பரமபதம்

வானிளவரசு வைகுந்தக்‌ குட்டன்‌ வாசுதேவன்‌ மதுரை மன்னன்‌ நந்த கோன்‌ இளவரசு கோவலர்‌ குட்டன்‌ கோவிந்தன்‌ குழல்கொடு ஊதின போது வானிளம்படியர்‌ வந்து வந்தீண்டி மனமுருகி மலர்க்கண்கள்‌ பனிப்ப தேனளவு செறிகூந்தல்‌ அவிழச்‌ சென்னி வேர்ப்பச்‌ செவி சேர்த்து நின்றனரே

வடதிசை மதுரை சாளக்கிராமம்‌ வைகுந்தம்‌ துவரை அயோத்தி இடமுடை வதரி இடவகை உடைய எம்‌ புருடோத்தமன்‌ இருக்கை தடவரை அதிரத்‌ தரணி விண்டிடியத்‌ தலைப்‌ பற்றிக்‌ கரை மரம்‌ சாடி கடலினைக்‌ கலங்கக்‌ கடுத்திழி கங்கைக்‌ கண்டமென்னும்‌ கடிநகரே

தடவரைவாய்‌ மிளிர்ந்து மின்னும்‌ தவள நெடுங்கொடி போல்‌ சுடரொளியாய்‌ நெஞ்சினுள்ளே தோன்றும்‌ என்‌ சோதி நம்பி வடதடமும்‌ வைகுந்தமும்‌ மதிள்‌ துவராபதியும்‌ இஇடவகைகள்‌ இகழ்ந்திட்டு என்‌ பால்‌ இடவகை கொண்டனையே

குன்றில்‌ நின்று வான்‌ இருந்து நீள்‌ கடல்‌ கிடந்து மண்‌ ஒன்று சென்றதொன்றை உண்டு அதொன்றிடந்து பன்றியாய்‌ நன்று சென்ற நாள்‌ அவற்றுள்‌ நல்லுயிர்‌ படைத்து அவர்க்கு அன்று தேவமைத்தளித்த ஆதி தேவன்‌ அல்லையே

உணர்வாரார்‌ உன்‌ பெருமை? ஊழி தோறூழி உணர்வாரார்‌ உன்‌ உருவம்‌ தன்னை? - உணர்வாரார்‌ விண்ணகத்தாய்‌! மண்ணகத்தாய்‌! வேங்கடத்தாய்‌! நால்வேதப்‌ பண்ணகத்தாய்‌! நீ கிடந்த பால்‌?

பாலன்‌ தனது உருவாய்‌ ஏழுலகுண்டூ ஆலிலையின்‌ மேல்‌ அன்று நீ வளர்ந்த மெய்‌ என்பர்‌ - ஆல்‌ அன்று வேலை நீர்‌ உள்ளதோ? விண்ணதோ? மண்ணதோ? சோலை சூழ்‌ குன்றெடூத்தாய்‌! சொல்லு'

சொல்லுந்தனையும்‌ தொழுமின்‌ விழுமுடம்பு செல்லுந்தனையும்‌ திருமாலை - நல்லிதழ்த்‌ தாமத்தால்‌ வேள்வியால்‌ தந்திரத்தால்‌ மந்திரத்தால்‌ நாமத்தால்‌ ஏத்துதிரேல்‌ நன்று

நன்று பிணி முப்புக்‌ கையகற்றி நான்கு ஊழி நின்று நிலமுழுதும்‌ ஆண்டாலும்‌ - என்றும்‌ விடல்‌ ஆழி நெஞ்சமே! வேண்டினேன்‌ கண்டாய்‌ அடல்‌ ஆழி கொண்டான்‌ மாட்டூ அன்பு

அன்பு ஆழியானை அணுகென்னும்‌ நா அவன்‌ தன்‌ பண்பாழித்‌ தோள்‌ பரவி ஏத்தென்னும்‌ - முன்பு ஊழி காணானைக்‌ காண்‌ என்னும்‌ கண்‌ செவி கேள்‌ என்னும்‌ பூணாரம்‌ பூண்டான்‌ புகழ்‌

புகழ்வாய்‌ பழிப்பாய்‌ நீ பூந்துழாயானை இகழ்வாய்‌ கருதுவாய்‌ நெஞ்சே! - திகழ்‌ நீர்க்‌ கடலும்‌ மலையும்‌ இருவிசும்பும்‌ காற்றும்‌ உடலும்‌ உயிரும்‌ ஏற்றான்‌

ஏற்றான்‌ புள்‌ ஊர்ந்தான்‌ எயில்‌ எரித்தான்‌ மார்விடந்தான்‌ நீற்றான்‌ நிழல்‌ மணிவண்ணத்தான்‌ - கூற்றொரு பால்‌ மங்கையான்‌ பூமகளான்‌ வார்சடையான்‌ நீள்முடியான்‌ கங்கையான்‌ நீள்கழலான்‌ காப்பு

காப்பு உன்னை உன்னக்‌ கழியும்‌ அருவினைகள்‌ ஆப்பு உன்னை உன்ன அவிழ்ந்தொழியும்‌ - மூப்பு உன்னைச்‌ சிந்திப்பார்க்கு இல்லை திருமாலே! நின்‌ அடியை வந்திப்பார்‌ காண்பர்‌ வழி

வழி நின்று நின்னைத்‌ தொழுவார்‌ வழுவா மொழி நின்ற மூர்த்தியரே ஆவர்‌ - பழுதொன்றும்‌ வாராத வண்ணமே விண்‌ கொடுக்கும்‌ மண்‌ அளந்த சீரான்‌ திருவேங்கடம்‌

வேங்கடமும்‌ விண்ணகரும்‌ வெஃகாவும்‌ அஃகாத பூங்கிடங்கின்‌ நீள்கோவல்‌ பொன்னகரும்‌ - நான்கு இடத்தும்‌ நின்றான்‌ இருந்தான்‌ கிடந்தான்‌ நடந்தானே என்றால்‌ கெடுமாம்‌ இடர்‌

பண்டெல்லாம்‌ வேங்கடம்‌ பாற்கடல்‌ வைகுந்தம்‌ கொன்டங்கு உறைவார்க்குக்‌ கோயில்‌ போல்‌ - வண்டு வளங்கிளரும்‌ நீள்சோலை வண்பூங்கடிகை இளங்குமரன்‌ தன்‌ விண்ணகர்‌

ஏன்றேன்‌ அடிமை இழிந்தேன்‌ பிறப்பு இடும்பை ஆன்றேன்‌ அமரர்க்கு அமராமை - ஆன்றேன்‌ கடன்‌ நாடும்‌ மண்ணாடூம்‌ கைவிட்டு மேலை இட நாடூ காண இனி

உலாகின்ற கெண்டை ஒளி அம்பு எம்‌ ஆவியை ஊடுருவக்‌ குலாகின்ற வெஞ்சிலை வாள்‌ முகத்தீர்‌! குனி சங்கிடறிப்‌ புலாகின்ற வேலைப்‌ புணரி அம்பள்ளி அம்மான்‌ அடியார்‌ நிலாகின்ற வைகுந்தமோ? வையமோ? நும்‌ நிலை இடமே

கல்லும்‌ கனைகடலும்‌ வைகுந்த வானாடூம்‌ புல்லென்று ஒழிந்தன கொல்‌? ஏபாவம்‌! - வெல்ல நெடியான்‌ நிறம்‌ கரியான்‌ உள்புகுந்து நீங்கான்‌ அடியேனது உள்ளத்தகம்‌

இடரின்றியே ஒரு நாள்‌ ஒரு போழ்தில்‌ எல்லா உலகும்‌ கழிய படர்‌ புகழ்ப்‌ பார்த்தனும்‌ வைதிகனும்‌ உடன்‌ ஏறத்‌ திண்தேர்‌ கடவி சுடரொளியாய்‌ நின்ற தன்னுடைச்‌ சோதியில்‌ வைதிகன்‌ பிள்ளைகளை உடலொடும்‌ கொண்டு கொடுத்தவனைப்‌ பற்றி ஒன்றும்‌ துயரிலனே

மண்ணை இருந்து துழாவி வாமனன்‌ மண்‌ இதுவென்னும்‌ விண்ணைத்‌ தொழுது அவன்‌ மேவு வைகுந்தம்‌ என்று கை காட்டும்‌ கண்ணையுண்ணீர்‌ மல்க நின்று கடல்வண்ணன்‌ என்னும்‌ அன்னே! என்‌ பெண்ணைப்‌ பெருமயல்‌ செய்தாற்கு என்‌ செய்கேன்‌? பெய்வளையீரே!

நாணும்‌ நிறையும்‌ கவர்ந்து என்னை நல்நெஞ்சம்‌ கூவிக்‌ கொண்டு சேணுயர்‌ வானத்து இருக்கும்‌ தேவபிரான்‌ தன்னை ஆணை என்‌? தோழீ! உலகுதோறு அலர்‌ தூற்றி ஆம்‌ கோணைகள்‌ செய்து குதிரியாய்‌ மடல்‌ ஊர்துமே

விண்மீது இருப்பாய்‌! மலைமேல்‌ நிற்பாய்‌! கடல்‌ சேர்ப்பாய்‌! மண்மீது உழல்வாய்‌! இவற்றுள்‌ எங்கும்‌ மறைந்து உறைவாய்‌! ர எண்மீது இயன்ற புறவண்டத்தாய்‌! எனதாவி உள்மீதாடி உருக்காட்டாதே ஒளிப்பாயோ?

இடையில்லை யான்‌ வளர்த்த கிளிகாள்‌! பூவைகள்‌! குயில்காள்‌! மயில்காள்‌! உடைய நம்‌ மாமையும்‌ சங்கும்‌ நெஞ்சும்‌ ஒன்றும்‌ ஒழியவொட்டாது கொண்டான்‌ அடையும்‌ வைகுந்தமும்‌ பாற்கடலும்‌ அஞ்சன வெற்பும்‌ அவை நணிய கடையறப்‌ பாசங்கள்‌ விட்ட பின்னை அன்றி அவன்‌ அவை காண்கொடானே

கோவாகிய மாவலியை நிலங்கொண்டாய்‌! தேவாசுரம்‌ செற்றவனே! திருமாலே! நாவாய்‌ உறைகின்ற என்‌ நாரண நம்பீ! ஆவா! அடியான்‌ இவன்‌ என்று அருளாயே

என்னை முற்றும்‌ உயிர்‌ உண்டு என்‌ மாய ஆக்கை இதனுள்‌ புக்கு என்னை முற்றும்‌ தானேயாய்‌ நின்ற மாய அம்மான்‌ சேர்‌ தென்னன்‌ திருமாலிருஞ்சோலைத்‌ திசை கை கூப்பிச்‌ சேர்ந்த யான்‌ இன்னும்‌ போவேனே கொலோ? என்‌ கொல்‌ அம்மான்‌ திருவருளே?