்கே போவேன்‌ என்னும்‌ இதுவன்றோ நிறைவழிந்தார்‌ நிற்குமாறே!

முற்றாரா வனமுலையாள்‌ பாவை மாயன்‌ மொய்யகலத்துள்‌ இருப்பாள்‌ அஃதும்‌ கண்டு அற்றாள்‌ தன்‌ நிறைவழிந்தாள்‌!! ஆவிக்கின்றாள்‌ அணி அரங்கம்‌ ஆடுதுமோ? தோழீ! என்னும்‌ பெற்றேன்‌ வாய்ச்‌ சொல்‌ இறையும்‌ பேசக்‌ கேளாள்‌ பேர்‌ பாடித்‌ தண்குடந்தை நகரும்‌ பாடி பொற்றாமரைக்‌ கயம்‌ நீராடப்‌ போனாள்‌ பொருவற்றாள்‌ என்‌ மகள்‌ உம்‌ பொன்னும்‌ அஃதே

உள்ளூரும்‌ சிந்தை நோய்‌ எனக்கே தந்து என்‌ ஒளி வளையும்‌ மாநிறமும்‌ கொண்டார்‌ இங்கே தெள்ளூரும்‌ இளந்தெங்கின்‌ தேறல்‌ மாந்திச்‌ சேலுகளும்‌ திருவரங்கம்‌ நம்மூர்‌ என்னக்‌? கள்ளூரும்‌ பைந்துழாய்‌ மாலையானைக்‌ கனவிடத்தில்‌ யான்‌ காண்பன்‌ கண்ட போது புள்ளூரும்‌ கள்வா! நீ போகேல்‌ என்பன்‌ என்றாலும்‌ இது நமக்கோர்‌ புலவி தானே

இருகையில்‌ சங்கிவை நில்லா எல்லே பாவம்‌! இஇலங்கொலி நீர்‌ பெரும்‌ பெளவம்‌ மண்டி உண்ட பெரு வயிற்ற கருமுகிலே ஒப்பர்‌ வண்ணம்‌ பெருந்தவத்தர்‌ அருந்தவத்து முனிவர்‌ சூழ ஒரு கையில்‌ சங்கு ஒரு கை மற்றாழி ஏந்தி உலகுண்ட பெரு வாயர்‌ இங்கே வந்து என்‌ பொருகயற்‌ கண்‌ நீர்‌ அரும்பப்‌ புலவி தந்து புனல்‌ அரங்கம்‌ ஊரென்று போயினாரே

மின்னிலங்கு திருவுருவும்‌ பெரிய தோளும்‌ கரி முனிந்த கைத்தலமும்‌ கண்ணும்‌ வாயும்‌ தன்னலர்ந்த நறுந்துழாய்‌ மலரின்‌ கீழே தாழ்ந்திலங்கு மகரம்‌ சேர்‌ குழையும்‌ காட்டி என்‌ நலனும்‌ என்‌ நிறைவும்‌ என்‌ சிந்தையும்‌ என்‌ வளையும்‌ கொண்டு என்னை ஆளும்‌ கொண்டு பொன்னலர்ந்த நறுஞ்செருந்திப்‌ பொழிலின்‌ ஊடே புனல்‌ அரங்கம்‌ ஊரென்று போயினாரே 25 (வண்டு விடு தூது)

ஒன்றும்‌ மறந்தறியேன்‌ ஓத நீர்‌ வண்ணனை நான்‌ இன்று மறப்பனோ? ஏழைகாள்‌! - அன்று கருவரங்கத்துள்‌ கிடந்து கை தொழுதேன்‌ கண்டேன்‌ திருவரங்க மேயான்‌ திசை

மனத்துள்ளான்‌ வேங்கடத்தான்‌ மாகடலான்‌ மற்றும்‌ நினைப்பரிய நீள்‌ அரங்கத்து உள்ளான்‌ - எனைப்பலரும்‌ தேவாதி தேவன்‌ எனப்படுவான்‌ முன்னொரு நாள்‌ மாவாய்‌ பிளந்த மகன்‌

பயின்றது அரங்கம்‌ திருக்கோட்டி பன்னாள்‌ பயின்றதுவும்‌ வேங்கடமே பன்னாள்‌ - பயின்றது அணிதிகழும்‌ சோலை அணிநீர்மலையே மணி திகழும்‌ வண்தடக்கை மால்‌

தமர்‌ உள்ளம்‌ தஞ்சை தலை அரங்கம்‌ தண்கால்‌ தமர்‌ உள்ளும்‌ தண்பொருப்பு வேலை - தமர்‌ உள்ளும்‌ மாமல்லை கோவல்‌ மதிள்‌ குடந்தை என்பரே ஏவல்ல எந்தைக்கு இடம்‌

திறம்பிற்று இனி அறிந்தேன்‌ தென்னரங்கத்து எந்தை திறம்பா வழி சென்றார்க்கு அல்லால்‌ - திறம்பாச்‌ செடி நரகை நீக்கித்‌ தாம்‌ செல்வதன்‌ முன்‌ வானோர்‌ கடி நகர வாசல்‌ கதவு

விண்ணகரம்‌ வெஃகா விரிதிரைநீர்‌ வேங்கடம்‌ மண்ணகரம்‌ மாமாட வேளுக்கை - மண்ணகத்த தென்‌ குடந்தை தேனார்‌ திருவரங்கம்‌ தென்கோட்டி தன்‌ குடங்கை நீர்‌ ஏற்றான்‌ தாழ்வு

பாலில்‌ கிடந்ததுவும்‌ பண்டரங்கம்‌ மேயதுவும்‌ ஆலில்‌ துயின்றதுவும்‌ ஆர்‌ அறிவார்‌? - ஞாலத்து ஒரு பொருளை வானவர்‌ தம்‌ மெய்ப்பொருளை அப்பில்‌ அருபொருளை யான்‌ அறிந்தவாறு

அவன்‌ என்னை ஆளி அரங்கத்து அரங்கில்‌ அவன்‌ என்னை எய்தாமல்‌ காப்பான்‌ - அவன்‌ என்னது உள்ளத்து நின்றான்‌ இருந்தான்‌ கிடக்குமே வெள்ளத்தரவணையின்‌ மேல்‌

நாகத்தணைக்‌ குடந்தை வெஃகா திருவெவ்வுள்‌ நாகத்தணை அரங்கம்‌ பேரன்பில்‌ - நாகத்‌ தணைப்‌ பாற்கடல்‌ கிடக்கும்‌ ஆதி நெடுமால்‌ அணைப்பார்‌ கருத்தனாவான்‌

ஆட்பார்த்து உழி தருவாய்‌ கண்டு கொள்‌ என்றும்‌ நின்‌ தாட்பார்த்து உழி தருவேன்‌ தன்மையை - கேட்பார்க்கு அரும்பொருளாய்‌ நின்ற அரங்கனே! உன்னை விரும்புவதே விள்ளேன்‌ மனம்‌

தண்ணன்‌ துழாய்‌ வளை கொள்வது யாம்‌ இழப்போம்‌ நடுவே வண்ணன்‌ துழாவி ஓர்‌ வாடை உலாவும்‌ வள்வாய்‌ அலகால்‌ புள்ளந்துழாமே பொரு நீர்த்‌ திருவரங்கா! அருளாய்‌ எண்ணம்‌ துழாவும்‌ இடத்து உளவோ பண்டும்‌ இன்னன்னவே?

கங்குலும்‌ பகலும்‌ கண்‌ துயில்‌ அறியாள்‌ கண்ணநீர்‌ கைகளால்‌ இறைக்கும்‌ சங்கு சக்கரங்கள்‌ என்று கை கூப்பும்‌ தாமரைக்‌ கண்‌ என்றே தளரும்‌ எங்ஙனே தரிக்கேன்‌ உன்னை விட்டூ? என்னும்‌ இருநிலம்‌ கைதுழா இருக்கும்‌ செங்கயல்‌ பாய்‌ நீர்த்‌ திருவரங்கத்தாய்‌! இவள்‌ திறத்து என்‌ செய்கின்றாயே?

என்‌ செய்கின்றாய்‌? என்‌ தாமரைக்‌ கண்ணா! என்னும்‌ கண்ணீர்‌ மல்க இருக்கும்‌ என்‌ செய்கேன்‌? எறிநீர்த்‌ திருவரங்கத்தாய்‌! என்னும்‌ வெவ்வுயிர்த்துயிர்த்து உருகும்‌ முன்‌ செய்த வினையே! முகப்படாய்‌ என்னும்‌ முகில்‌ வண்ணா! தகுவதோ?! என்னும்‌ முன்‌ செய்து இவ்வுலகம்‌ உண்டுமிழ்ந்தளந்தாய்‌! என்‌ கொலோ முடிகின்றது இவட்கே?

வட்கிலள்‌ இறையும்‌ மணிவண்ணா! என்னும்‌ வானமே நோக்கும்‌ மையாக்கும்‌ உட்குடை அசுரர்‌ உயிர்‌ எல்லாம்‌ உண்ட ஒருவனே! என்னும்‌ உள்‌ உருகும்‌ கட்கிலீ! உன்னைக்‌ காணுமாறு அருளாய்‌ காகுத்தா! கண்ணனே! என்னும்‌ திட்கொடு மதிள்‌ சூழ்‌ திருவரங்கத்தாய்‌! இவள்‌ திறத்து என்‌ செய்திட்டாயே? 3 இது கோவில்‌ திருவாய்மொழி

இட்ட கால்‌ இட்ட கையளாய்‌ இருக்கும்‌ எழுந்துலாய்‌ மயங்கும்‌ கை கூப்பும்‌ கட்டமே காதல்‌ என்று மூர்ச்சிக்கும்‌ கடல்‌ வண்ணா! கடியை காண்‌ என்னும்‌ வட்டவாய்‌ நேமி வலங்கையா! என்னும்‌ வந்திடாய்‌ என்றென்றே மயங்கும்‌ சிட்டனே! செழுநீர்த்‌ திருவரங்கத்தாய்‌! இவள்‌ திறத்து என்‌ சிந்தித்தாயே?

சிந்திக்கும்‌ திசைக்கும்‌ தேறும்‌ கை கூப்பும்‌ திருவரங்கத்துள்ளாய்‌! என்னும்‌ வந்திக்கும்‌ ஆங்கே மழைக்‌ கண்ணீர்‌ மல்க வந்திடாய்‌ என்றென்றே மயங்கும்‌ அந்திப்‌ போது அவுணன்‌ உடல்‌ இடந்தானே! அலைகடல்‌ கடைந்த ஆரமுதே சந்தித்து உன்‌ சரணம்‌ சார்வதே வலித்த தையலை மையல்‌ செய்தானே!

மையல்‌ செய்து என்னை மனம்‌ கவர்ந்தானே! என்னும்‌ மா மாயனே! என்னும்‌ செய்ய வாய்‌ மணியே! என்னும்‌ தண்‌ புனல்‌ சூழ்‌ திருவரங்கத்துள்ளாய்‌! என்னும்‌ வெய்ய வாள்‌ தண்டு சங்கு சக்கரம்‌ வில்‌ ஏந்தும்‌ விண்ணோர்‌ முதல்‌! என்னும்‌ பைகொள்‌ பாம்பணையாய்‌! இவள்‌ திறத்தருளாய்‌ பாவியேன்‌ செய்யற்பாலதுவே

பால துன்பங்கள்‌ இன்பங்கள்‌ படைத்தாய்‌! பற்றிலார்‌ பற்ற நின்றானே! கால சக்கரத்தாய்‌! கடல்‌ இடம்‌ கொண்ட கடல்‌ வண்ணா! கண்ணணே! என்னும்‌ ர சேல்கொள்‌ தண்‌ புனல்‌ சூழ்‌ திருவரங்கத்தாய்‌! என்னும்‌ என்‌ தீர்த்தனே! என்னும்‌ கோலமா மழைக்‌ கண்‌ பனி மல்க இருக்கும்‌ என்னுடைக்‌ கோமளக்‌ கொழுந்தே

கொழுந்து வானவர்கட்கு! என்னும்‌ குன்றேந்திக்‌ கோறநிரை காத்தவன்‌! என்னும்‌ அழும்‌ தொழும்‌ ஆவி அனலவெவ்வுயிர்க்கும்‌ அஞ்சன வண்ணனே! என்னும்‌ எழுந்து மேல்‌ நோக்கி இமைப்பிலள்‌ இருக்கும்‌ எங்ஙனே நோக்குகேன்‌? என்னும்‌ செழும்‌ தடம்‌ புனல்‌ சூழ்‌ திருவரங்கத்தாய்‌! என்‌ செய்கேன்‌ என்‌ திருமகட்கே?

என்‌ திருமகள்‌ சேர்‌ மார்வனே! என்னும்‌ என்னுடை ஆவியே! என்னும்‌ நின்‌ திரு எயிற்றால்‌ இடந்து நீ கொண்ட நிலமகள்‌ கேள்வனே! என்னும்‌ அன்றுருவேழும்‌ தழுவி நீ கொண்ட ஆய்மகள்‌ அன்பனே! என்னும்‌ தென்‌ திருவரங்கம்‌ கோயில்‌ கொண்டானே! தெளிகிலேன்‌ முடிவு இவள்‌ தனக்கே

முடிவு இவள்‌ தனக்கு ஒன்றறிகிலேன்‌ என்னும்‌ மூவுலகாளியே! என்னும்‌ கடி கமழ்‌ கொன்றைச்‌ சடையனே! என்னும்‌ நான்முகக்‌ கடவுளே! என்னும்‌ வடிவுடை வானோர்‌ தலைவனே! என்னும்‌ வண்திருவரங்கனே! என்னும்‌ அடு அடையாதாள்‌ போல்‌ இவள்‌ அணுகி அடைந்தனள்‌ முகில்‌ வண்ணன்‌ அடியே

முகில்‌ வண்ணன்‌ அடியை அடைந்து அருள்‌ சூடி உய்ந்தவன்‌ மொய்புனல்‌ பொருனல்‌ துகில்‌ வண்ணத்‌ தூநீர்ச்‌ சேர்ப்பன்‌ வண்பொழில்‌ சூழ்‌ வண்குருகூர்ச்‌ சடகோபன்‌ முகில்‌ வண்ணன்‌ அடி மேல்‌ சொன்ன சொல்‌ மாலை ஆயிரத்து இப்பத்தும்‌ வல்லார்‌ முகில்‌ வண்ண வானத்து இமையவர்‌ சூழ இருப்பர்‌ பேரின்ப வெள்ளத்தே

மற்றெனக்கிங்கு ஆரானும்‌ கற்பிப்பார்‌ நாயகரே? - நான்‌ அவனைக்‌ காரார்‌ திருமேனி காணும்‌ அளவும்‌ போய்‌ சீரார்‌ திருவேங்கடமே திருக்கோவ லூரே - மதிட்கச்சி ஊரகமே பேரகமே பேரா மறுதிறுத்தான்‌ வெள்ளறையே வெஃகாவே பேராலி தண்கால்‌ நறையூர்‌ திருப்புலியூர்‌ ஆராமம்‌ சூழ்ந்த அரங்கம்‌ -

மாமலர்‌ மேல்‌ அன்னம்‌ துயிலும்‌ அணிநீர்‌ வயலாலி என்னுடைய இன்னமுதை எவ்வுள்‌ பெருமலையை கன்னி மதிள்‌ சூழ்‌ கணமங்கைக்‌ கற்பகத்தை மின்னை இருசுடரை வெள்ளறையுள்‌ கல்லறை மேல்‌ பொன்னை மரதகத்தைப்‌ புட்குழி எம்‌ போரேற்றை மன்னும்‌ அரங்கத்து எம்‌ மாமணியை -