7-4. ஆழியெழ

திருவாய்மொழி 7-4 ஆழியெழ

ஆழி எழச்‌ சங்கும்‌ வில்லும்‌ எழ திசை வாழி எழத்‌ தண்டும்‌ வாளும்‌ எழ அண்டம்‌ மோழை எழ முடி பாதம்‌ எழ அப்பன்‌ ஊழி எழ உலகம்‌ கொண்டவாறே

ஆறு மலைக்கு எதிர்ந்தோடும்‌ ஒலி அர வறு சுலாய்‌ மலை தேய்க்கும்‌ ஒலி கடல்‌ மாறு சுழன்று அழைக்கின்ற ஒலி அப்பன்‌ சாறு பட அமுதம்‌ கொண்ட நான்றே

நான்றில ஏழ்‌ மண்ணும்‌ தானத்தவே பின்னும்‌ நான்றில ஏழ்‌ மலை தானத்தவே பின்னும்‌ நான்றில ஏழ்‌ கடல்‌ தானத்தவே அப்பன்‌ ஊன்றி இடந்து எயிற்றில்‌ கொண்ட நாளே

நாளும்‌ எழ நில நீரும்‌ எழ விண்ணும்‌ கோளும்‌ எழ எரி காலும்‌ எழ மலை தாளும்‌ எழச்‌ சுடர்‌ தானும்‌ எழ அப்பன்‌ ஊளி எழ உலகம்‌ உண்ட ஊணே

ஊணுடை மல்லர்‌ ததர்ந்த ஒலி மன்னர்‌ ஆணுடைச்‌ சேனை நடுங்கும்‌ ஒலி விண்ணுள்‌ ஏணுடைத்‌ தேவர்‌ வெளிப்பட்ட ஒலி அப்பன்‌ காணுடைப்‌ பாரதம்‌ கையறை போழ்தே

போழ்து மெலிந்த புன்‌ செக்கரில்‌ வான்‌ திசை சூழும்‌ எழுந்து உதிரப்‌ புனலா ்‌ மலை கீழ்து பிளந்த சிங்கம்‌ ஒத்ததால்‌ அப்பன்‌ ஆழ்‌ துயர்‌ செய்து அசுரரைக்‌ கொல்லுமாறே

மாறு நிரைத்து இரைக்கும்‌ சரங்கள்‌ இன நூறு பிணம்‌ மலை போல்‌ புரள கடல்‌ ஆறு மடுத்து உதிரப்‌ புனலா அப்பன்‌ நீறு பட இலங்கை செற்ற நேரே

நேர்‌ சரிந்தான்‌ கொடிக்‌ கோழி கொண்டான்‌ பின்னும்‌ நேர்‌ சரிந்தான்‌ எரியும்‌ அனலோன்‌ பின்னும்‌ நேர்‌ சரிந்தான்‌ முக்கண்‌ மூர்த்தி கண்டீர்‌ அப்பன்‌ நேர்‌ சரி வாணன்‌ திண்‌ தோள்‌ கொண்ட அன்றே

அன்று மண்‌ நீர்‌ எரி கால்‌ விண்‌ மலை முதல்‌ அன்று சுடர்‌ இரண்டு பிறவும்‌ பின்னும்‌ அன்று மழை உயிர்‌ தேவும்‌ மற்றும்‌ அப்பன்‌ அன்று முதல்‌ உலகம்‌ செய்ததுமே

மேய்‌ நிரை கீழ்‌ புக மா புரள சுனை வாய்‌ நிறை நீர்‌ பிளிறிச்‌ சொரிய இன ஆநிரை பாடி அங்கே ஒ௫ங்க அப்பன்‌ தீ மழை காத்துக்‌ குன்றம்‌ எடுத்தானே

குன்றம்‌ எடுத்த பிரான்‌ அடியாரொடும்‌ ஒன்றி நின்ற சடகோபன்‌ உரை செயல்‌ நன்றி புனைந்த ஓராயிரத்துள்‌ இவை வென்றி தரும்‌ பத்தும்‌ மேவிக்‌ கற்பார்க்கே